ยิ้ม..ยิ้ม..ชวนมามอบรอยยิ้มให้แก่กัน...

ในเวลาที่มีแต่เรื่องชวนป่วยใจ..ไม่มีอะไรดีไปกว่าการเยียวยาด้วยอารมณ์ระรื่น
ชวนกันสร้างความสดชื่นให้ชีวิต ด้วยเรื่องประเทืองอารมณ์
โดยส่วนตัวแล้ว ชื่นชมและสนุกกับเรื่องราวของภาษา
ที่บางทีก็พาให้คิดไปได้หลายแง่มุม  บ้างก็ทำให้สนุกกับคมคำของผู้เลือกใช้

 

เมื่อมีเรื่องให้ต้องเดินทาง จึงมักเก็บภาพและถ้อยคำมาแบ่งปันรอยยิ้มให้แก่กัน
ด้วยผู้คนสมัยนี้ ช่างสร้างสรรค์กระทั่งชื่อร้าน
เช่น ร้านเสริมสวย ตกแต่งทรงผม ที่ชื่อ..นะโม ตัด สระ
ร้านเก่งเกิบเก่า..เปิดซ่อมรองเท้าและขายรองเท้ามือสอง
ชอบใจที่นำคำว่า..เกิบ..ที่เป็นภาษาถิ่นมาร่วมกับชื่อของตนให้ได้ความหมาย
ร้านสมเอกต๊ะหละโฟน..ขายโทรศัพท์
ร้านจรัลการโลง..เชียงแสนการนวด..ดูช่างเป็นงานเป็นการ
แอ่นฟ้านวดแผนโบราณ..ทำให้พาลนึกถึงท่าทางในการนวดที่คงอ่อนช้อยนัก
ต่างจากป้ายร้านขายเสื้อผ้า..ที่เรียกลูกค้าด้วยคำว่า..เฮ้ย!..

 

แต่บางทีก็อดจะสับสน ด้วยเป็นคนชอบคิด
เมื่อได้เห็นป้ายชื่อน้ำพริกของลุงพงษ์ ผู้ซึ่งยืนยันเอกลักษณ์ของตนว่าลงพุงบนป้าย

 

 

ให้รู้สึกไปว่า น้ำพริกของลุงพงษ์ช่างมีคุณสมบัติอันน่าแปลก
กินแล้วเผาได้สารพัด และไม่ค่อยอนุรักษ์ธรรมชาติเอาเสียเลย
ก็ลุงแกมี..น้ำพริก..เผาป่า!!!!!

 

เหลียวมามองสินค้าของคุณป้า ก็ยิ่งสับสนไม่รู้ว่าทองม้วนอะไรจะทนทานนานตั้งร้อยปี
ป้าแกไม่มีทองม้วนที่สดใหม่มาวางขายบ้างหรืออย่างไร
แถมใกล้ๆกัน  ก็มีหมี่กรอบในกระปุกอันเล็กผลิตโดย..ช่างรังวัด..!!!

 

ออกมาสำรวจป้ายตามท้องถนน คงไม่พ้นป้ายตามหลังรถ..
มีทั้งป้ายแนวธรรมะ บนรถที่ฝาท้ายปะด้วยสติกเกอร์รอยกระสุน
สงสัยจะใช้ธรรมะไว้คอยค้ำจุนชีวิตที่แสนเสี่ยง

 

มีทั้งแนวค่อนไปทางอธรรมหน่อยๆ ของคนที่คอยงานจากฝาหรั่ง..

 

 

แถมยังเจอป้าย..ที่ส่งผู้ป่วยเดินได้..
ไม่รู้ว่า ผู้ป่วย..เดิน..หรือ เป็น..ที่ส่งผู้ป่วย..ที่เดินได้

 

และป้ายนี้..คงทำให้ไม่ใจร้ายพอที่จะเมินเฉย
ก็ออกจะอ้อนถึงเพียงนี้..

 

สุดท้าย..ไม่มีป้าย
แต่ทำให้สงสัยเมื่อมองเห็นไกลๆ ว่า รถอะไรมีฟันอยู่ด้านหลัง
จนกระทั่งได้คำตอบเมื่อเข้าใกล้..
เป็นภาพที่ได้มาในเวลาที่เด็กๆ เดินทางกลับบ้าน...

 

 

อ่านมาถึงบรรทัดนี้แล้ว...ยิ้มได้บ้างไหมคะ..

^_____^