วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้เป็นวันรวมพลคนม.อ.รักสุขภาพ ณ ศูนย์ประชุมนานาชาติ เฉลิมพระเกียรติ ซึ่งกิจกรรมหลักหนึ่งก็คือ จะมีการทำสถิติเต้นแอโรบิคครั้งยิ่งใหญ่ของ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งใจว่าอยากไปร่วมกิจกรรมครั้งนี้ด้วย ก็เลยทำให้ต้องพยายามหาเวลาไปร่วมเต้นแอโรบิคช่วงเย็น 5 - 6 โมงเย็นที่ใต้ตึกแพทยศาสตร์ศึกษา แทนการออกกำลังกายด้วยการปั่นจักรยานทุกวันที่บ้าน เพราะไม่งั้นคงจะเต้นไม่รอดแน่ๆ ต้องขอบคุณคณะแพทย์ที่จัดกิจกรรมนี้ไว้บริการพวกเราเป็นประจำทุกวันนี้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ปกติก็อยากไปทุกวันเพราะอยู่ใกล้แค่นี้เอง แต่มักจะจัดเวลาให้ลงตัวได้ยาก

รู้สึกได้ว่าตัวเองกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม แม้ว่าจะยังกินยาเพร็ดนิโซโลนและยาฆ่าเชื้ออยู่ ยังไม่กล้าหยุดกินยาเพื่อลดการอักเสบของต่อมไทรอยด์ ถามหมอไว้แล้วด้วยค่ะว่าออกกำลังกายได้เท่าที่ไหว ก็เลยต้องไปซ้อมดูก่อนว่า เต้นแอโรบิค 1 ชั่วโมงติดต่อกันไหวหรือเปล่า แล้วให้ผ่านวันอาทิตย์ไปร่วมงานก่อนค่อยกลับมาลองหยุดยาดู

ไม่ได้ไปเต้นแอโรบิคมานานมากแล้ว วันแรกที่ไปรู้ตัวเลยว่า ตามความไวในช่วงแอโรบิคไม่ไหว ทั้งแรงไม่ถึงและความคล่องตัวลดลงจากที่เคยมี แต่ก็เต้นตามจังหวะไปเท่าที่ทำไหวได้จนจบ แต่มาวันนี้ครูที่นำเป็นคนละคน เป็นครูที่เต้นได้สนุกมาก ใช้จังหวะเร็วตลอด และท่าที่ใช้ก็จะมีการผสมผสานหลายๆท่าในแต่ละชุด ทำให้คนเต้นตามต้องปรับการทำงานของมือ เท้าให้ประสานกันให้ดี เต้นตามไปทันบ้างไม่ทันบ้าง สมัยก่อนท่าวุ่นวายแบบนี้ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะทำตาม แต่มาวันนี้เห็นแล้ว คิดได้ว่า การเต้นแอโรบิคเข้าจังหวะท่าผสมผสานแบบนี้นั้น หากได้ทำสม่ำเสมอ ต้องช่วยให้เราเป็นคนสมองว่องไว เพื่อจัดการทำงานของมือเท้าให้ประสานกันให้ดี และต้องจำจังหวะที่สลับไปมา ซ้ายขวาต่อเนื่องกันตลอด เห็นคุณพี่ๆหลายๆท่านที่เป็นขาประจำ เต้นตามกันได้ไม่ผิดเพี้ยนแล้ว ก็คิดได้อีกว่า อะไรที่ดูยากๆทั้งหลายนั้น หากเราพยายามทำซ้ำๆสม่ำเสมอ เราก็จะทำได้ในที่สุด

ได้ข้อสรุปว่า การออกกำลังกายที่เคยบอกว่าดีต่อสมองในด้านความจำนั้น ถ้าเพิ่มการออกกำลังที่เป็นท่าทางที่มีการใช้อวัยวะต่างๆทำงานประสานกันต่อเนื่องสลับไปมา ก็จะยิ่งช่วยให้สมองได้ออกกำลังกายได้อีกด้วย อยากสูงวัยแบบแข็งแรง มีอิสระพึ่งตัวเองได้ ต้องเริ่มกันตั้งแต่วันนี้เลยนะคะ