มนุษย์เราเป็นจำนวนไม่น้อยที่ตัดสัมพันธ์หรือหย่าร้างกันเพียงเพราะเขาเพ่งมองเห็นแต่ "อิฐที่ไม่ดีสองก้อน"

      อ่านหนังสือ "ชวนม่วนชื่น" เป็นเรื่องเล่าธรรมะบันเทิง ของพระอาจารย์พรหม ที่แปลโดย
ศรีวรา อิสสระ  เป็นหนังสือที่โดนใจมากเรื่องหนึ่ง  จุดเด่นของหนังสือนี้คือมีการจัดกลุ่มเรื่องเล่าออกเป็นหมวดหมู่ เรื่องก้อนอิฐที่ไม่เข้าที่เข้าทางสองก้อนที่ผมยกมาเป็นประเด็นครั้งนี้   ก็เป็นเรื่องหนึ่งในกลุ่มของ "ความสมบูรณ์แบบและความรู้สึกผิด" 
      สรุปสาระที่พระอาจารย์พรหมเล่าเกี่ยวกับประเด็นนี้คือ  ครั้งหนึ่งท่านได้ก่ออิฐกำแพงวัด  ด้วยฝีมือที่ยังไม่เข้าขั้น  จึงทำให้มีอิฐสองก้อนโผล่ออกมาอย่างไม่เป็นระเบียบ  ท่านพยายามขอเจ้าอาวาสรื้อทำใหม่  ท่านก็ไม่ยอม 
     เวลาที่ที่ท่านหันไปมองครั้งใดท่านก็จะเห็นอิฐก้อนที่โผล่ขึ้นมาเตะตา  ให้กินใจถึงความผิดพลาดของตนเองเสมอ
     วันหนึ่งมีผู้มาเยี่ยมวัดคนหนึ่งเปรยขึ้นมาว่า  "กำแพงนี่สวยดี"  ท่านก็ถามว่า  "คุณไม่เห็นรึว่ามีอิฐถึงสองก้อนที่วางไม่ดีจนทำให้กำแพงเสียหายหมด"  เขาก็บอกกับท่านว่า
     "ใช่...ผมเห็นอิฐที่วางไม่ดีสองก้อนนั้น  แต่ผมก็ได้เห็นด้วยว่ามีอิฐอีก 998 ก้อน ก่อไว้อย่างสวยงามเป็นระเบียบ"
     ท่านก็เลยสรุปว่า  มนุษย์เราเป็นจำนวนไม่น้อยที่ตัดสัมพันธ์หรือหย่าร้างกันเพียงเพราะเขาเพ่งมองเห็นแต่ "อิฐที่ไม่ดีสองก้อน"