กีฬาสีโรงเรียนนกฮูก

            โรงเรียนลูกสาวของผม ถึงแม้ว่าแสนจะเล็ก มีเด็กไม่กี่คน แต่เขาก็จัดการแข่งขันกีฬาสีได้ เชื่อไหมว่าเขาทำได้ และแม่งานนั้นน่าจะเป็นเด็กๆซะด้วย

            แป้งเริ่มมาร่วมงานกีฬาสีตั้งแต่เธออยู่ชั้นอนุบาล 2 ตอนนั้นเขาเพิ่งย้ายเด็กประถมมาอยู่ที่โรงเรียนธำรงฯ ผมคุ้นๆว่า ปีแรกนั้น พี่ๆชั้นประถมต้องกลับมาสอนน้องๆที่โรงเรียนนกฮูกร้องเพลงเชียร์ด้วย แป้งอยู่สีเหลืองครับ และก็ปีแรกอีกเช่นเดียวกันที่เธอแข่งกีฬาวิ่งเก็บของ เล่นไปงงไป น่ารักดีครับ

            การจัดการเรื่องกองเชียร์และนักกีฬานั้นอยู่ที่รุ่นพี่เกือบทั้งหมด พี่ๆเขาจะคัดเลือกคนเป็นเชียร์ลีดเดอร์ เลือกนักกีฬา เลือกเพลงเชียร์ จัดหาอุปกรณ์ต่างๆ เรียกว่าทำเองเกือบทั้งหมดจริงๆ คุณครูก็มีแค่หน้าที่จัดการแข่งขันกีฬา เป็นกรรมการ ก็เท่านั้น ที่สำคัญ เด็กๆทำได้ดีเหลือเชื่อในบรรยากาศที่มีเด็กนิดเดียว ไม่มีวงดุริยางค์เหมือนโรงเรียนใหญ่ที่เขามีกัน

            การแข่งขันกีฬาที่ผ่านมานั้น ผมจะลาพักร้อนครึ่งวันมาดูลูกแข่งกีฬา แต่เมื่อปีที่แล้ว แป้งอยู่ ป. 1 ช่วงที่เขาแข่งกีฬาผมไม่สามารถมาดูลูกได้ เพราะอยู่สิงคโปร์ ก็แค่ฟังเขาเล่าให้ฟังทางโทรศัพท์ เธอเป็นเชียร์ลีดเดอร์ด้วย

            ราวเดือนกว่าที่ผ่านมานี้ ผมทราบว่าทางโรงเรียนจะจัดกีฬาสีอีกครั้ง แป้งก็ยังคงเป็นลีดเดอร์ของสีเหลืองอีกเช่นเคย โดยมีสาวๆคู่ซี้อีก 3 คนร่วมด้วย นั่นก็คือ หนุน หนอยแน่และแสตมป์ แป้งบอกว่าพี่ฝน ป. 3 เป็นหัวหน้าทีม ที่จะช่วยมาดูแลเรื่องการซักซ้อม พี่แดง แม่ของแสตมป์ก็มาเป็นแม่ยกให้ โดยการจัดหาพู่มาแจกลีดเดอร์จนครบทุกคน (อันที่จริงเธอก็ไม่ได้ทำเอง แต่ไปจ้างเขาทำมาอีกต่อหนึ่ง) ท่าทางลูกสาวจะเอาจริงเอาจังมาก เพราะว่าซ้อมเต้นที่บ้านบ่อยมาก แต่เพลงเชียร์นี่ดูทะแม่งๆเล็กน้อย เพราะมันไม่ค่อยเป็นเพลง เป็นคำพูดเป็นวลีๆมากกว่า เช่น “สีเหลือง (ตบ ตบ) เบิกฟ้า (ตบ ตบ) เทวดา (ตบ ตบ) ลงมาเชียร์ (ตบ ตบ) สีเหลืองเบิกฟ้าเทวดาลงมาเชียร์ 1 2 123 12 12 1” ประทานโทษ ไอ้ที่ 1 2 123 12 12 1 นั่นน่ะ ไม่ใช่ปรบมืออย่างเดียว เธอเล่นท่องตัวเลขกันซะดังลั่น อะไรทำนองนี้ และเมื่อผมถือโอกาสเสนอแนะท่าเต้นบ้าง ตามประสาลีดเดอร์เก่า เธอไม่ยอมฟัง เพราะว่าท่าของพ่อ ไม่ตรงกับเพลงที่เขาซ้อม ฮา

