ในสมัยเรียน มีข้อสอบวิชาการพัฒนาคุณภาพชีวิต(โดย อ.นพ.บัญชา พงษ์พานิช) ข้อนึงถามว่า

ชีวิตคืออะไร  ตอนที่เห็นโจทย์ข้อนี้ผมแทบจะอุทานออกมาดังๆว่า "ให้ตายเถอะโรบิ้น" อ.ท่านถามมาได้อย่างไร..... ผมงงอยู่ตั้งนาน แล้วก็ตอบไปว่า ชีวิตก็คือชีวิต.... แล้วก็อธิบายเหตุผลประกอบ แต่ด้วยกาลเวลาผ่านเลยมาเนิ่นนาน  ทำให้ผมจำเหตุผลตอนนั้นไม่ได้

หลังจากได้ตอบคำถามในครั้งนั้นผมก็พยายามถามตัวเองแบบนี้เสมอมา ได้คำมากมายหลายอย่าง  จนมาหยุดที่คำตอบๆนึง ที่ผมใช้กับตัวเองตอนนี้

ชีวิตคือ  ความบังเอิญที่มหัศจรรย์ที่สุดในจักรวาล.... ลองคิดเล่นๆดูนะครับ ว่า

บังเอิญแค่ไหนที่เกิดโลกใบนี้ขี้นมา(ลองถามคนที่เรียนด้านวิทยาศาสตร์ดูนะครับ)....

บังเอิญแค่ไหนที่มีสิ่งมีชีวิตขี้นมาในโลก

บังเอิญแค่ไหนที่เกิดสิ่งมีชีวิตที่พิเศษสุดที่เรียกตัวเองว่า "มนุษย์"

บังเอิญแค่ไหนที่เกิดมาเป็นตัวเรา(เราคือผู้ถูกเลือกจากเชื่ออสุจิหลายร้อยล้านตัว)

บังเอิญแค่ไหนที่มนุษย์แต่ละคนได้รู้จักกัน ได้เป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้อง เป็นญาติ เป็นคนรักกัน(มีมนุษย์เป็นพันล้านคนในโลกนี้)

แล้วบังเอิญแค่ไหนที่คุณได้มาอ่านข้อความนี้..... ลองคิดเล่นๆดูนะครับ(อย่าคิดมากเดี่ยวปวดหัวแย่เลย)

เมื่อคิดได้แล้ว คุณจะรู้ว่าชีวิตของคุณมันวิเศษแค่ไหน มีคุณค่าแค่ไหน ภาคภูมิใจที่ได้มีชีวิตเถอะครับ....