ค่ำคืนวันเสาร์ที่ 30 สิงหาคม 2551  ผมและครอบครัวได้รับบัตรเชิญไปร่วมเป็นสักขีพยานในงานฉลองมงคลสมรสของเพื่อนเก่า - เพื่อนแก่ท่านหนึ่ง    ผมไปถึงก่อนเวลาที่พิธีจะเริ่มพอประมาณ    ระหว่างนั้นภรรยาผมก็พาลูกสาวตัวเล็กออกไปดูน้ำพุ  สระว่ายน้ำ  เพื่อเบี่ยงเบนความงอแงของเธอ ที่เกิดจากความไม่คุนชินสถานที่ซักเท่าไร   

ระหว่างนั้นภรรยาผมก็คว้ากล้องถ้ายรูปของเธอออกมาเก็บภาพลูกสาวไปด้วยในระหว่างที่พาชมสถานทีต่างๆในบริเวณรงแรม   จนกระทั่งประมาณ 1 ทุ่มมีญาติผู้น้องของผมพร้อมครอบครัวเดินทางมาถึง   เราเลยนั่งคุยกันสักพักหนึ่งบริเวณด้านล่างที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ด้านนอกอาคาร    พอใกล้เวลาพิธีเราก็ลุกพากันไปหาที่นั่งในห้องพิธี

จนพิธีดำเนินไปสักพัก   ภรรยาผมเริ่มค้นหากล้องถ่ายรูปของเธอในกระเป๋าสัมภาระของลูก    หัวใจตกวูบเมื่อหามันไม่เจอ   เธอฝากลูกสาวไว้กับญาติที่นั่งโต๊ะเดียวกัน แล้วรีบจ้ำลงไปด้านล่างของโรงแรมที่เรานั่งเมื่อก่อนหน้านี้

เธอรีบไปถามพนักงาน   แต่ไม่ทันได้อธิบายเท่าไหร่   พนักงานก็ถามเธอแทนว่ากล้องยี่ห้ออะไร  สีอะไร  รูปพรรณลักษณะเป็นอย่างไร  

จนในที่สุด  พนักงานท่านนั้นก็ขอบัตรประจำตัวประชาชนของเธอไปถ่ายสำเนาเก็บไว้เป้นหลักฐาน  และพร้อมกับนำเอากล้องถ่ายรูปที่เก็บได้มาคืนให้เธอ   และทราบว่าแม่บ้านเป็นคนเจอที่บริเวณเก้าอี้ที่เรานั่งกันก่อนหน้านี้  แต่เสียดายที่ภรรยาผมมัวแต่ดีใจจนลืมถามชื่อแม่บ้านท่านนั้น

บันทึกจึงตั้งใจมาขอขอบคุณความดีของ "แม่บ้าน"  และพนักงานโรงแรม  ที่ทำให้ภรรยาผมรู้สึกประทับใจโรงแรมแห่งนี้มากครับ