            วันศุกร์ที่ 22 สิงหาคม 2551 คือวันดีเดย์

            แป้งตื่นแต่เช้า ตอนแรกเธอกะจะตื่นมาตอนตี 5 เพื่อมาเตรียมตัว ฮ่า ฮ่า “ตื่นๆ เกือบ 7 โมงแล้วลูก” เธอก็ลุกขึ้น อาบน้ำ แต่งตัว กินนัตโตะกับสาหร่าย ไข่ต้ม นม 1 กล่อง ก็พร้อมแล้ว ส่วนคุณจ้าที่ว่าจะไปด้วยกันพร้อมกัน เธอรวนเล็กน้อย ไม่ยอมอาบน้ำ ผมจึงทิ้งไปก่อน ให้เธอตามไปกับแม่ทีหลัง เดี๋ยวจะสายกันไปหมด คราวนี้แหละ เมื่อผมออกไป เธอจึงร้องจ้าละหวั่นลั่นบ้าน

            เด็กๆมาไม่ค่อยเช้าเท่าไหร่ มีนักเรียนรุ่นพี่คนหนึ่งบอกผมว่า “เด็กโรงเรียนนี้ชินกับการมาสายครับ” ฮ่า ฮ่า แต่เมื่อ 8 โมงเป๊ะ เขาก็เริ่มตั้งแถวเพื่อเตรียมเดินพาเหรดในทันที น่ารักมากนะครับ เด็กๆอนุบาล เด็กประถม เมื่อยืนกันพร้อมเพรียงแล้วก็ออกเดิน ดุริยางค์ไม่ต้องมีหรอก เพราะเด็กๆต่างพร้อมใจกันออกเสียง ซ้าย ขวา ซ้าย แล้วออกเดินไปพร้อมกัน ทุลักทุเล เดี๋ยวคนถือธงเดินเร็วไปบ้าง เดี๋ยวเดินไปผิดทางบ้าง แต่น่ารักและบริสุทธิ์ที่สุด

            เริ่มงานด้วยการเคารพธงชาติ สวดมนต์ อาจารย์พละกล่าวรายงาน และย่านีของเด็กๆก็เริ่มเปิดงานโดยการกล่าวให้โอวาท แต่ท่านจะกล่าวอย่างไรนั้นผมก็ไม่ทันได้ฟัง เพราะจู่ๆก็เกิดมีเหตุระทึกขวัญขึ้นมา “บรึ๊น....โครม”“เฮ้ย” ผมตะโกนในใจ “เสียงอะไรวะ รถชนกันแน่เลย” แต่ว่าเสียงมันมาจากทางประตูด้านข้างของโรงเรียนซึ่งเป็นซอยตันนี่น่า ผมและผู้ปกครองหลายท่านมองออกไปก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงอีกรอบ “บรึ๊น........” ฉับพลันที่ได้ยินเสียง รถ Yaris คันหนึ่งก็ถอยพรวดออกมาแล้วพุ่งเข้าชนบ้านหลังหนึ่งและหายเข้าไป ว่าแล้วทันใจนึกได้ ผมก็วิ่งไปที่ประตูโรงเรียนแล้วปิดมันให้สนิท เพราะกลัวว่ามันจะพุ่งมาชนโรงเรียน ซึ่งลูกๆของพวกเรายืนเข้าแถวกันอยู่ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รอได้สัก 10 วินาที ไม่มีทีท่าว่ารถจะโผล่ออกมา ผมจึงวิ่งออกไปยังรถคันนั้นทันที ไม่รู้ว่าใครจะเจ็บบ้างไหม และเมื่อผมเข้าไปใกล้ๆก็พบว่า หญิงเจ้าของรถคันนั้นเธอไม่เจ็บ และเธอก็พยายามสตาร์ทรถอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงตะโกนด่าจากข้างใน ว่าไม่ให้เธอพยายามติดเครื่องรถ ด่าทออย่างรุนแรงว่าจะมาติดเครื่องอีกทำไม แว๊บแรกผมเห็นเด็กตัวเล็กๆนั่งอยู่ด้านหน้าคนขับ ขนลุกซู่ ไม่รู้ว่าเธอจะเป็นอะไรบ้าง ปากก็ตะโกนออกไปว่า “อย่าติดเครื่อง ปล่อยมือออก” เธอก็ตอบมาว่า “ก็จะเอารถออกไปก่อนนี่” ผมก็ยังไม่ยอม จนต้องบอกให้เธอเอามือออกจากรถซะก่อน แล้วผมก็วิ่งไปฉุดมือเธอออกเอง เพราะเจ้าตัวดูท่าทางจะไม่ค่อยเข้าใจนัก กอปรกับเสียงด่าจากข้างใน (ด่าอะไรก็จับใจความยาก ได้ยินมาว่าให้เรียกประกันมาเคลียร์โดยเร็ว) จากนั้นเมื่อเห็นว่าเด็กข้างในไม่มีเลือดก็โล่งใจ แต่สาวน้อยอายุราว 2 ขวบเศษเธอร้องไห้ คงเพราะตกใจ จึงยื่นมือเข้าไปแล้วอุ้มออกมา แล้วส่งให้หม่าม๊าของเธอ

