กลอนของฝากจากเพื่อนผม (2)


หลังจากคราวที่แล้ว ผมได้ฝาก กลอน ของเพื่อนผมไว้ ผมชอบกลอนเขามาก อาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งผมรู้จักชีวิตเขาดี จึงทำให้เข้าใจความหมายของกลอนทุกบทของเขาได้อย่างลึกซึ้ง

เพื่อนผมคนนี้เป็นนักคณิตศาสตร์/ นักวิทยาการคอมพิวเตอร์ แต่เขาหลงไหลในปรัชญาและการแต่งกลอน กลอนของเขาออกมาจากชีวิตจริงของเขาทุกเรื่อง เขามีผลงานไม่มากนัก แต่หลายผลงานของเขาส่งไปตีพิมพ์แล้วทางสำนักพิมพ์ก็รับตีพิมพ์ให้ทันที

ดังที่ผมบอกไป เขาหลงรักผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ตอนแรกดูเหมือนจะรักเขาด้วย ทำให้เขาคาดหวังไว้มากมาย แต่ท้ายสุดผู้หญิงก็ไปลงเอยกับอีกคนหนึ่ง .... เขาเสียใจมาก .... กลอนเหล่านี้เป็นกลอนที่เขาเขียนไว้ในช่วงระยะเวลาที่เขาต้องการตัดใจ

ตัวเขาตอนนั้น เป็นตามที่กลอนเขียนไว้จริงๆครับ แต่คงไม่เหมาะที่ผมจะเล่าละเอียด เพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา แต่กลอนเขาแฝง อารมณ์ ไว้เยอะมาก

กลอนนี้ พอแปลแล้วจะไม่เป็นกลอน แต่ผมเขียนคำแปลเผื่อไว้ เพื่อให้ทุกคนอ่านแล้วเข้าใจความหมาย

Story of A Madman

The lightening strikes,
making awful sounds.
Look at the madman,
he knows no bounds.

ฟ้าผ่า ....
ส่งเสียงน่าหวาดกลัว
คนบ้าคนหนึ่ง
ไม่สามารถควบคุมตนเองได้

With eyes closed shut,
and hands on his ears.
He's crying so loud,
without any tears.

ตาสองข้างปิด
มือสองข้างยกขึ้นสูง
ร้องครางเสียงดัง
แต่ไม่มีน้ำตา

He feels no fear,
he senses no danger.
For him, everyone 'round
is just like a stranger.
เขาไม่กลัวอะไรเลย
เขาไม่รู้สึกถึงอันตราย
สำหรับเขาแล้ว ทุกคนรอบๆ
เป็นเพียงคนแปลกหน้า
Running through the crowd,
hurting everyone in his way,
he was never so ruthless,
what happened to him today?
เขาวิ่ง ไปหาฝูงคน
ชนทุกคนที่ขวางเขา
เขาไม่เคยทำหยาบคายแบบนี้มาก่อน
เกิดอะไรขึ้น?
Somebody stop him there,
alas, too late to call.
He is running so fast,
straight into the wall.
ใครช่วยหยุดเขาที
สายไปแล้ว?
เขาวิ่งเร็วมาก
วิ่งตรงไปหากำแพง
The madman vanished,
his madness is there.
I am afraid to see,
it drives me where?
เขาหายไป
เหลือไว้แต่ความบ้าของเขา
ฉันกลัวเหลือเกิน ไม่อยากรับรู้
ตอนนี้ฉันอยู่ไหน

 

กลอนนี้เขาเขียนหลังจากตอนที่เขาทำเรื่องบ้าๆลงไปเยอะ แล้วมารู้สึกตัวได้ทีหลัง ... ก็สายไปแล้ว

 

คำสำคัญ (Tags): #กลอน
หมายเลขบันทึก: 204711เขียนเมื่อ 1 กันยายน 2008 08:49 น. ()แก้ไขเมื่อ 28 เมษายน 2012 21:32 น. ()สัญญาอนุญาต:


ความเห็น (9)

พอจะเดาเหตุการณ์จริงจากกลอนนี้ออกไหมครับ?

ผมคงบอกไม่ได้ครับ คงต้องปล่อยให้เดากันไป.....

สวัสดีค่ะ

  • ครูอ้อย  มาขอเดาด้วย แต่ไม่อยากพูดเลย.....คงจะไม่มีประโยชน์

ขอบคุณค่ะ...just like a stranger...

สวัสดีครับครูอ้อย,

ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมครับ

เดาผลลัพธ์แรกถูกแล้วครับ :)

ความรักหากไม่เข้าใจหรือใช้ไม่ถูกต้องก็ทำให้คนตาบอดได้นะ ท่าน ว.วัชรเมธีท่านแบ่งระดับความรักเอาไว้ 4 ขั้น ดังนี้

1. รักตัวกลัวตาย

2. รักใคร่ปรารถนา

3. รักเมตตาอารี

4. รักมีแต่ให้

หากเราขึ้นถึงระดับ 4 เมื่อไรเราก็จะไม่มีทางตาบอดได้เลยกับความรัก ฝากไว้ให้คิด

  • เขียนได้ดีจังเลยครับ
  • พอเข้าใจครับ
  • ขอบคุณครับ
  • เอามาอีกนะครับ

สวัสดีครับอาจารย์ขจิต,

ขอบคุณครับที่เข้ามาเยี่ยม ผมจะเอามาฝากอีกครับ ผมมีกลอนของเพื่อนคนนี้เก็บไว้เยอะครับ :)

สวัสดีครับคุณประถม,

ความรัก สำหรับผม ไม่มีคำว่า "เข้าใจ" หรอกครับ

สำหรับผมแล้ว

เมื่อไหร่ที่เข้าใจมัน เมื่อนั้นมันจะหายไปครับ

:)

หากคนบ้าคนนึงวิ่งเข้าหากำแพงแล้วหายไป...สงสัยจะเป็นผีหน่ะครับ

สวัสดีค่ะ

  • ครูลี่อ่านแล้ว อยากร้องไห้ สงสาร อ้างว้างในความรู้สึก และเศร้าค่ะ
  • ชีวิตนี้ดูเหมือนจะไม่เหลืออะไรแล้วค่ะ
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี