วันนี้ 4 กันยายน 2551 เวลาประมาณ 13.50 น. ได้ดูสารคดีเกี่ยวกับ "การศึกษาพิเศษ" ทางช่อง ไทย PBS จึงอยากสะท้อนความคิดเล็ก ๆ ที่แว๊บ! เข้ามาดังนี้ครับ

  • คนปกติคนหนึ่ง (เหมือน ๆ กระผม) จะสะดุดทางใจ หันมามอง เห็นอกเห็นใจ เข้าอกเข้าใจ "คนพิการ" และคนในครอบครัวของเขา ได้อย่างไร ? ...
  • ส่วนตัวผมแล้ว มันเริ่มจากนั่งรถยนต์ไปต่างจังหวัดแล้วเห็น "ศูนย์การศึกษาพิเศษ" แรก ๆ ก็ไม่เข้าใจว่า คำว่า "พิเศษ" อย่างไร แต่ก่อนหน้านั้นเคยขอความร่วมมือไปที่ฝ่ายกิจการนิสิต เพื่อขออาสาสมัครนิสิตมาช่วยเก็บข้อมูลแบบสอบถามการวิจัยให้ เด็กที่อาสามาทำงานให้ และทำงานได้อย่างดีมากนั้น ทราบว่า เขาเรียนอยู่สาขาวิชา "การศึกษาพิเศษ" และเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน ก็เห็นเด็กสองคนไปด้วยกัน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดูแลกันตามประสาเพื่อนนิสิต หนึ่งในสองคนนั้นเป็นนิสิตตาบอด และเพื่อนที่มาดูแลเขานั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับการศึกษาพิเศษ และเช้าวันนี้เอง ก็เห็นเด็กการศึกษาพิเศษทำกิจกรรม หุงหาอาหารร่วมกันอยู่หลังคณะ ด้วยเหตุปัจจัยแห่งสรรพสิ่งเชื่อมโยงมาถึงสารคดีที่ได้ดูวันนี้ จึงทำให้การดูมีอรรถรสและเข้าใจเห็นอกเห็นใจและเอื้ออาทรยิ่งขึ้น
  • ระหว่างที่ดู ๆ สารคดีอยู่นั้น ผมปิ้งแว๊บ! ขึ้นมาเกี่ยวกับการบริหารจัดการ 2 ประเด็น คือ
  1.  
    1. ประเด็น "เนื้อหา" หรือ "องค์ความรู้" ที่จะแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน ของศูนย์การศึกษาพิเศษต่าง ๆ ว่า แนวปฏิบัติและองค์ความรู้ที่เป็นเลิศ (Best Practisce) จะได้รับการถ่ายทอดแลกเปลี่ยนกันอย่างทั่วถึงทั้งองค์ความรู้จากข้างนอกระดับประเทศ ระดับโลก และการสร้างองค์ความรู้ภายในท้องถิ่นเอง จะได้รับการถ่ายทอดแลกเปลี่ยนกันอย่างไร
    2. ประเด็นเกี่ยวกับ การบริหารจัดการระดับท้องถิ่นและชุมชน ผมคิดว่า อย่างน้อยทุกตำบลควรมีนักการศึกษาพิเศษที่คอยออกไปสร้างกลุ่ม เยี่ยมเยือน ให้ความรู้ ความรัก ความอบอุ่นกับคนพิการและครอบครัวอย่างน้อยก็สัปดาห์ละครั้ง หรือ เดือนละ 2 ครั้ง