ปัญหาการถือครองที่ดินและการใช้ประโยชน์ในที่ดินของกลุ่มบุคคลบนพื้นที่สูง นับเป็นปัญหาที่ขัดแย้งที่มีมานาน โดยไม่ได้รับการแก้ไขอย่างจริงจัง และนับวันยิ่งทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น อันส่งผลกระทบให้กลุ่มบุคคลบนพื้นที่สูงถูกละเมิดสิทธิซ้ำซ้อน ประกอบกับบทบัญญัติของกฎหมายที่มีอยู่ในปัจจุบันบางเรื่องไม่สอดคล้องกับบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน ในมาตรา ๖๖ และมาตรา ๖๗ เนื่องจากเป็นกฎหมายเก่าที่ให้อำนาจแก่เจ้าหน้าที่ของรัฐมากจนเกินไป ส่งผลให้การบังคับใช้กฎหมายไม่มีความเท่าเทียมกันในแต่ละพื้นที่ ประกอบกับหน่วยงานที่รับผิดชอบเกี่ยวกับเรื่องการใช้ประโยชน์ในที่ดินมีหลายหน่วยงาน ในแต่ละหน่วยงานมีกฎหมายเฉพาะที่ให้อำนาจแต่ละหน่วยงานไว้โดยเฉพาะ ก่อให้เกิดปัญหาในทางปฏิบัติ ในการใช้กฎหมายอย่างไม่เป็นระบบ ไม่เท่าเทียมกัน และยากแก่การเข้าถึงสิทธิในการถือครองที่ดินและใช้ประโยชน์ในที่ดินของบุคคลบนพื้นที่สูงทั้งในลักษณะของสิทธิที่เป็นปัจเจกชน(Individual Property Right) และสิทธิชุมชน (Community Property Right) ดังนั้น เพื่อให้มีการบังคับตามสิทธิที่บทบัญญัติในรัฐธรรมนูญได้รับรองคุ้มครองและเพื่อไม่ให้สิทธิของกลุ่มบุคคลบนพื้นที่สูงต้องถูกละเมิด และเพื่อนำไปสู่กระบวนการในการแก้ไขปัญหาที่ถูกต้องเป็นธรรม และเป็นที่ยอมรับได้ในสังคม และให้กฎหมายสามารถบังคับใช้ได้จริงอย่างมีประสิทธิภาพ และเท่าเทียมกันในสังคม จึงได้ศึกษาปัญหาการถือครองและใช้ประโยชน์ในที่ดินของกลุ่มบุคคลบนพื้นที่สูง เพื่อนำไปสู่การค้นหามาตรการในการแก้ไขปัญหาที่เป็นยอมรับได้ในสังคมสอดคล้องกับบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญ และให้กฎหมายมีการบังคับใช้อย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อนำสู่การค้นหากระบวนการเข้าสู่สิทธิการถือครองและเข้าทำประโยชน์ในที่ดินของกลุ่มบุคคลบนพื้นที่สูงที่ชอบด้วยกฎหมาย
