ไหนๆ เราก็จะยกระดับ R2D สู่ R2R2P (Publication) กันแล้ว เราก็ต้องเรียนรู้ วัฒนธรรมหรือกติกาของการตีพิมพ์ ว่าต้องไม่เอาเรื่องเดียวกันไปตีพิมพ์หลายที่ ถือเป็นสิ่งที่ผิดจริยธรรมของนักวิจัย วารสารที่มีคุณภาพเขาจะถามหรือมีแบบฟอร์มมาตรฐานให้เรากรอก ว่ารับรองว่าต้นฉบันนี้ หรือผลงานวิจัยนี้ไม่ได้ส่งไปขอลงตีพิมพ์ที่อื่น และถ้าได้รับลงตีพิมพ์จะไม่ส่งไปที่อื่นอีก ถ้าวารสารเขาจับได้ว่าเราส่งต้นฉบับไปหลายที่เขาจะไม่คบเราอีกเลย
การตีพิมพ์ซ้ำในวงการวิจัย ถือเป็นความผิดระดับอนันตริยกรรม คือรุนแรง เขา มีชื่อเฉพาะทางการวิจัยว่า “ขโมยผลงานของตนเอง” (Self-plagiarize) ในวารสารวิชาการนานาชาติถ้าตรวจพบเขาจะลงประจานไว้ใน http://spore.swmed.edu/dejavu/
วงการวิจัยไทยจะต้องพัฒนาวัฒนธรรมนี้ โดยต้องร่วมมือระหว่างวารสารวิชาการ วงการจริยธรรมวิจัย และระบบการตรวจสอบคุณค่าของผลงานวิชาการเพื่อใช้เลื่อนตำแหน่งวิชาการ หรือเลื่อนตำแหน่งงาน
วิจารณ์ พานิช
๑ ก.ย. ๕๑
