อารมณ์และการเรียนรู้เป็นกระบวนการปรับตัวต่อสถานการณ์ของสิ่งแวดล้อม

การรู้เท่าัทันอารมณ์และการควบคุมอารมณ์ ในทางจิตวิทยาถือว่า อารมณ์และการเรียนรู้เป็นกระบวนการปรับตัวต่อสถานการณ์ของสิ่งแวดล้อม ทั้งสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่มนุษย์สร้างขึ้นมา ซึ่งบุคคลจะต้องปรับตัวให้เหมาะสมหรือมีสมดุลเช่นเดียวกับคำสอนของพระพุทธองค์ ที่สอนให้รู้จักความพอดี มีการประมาณตน ยึดหลักมัฌชิมาปฏิปทาหรือการดำเนินชีวิตที่ดีงามมีสมดุล ดำเนินชีวิตด้วยการเดินสายกลางเสมือนสายพิณที่ไม่ตึงหรือไม่หย่อนจนเกินไป

การควบคุมอารมณ์์ ถือว่าเป็นการควบคุมตนเองอละการมีความเข้าใจตนเองเกี่ยวพันกับพัฒนาการด้านอารมณ์และการเรียนรู้

โดยตรง และที่สำคัญ พัฒนาการด้านอารมณ์และการเรียนรู้ อาจเป็นสิ่งเดียวกัน

หรือเป็นสิ่งที่ดำเนินไปคู่ขนานกันก็ได้

ผู้ใหญ่มิได้มีอารมณ์มีความรู้สึกน้อยกว่าเด็ก

  มีความต่างกันที่ว่าผู้ใหญ่มีความสามารถในการควบคุมอารมณ์ความรู้สึกได้ดีกว่าเด็ก 

และสามารถแสดงออกทางอารมณ์ความรู้สึกได้เหมาะสมกว่า

อีกทั้งผู้ใหญ่ยังต้องระมัดระวังตัวในเรื่องการรักษาภาพลักษณ์ในสังคม  มิให้เกิดข้อครหานินทาว่าร้ายว่า 

เป็นคนไม่มีประสิทธิภาพ หรือเป็นบุคคลที่มีมลทินในเรื่องเลวร้ายต่างๆติดตัวเป็นชนักติดหลังตลอดไป

 

สาเหตุ ที่ผู้ใหญ่ต้องระมัดระวังในเรื่องภาพลักษณ์ของตนอย่างมาก  ก็เนื่องมาจากพฤติกรรมทางสังคมของผู้ใหญ่

และวิถีชีวิตประจำวันของผู้ใหญ่นั้นเกี่ยวพันโดยตรงกับสถานภาพและบทบาทซึ่งเป็นเสมือนหัวโขนที่สวมอยู่

รวมทั้งกิจกรรมทางสังคมที่ผู้ใหญ่เหล่านี้นเข้าไปเำกี่ยวข้องหรือเข้าไปเป็นสมาชิกกลุ่มกิจกรรมต่างๆทั้งกลุ่ม

ที่เป็นทางการและกลุ่มที่ไม่เป็นทางการ

สถานภาพทางสังคมและบทบาททางสังคมที่ผู้ใหญ่และเด็กแตกต่างกัน สรุปได้ว่า  เด็กนั้นมีความใสซื่อ 

มีการแสดงออกโดยบริสุทธิ์ใจ ผิดกับคนที่เป็นผู้ใหญ่ที่มีพฤติกรรมตรงกันข้ามคือ

ปกปิดอารมณ์ความรู้สึกที่แท้จริงของตนไว้  แล้วใส่หน้ากากเข้าหากัน ไม่มีความจริงใจต่อกัน 

ผู้ใหญ่มีความสามารถในการเล่นละครตบตาซึ่งกันและกันได้อย่างชำนิชำนาญ 

จนดูเหมือนว่าเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของตน