มันจะยากเย็นซักแค่ไหน ก็ลองดูซักตั้ง

เมื่อต้นเดือนมีนาคม ‘51 ได้บังเอิญใช้ความสามารถ สอบบรรจุได้เป็นพนักงานราชการในตำแหน่งนักทรัพยากรบุคคลจึงเป็นเหตุให้เจ้าหน้าที่ห้องสมุดจำต้องเปลี่ยนหน้าที่จากงานห้องสมุดที่แสนสนุกสนาน มาดำเนินกิจกรรมที่ฝ่ายทรัพยากรบุคคล ซึ่งยังไม่รู้เลยว่าต้องทำอะไรกันบ้าง แต่ว่ามันจะยากเย็นซักแค่ไหนก็ต้องลองดูกันซักตั้งสองตั้ง นี่แหละหนาที่เค้าว่าการเรียนรู้มันไม่มีที่สิ้นสุดเลยเห็นจะจริงแบบจังๆก็คราวนี้นี่แหละไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยนะค๊ะว่าจะได้ทำงานในหน้าที่นี้ ก็ใครจะไปคิดล่ะค่ะ ดิฉันเรียนจบ ป.ตรีสาขาวิชาเอกสุขศึกษา งานแรกที่ทำหลังจากร่ำเรียนมาตั้ง4ปี ก็เป็นพนักงานขายค่ะ ขายพวกเครื่องมือแพทย์ เคมีLAB อะไรต่างๆทำนองนี้แหละค่ะ แล้วเกิดอาการเบื่อเลยไปสมัครเป็นผู้จัดการฝึกหัดอยู่พิซซ่าฮัทอยู่ได้ก็สองสามปี กำลังจะดี ได้สามีได้ลูกเลยจำต้องเลิกทำงานไปอยู่บ้านรับจ้างเลี้ยงลูกให้คุณสามี แต่แหม! คนมันเคยทำงานนี่คะอดไม่ได้(แต่ก็หลังจากนั้นอีกหลายปี)ขออนุญาติหนีสามีและลูกๆแอบไปทำธุรกิจปุ๋ยชีวภาพอยู่ที่อุดรธานี แหม!ได้ออกแรงยกปุ๋ยกระสอบละ50กิโล ได้เดินสายบรรยายคุณภาพ ได้พบปะผู้คนแถมได้ตังค์ดีอีกด้วย (ไม่เอารวยหรอกค๊าแค่ขำๆ มันส์ดีชีวิต) จนแม่ทนความเซี้ยวไม่ไหวขอร้องหล่ะกลับมาทำงานที่ กทม.ซักทีเลิกสนุกได้แล้วเลยได้สติกลับมาจนได้เป็นนักทรัพยากรฯอย่างทุกวันนี้แหละค่ะนอกเรื่องไปเลยค่ะ ว่าจะคุยเรื่องการเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุดแต่ไหงกลับไปเล่าอัตชีวประวัติไปซะงั้นก็ดำเนินกันต่อไปละกันนะค๊ะ ก็จะไม่ให้บอกว่าเรียนกันไม่สิ้นสุดได้ยอ่างไรก็ดิฉันเมื่อตอนที่ต้องย้ายแผนกมารับตำแหน่งใหม่ตอนนั้นยังไม่รู้จะงัดเอาวิชาอะไรมาเป็นไกด์ในการทำงานเลย(ดันทะลึ่งไปสอบแข่งกับเขา)ก็เลยต้องใช้วิชาเริ่มเรียนรู้ใหม่กับงานในตำแหน่งใหม่ เหนื่อยอีกแล้ว แต่สนุกดีค่ะอินเตอร์เน็ทนี่แหละค่ะช่วยได้เยอะจริงๆ คิดไม่ออก บอกไม่ได้ก็search หาคำตอบซิค๊ะ ก็รอดมาได้ถึงทุกวันนี้แหละค่ะแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะมีแค่ช่องทางเดียวในการหาข้อมูลความรู้ต่างๆที่ง่ายและเร็วที่สุดคือ การถามจากผู้รู้เลยค่ะเจ๋งสุด หรือจะหาจากหนังสือต่างๆก็ได้นะค๊ะ และช่องทางการsearchก็ไม่ใช่คำตอบที่ถูกเสมอไป ควรใช้วิจารณญาณในการค้นหาคำตอบให้ได้ข้อมูลเชิงประจักษ์ให้มากๆด้วยค่ะ แต่ก็ต้องเรียนรู้สิ่งใหม่ๆอยู่ตลอดเวลานะค๊ะจะได้ไม่เป็นคนหูหนวก ตาปิด อ๊ะค่ะเอาแค่นี้ก่อนละกันนะคะ