สวัสดีครับ

ไม่ได้เข้ามาเขียนบันทึกนี้นานมากเลยครับ

เพราะว่าจิตนั้นไปสนใจอย่างอื่น  คงเป็นจังหวะทั่วไปของวิถี...ที่ยังมีความหลากหลาย...

 

งานที่ผ่านมาจึงเดินบ้าง  ไม่เดินบ้าง..หรือหยุดไปเลย

ทั้งนี้เพราะว่าในชุมชนที่ทุกคนยังต้องรอการนำนั้น  เราอาจจะต้องค่อยๆเป็นไป

ในองค์กรที่มีเรื่องราวมากมายที่หลากหลายนั้น...

 

บางครั้ง..เราอาจจะไม่สามารถเดินไปตามที่เราใฝ่ฝัน  หรือใจต้องการได้ทั้งหมด

เพราะงานพัฒนาต้อง ตามหลังงานประจำ....

ถ้าหากว่าในแต่ละวันเรารับมือกับจำนวนผู้ป่วยที่มากมาย  ทั้งในและนอก ผ่าตัด

เช้า บ่ายดึก....

บางทีพลังแห่งงาน พลังแห่งการคิดค้นหาเพื่อให้เราได้มองโอกาส..อาจจะไม่พอเพียง

 

ขอเพียงเราไม่ท้อ  ถ้าเหนื่อยก็พัก  เเล้วเดินใหม่....

แม้ว่าจะพักไปนาน...แต่นั่นคือตัวตนที่เราต้องพยามเรียนรู้ต่อไปครับ....

 

เห็นความมุ่งมั่นของท่านสมคบ  ท่านเลขา  และทุกๆคน...

ก็ทำให้เราอยากจะช่วยต่อไปเหมือนกัน  ทั้งนี้เพื่อภายในของเรา  และพี่น้องทุกๆคน...

แม้จะรู้ว่าบางครั้งมันอาจจะ  ล้มลุกคลุกคลานบ้างก็ตาม.....

 

บอกกับตัวเอง  และแบ่งปันนักเดินทางครับ...