ผมจะไม่มีวันลืมพระคุณของ ควาย

ผมเป็นเด็กคนหนึ่งที่มีชีวิตไม่เหมือนเด็กทั่วไป คือตอนเป็นเด็กผมกับ น้อง ได้มาอยู่ที่ทุ่งนาตั้งแต่ยังเล็กๆๆ จนคนแถวบ้านเรียกผมกับน้องว่าเป็นคนป่า บางครั้งก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ว่าทำไมเราต้องเกิดมาจน ต้องมาลำบากแบบนี้ แต่ตอนนี้ผมกลับคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีเสียอีก เพราะมันทำให้เราได้รู้จักความลำบากและหาทุกวิถีทางเพื่อความอยู่รอด เพราะการที่เราเคยลำบากจะทำให้เราไม่อดตาย มันจะทำให้เรามีแรงบันดาลใจในการเรียนหนังสือ ว่าเราต้องตั้งใจเรียน เราต้องมีชีวิตที่ดีกว่านี้ให้ได้

ชีวิตของผมอยู่กับเจ้าทุย(ควาย)มาตั้งแต่เด็กทำให้ผมรู้สึกผูกพันธ์กับมัน  ใจจริงแล้วก็ไม่อยากขายมันหรอก แต่ก็เพราะเราจนเราจึงต้องขาย เวลาขายผมไม่กล้าไปส่งมันเพราะผมไม่อยากเห็นน้ำตาของมัน เห็นแล้วรู้สึกสะเทือนใจ เวลาแม่ขายควายแต่ละครั้งผมต้องแอปไปร้องให้เพราะผมเคยขี่หลังมัน เคยหาหญ้าให้มันกิน มันรู้สึกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว แต่ตอนนี้ผมไม่เหรอควายอีกแล้ว เพราะต้องขายมันเพื่อเอาเงินมาให้ค่าเทอมของผม ใจจริงผมก็อยากจะเลี้ยงมันไว้ แต่ถ้าไม่ขายผมก็จะไม่ได้เรียนต่อ ตอนนี้ก็อยู่ถึงปี3แล้ว ถ้าออกตอนนี้คงน่าเสียดายมากเลยจำเป็นต้องขาย ผมได้แต่เก็บรูปถ่ายที่เคยถ่ามมันไว้เก็บไว้ดู ถ้าผมมีลูกผมก็บอกลูกว่าเรามีทุกสิ่งทุกอย่างนี้ได้เพราะควาย เราจงเทิดทูลมันไว้ ท่านที่ได้มาอ่านบล็อกผมก็คิดว่าผมบ้าหรือเปล่าแต่ผมก็อยากจะเก็บความทรงจำ ที่ดีๆไว้ ว่า ผมจะไม่มีวันลืมพระคุณของ ควาย