จงดูตา ดูจมูก ลิ้นกายใจ
ได้อารมณ์ ทีไร ก็เกิดผี
คือความอยาก ไปตาม ความหมายมี
จะอยากดี หรืออยากชั่ว ตัวเดียวกัน ฯ

          เกิดอยากแล้ว เกิดรู้สึก มีผู้อยาก
เป็นวิบาก ของจิตโง่ อย่างโมหันต์
รู้สึกเป็น ตัว “ข้า” ขึ้นมาพลัน
ขนหลงมัน ว่ามีตัว “กู” ของกู ฯ

          ยึดมั่นไว้ โดยไม่ รู้ว่าโง่
จนเกิดโว หารใช้ ได้สวยหรู
ว่าอัตตา อัตตนียา, เชิญมาดู
มันมีอยู่ แท้จริง สิ่งสำคัญ ฯ

          เมื่อใดเห็น ความจริง ของสิ่งนี้
หมดเรื่องผี หมดเรื่องบ้า ที่น่าขัน
คือเห็นพระ อนัตตา มาทันควัน
อหังการ มมังการ์ หายหน้าไป ฯ


คัดจากหนังสือ “ธรรมะในฐานะวัฒนธรรม”  พุทธทาส อินทปัญโญ   หน้า ๙๑
ซึ่งคัดจากหนังสือ “อสีตสังวัจฉรายุศมานุสรณ์” จากพุทธทาส ภิกขุ  หน้า ๕๘๐