คุณครูคนใหม่

       ตั้งใจมาตั้งแต่ต้นเดือนมิถุนายนแล้วว่า อย่างไรเสีย จะหาโอกาสมาเขียนเล่าถึงประสบการณ์ครั้งใหม่ของชีวิต นั่นคือการเป็นคุณครูคนใหม่ แต่ด้วยเหตุปัจจัยหลายๆอย่าง ทำให้การเริ่มต้นเขียนบันทึกแรกของปีนี้ดูช่างยากเย็นแสนเข็ญ (ซึ่งดูเหมือนว่าจะหาข้ออ้างให้ตัวเองซะมากกว่า ฮ่าๆๆ) ว่าแล้ว ก็ควรแก่เวลา ที่จะเริ่มร่ายเนื้อเรื่อง เพราะกลัวว่านานไป อาจจะทำให้ สมอง(ที่ไม่ค่อยได้ใช้มานาน)จะลบเลือนประสบการณ์ที่มีค่าที่แสนดีออกไปจากความทรงจำ

       วันที่ 9 มิถุนายน 2551 เป็นวันแรกของการสลัดคราบของการเป็นดีเจ ที่ก่อนหน้า มักจะใส่แต่กางเกงยีนส์กับเสื้อยืดหลวมๆ มาสวมใส่ชุดที่ค่อนข้างดูเป็นทางการ กางเกงสแลค เสื้อเชิ้ตแขนสั้นเหลืองอ่อน กับรองเท้าหนัง (ที่พอมองกระจกแล้วกลับไม่กล้าออกจากห้อง)

       07.00 น.กลั้นลมหายใจออกจากห้องนอน เดินผ่านม่านประตูมาอย่างประหม่า แม่ที่ออกมานั่งดูข่าวทีวีตอนเช้า พี่สะใภ้ที่กำลังเตรียมชุดนักเรียนให้หลาน พี่เขยที่กำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ.......... แค่คิด ก็ทำให้รู้สึกกลัวกับการโดนแซว....เอาละ ในเมื่อชีวิตยังกล้าตัดสินใจที่จะเปลี่ยนงานมาตั้งขนาดนี้แล้ว จะกลัวทำไมกับการโดนแซวแค่นี้...เมื่อออกมาเจอทุกคน สายตาที่ส่งไปสัมผัส กลับเจอแต่รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ เรียกความมั่นใจกลับมาอีกครั้ง

       07.30 น. สตาร์ทเครื่องยนตร์ เตรียมพร้อมที่จะออกจากบ้าน ในใจครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่จะได้เจออีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หันมายิ้มกับเจ้าภูเขา(หมาน้อย) ที่ตัวใหญ่อย่างกับภูเขาสมตัว แล้วบอกกับมันว่า วันนี้พ่อเป็นครูแล้วนะ ซึ่งมันก็พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แล้วออกรถไป ขับไป อมยิ้มไปด้วยความสุข

       08.00 น. มาถึงห้องเรียนตรงเวลาเป๊ะ กะว่าน่าจะมาถึงก่อนเด็กๆ แต่ที่ไหนได้ เด็กๆนั่งรอกันหน้าสลอน รู้สึกประหม่าจนแข้งขาสั่น ทุกย่างก้าวที่เดิน ระยะทางเพียงแค่หน้าประตูห้องถึงโต๊ะครูกลางชั้นเรียน ดูเหมือนช่างยาวไกลเหลือเกิน เหงื่อเริ่มซึมออกจากหน้าผาก การหายใจดูเหมือนจะขัดๆ คอแห้งเหลือเกิน ....มาถึงกลางห้องพอหันหน้ากลับมาเจอนักศึกษา ได้ยินเสียงหัวหน้าบอก "นักศึกษาทำความเคารพ"แล้วก็ยืนขึ้นยกมือไหว้พร้อมกัน "สวัสดีครับ" สวัสดีคะ" ความตื่นเต้นยิ่งกระหน่ำซ้ำเติม มื้อไม้เริ่มแกว่ง ดูเกะกะไปหมด แต่ก็พยายามรวบรวมสมาธิกลับมา แล้วยกมือรับไหว้ พร้อมพูดดับนักศึกษาด้วยเสียงสั้นที่ดูเหมือนว่าพยายามจะพูดให้เสียงดัง แต่เสียงที่ออกมากลับหายไปในลำคอ

       08.15 น. พยายามรวบรวมสติอีกครั้งหลังจากที่เรียกชื่อเด็กๆในห้อง 40 คน เอาละวะ(ในใจคิด) ครูก็ใหม่ นักศึกษาก็ใหม่ ยังไงเสีย เราก็ยังได้ชื่อว่าเป็นครู นักศึกษาก็ย่อมต้องเชื่อครูอยู่แล้ว ว่าแล้วก็เริ่มแจก คำอธิบายรายวิชา ซึ่งในวันนั้น วิชาแรกของการเป็นครูคือ วิชา หลักการโฆษณาและการประชาสัมพันธ์ ซึ่งเป็นวิชาที่ไม่ไกลจากสายงานเดิมเท่าไหร่ ยังไงวันนี้ความตั้งใจก็คือ มาทำความรู้จัก สร้างความผูกพันธ์เริ่มต้นกับนักศึกษาก่อน ก่อนที่จะเริ่มสอนอย่างเป็นทางการในคาบต่อไป

       การเริ่มต้นในวันนี้ ดูเหมือนว่าจะปได้สวยเลยที่เดียว นักศึกษาตั้งใจและร่วมมือกับการเป็นครูครั้งแรกในชีวิต ซึ่งนักศึกษาไม่รู้เลยว่า "นี่เป็นครั้งแรกของครู" ว่าไปแล้ว ก็ควรจะขอบคุณพวกหนูๆทุกคนซะด้วยซ้ำไป ที่ทำให้วันแรกของครูดูมีความหมายและมีคุณค่าเหลือเกิน (ซึ้ง และประทับใจมากจนอยากร้องไห้)มันอัดอั้นตันใจ อยากระบายถึงความรู้สึกทั้งหมดที่มีในวันนั้น แต่คงเล่าได้ไม่หมด

     ยังมีเรื่องเล่าในวันต่อๆมาอีกเยอะเลย หลายหลายๆความรู้สึกที่ได้เจอและได้สัมผัส ล้วนแล้วแต่มีคุณค่ากับชีวิตมากๆ ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และน้ำตา เกิดขึ้นมาแล้วทั้งนั้นภายในไม่ถึง  3 เดือน แล้วจะกลับมาบันทึกในครั้งต่อไป ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ

ครูต่อ