            ได้ความว่า นี่ก็คือบ้านของเธอเอง คนที่ด่าออกมานั้นก็คือสามี (มั้ง) ตอนนี้หายเข้าไปในบ้านแล้ว ผมก็เลยโทรศัพท์ไปหาบริษัทประกันให้ แล้วก็ให้เขาคุยกันเอง จากนั้นจึงเดินใจสั่นกลับเข้าไปในโรงเรียน เฮ้อ สติ สติ ทำอะไรต้องมีสติ เกิดอุบัติเหตุแล้วยังเกิดซ้ำได้ภายในเวลา 3 นาที อย่างนี้ไม่มีสติ ลูกเจ็บเมียเจ็บไม่สนใจ ด่าเข้าไว้ อย่างนี้เรียกว่าไม่มีสติ น่าสงสารจับจิต

            ผมเข้าโรงเรียนเมื่อย่านีกล่าวจบแล้ว เห็นเด็กอนุบาลราว 10 คนเข้าแถว เขากำลังจะเต้นประกอบจังหวะเพื่อเป็นการเปิดงาน น่ารักมากๆครับ กระดุ๊กกระดิ๊ก บางคนส่ายมาก บางคนแค่กระตุก ไม่มีความพร้อมเพรียง แสดงถึงธรรมชาติของความเป็นเด็กอย่างแท้จริง ชอบมากครับ จบการแสดงด้วยเสียงปรบมือดังลั่น ถึงช่วงนี้คุณแม่คนงามกับเจ้าหญิงตัวน้อยของผมก็มาถึง

            จากนั้นคือการแข่งขันกีฬาและการเชียร์ ลองนึกภาพดูนะครับ คนแข่งก็แข่งไป คนที่นำเชียร์ก็นำร้องเพลงเชียร์ไป เด็กหนอเด็ก คนที่ร้องเพลงดังที่สุดก็เป็นเชียร์ลีดเดอร์เสียเอง จะมีคนช่วยร้องอีกก็คงเป็นกลุ่มพี่ๆที่คอยตีกลองบ้าง แต่นั่นแหละ น่าสงสารบรรดาลีดเดอร์ กรี๊ดกันสั่นก็ลีดเดอร์ ตะเบงเสียงร้องเพลงก็ลีดเดอร์ ผมไปกระซิบกับแม่ของแพงว่า “คราวหน้าต้องขนมะนาวมาให้ลีดเดอร์บ้าง กลัวคอเธอแตก”

            เชียร์กันไปได้สักพัก กองเชียร์ก็แตก เพราะมาเชียร์แบบบ้านๆที่ขอบสนามท่าจะสนุกกว่า คนที่ไม่เชียร์ไม่เล่นก็กินขนม ที่พ่อแม่ของนักเรียนบางคนเอามาแจก ส่วนคุณจ้าของผม เธอสบายครับ เพราะพี่แป้งมาคอยดูแลน้องตลอด เธอกลัวว่าน้องจะนั่งคนเดียวบ้าง กลัวน้องร้องไห้บ้าง ท้ายที่สุดก็เอาน้องไปยืนข้างๆเวลาเต้นซะเลย

            วันนี้เดิมที ผมกะจะลาพักร้อนครึ่งวัน เพราะเมื่อวานโทรศัพท์ไปตรวจสอบแล้ว พบว่าไม่มีคนไข้ฝากครรภ์วีไอพีนัดไว้เลย แต่ราว 9.30 น.ก็มีกริ๊งๆตามมา บอกว่า นัดวีไอพีไว้เพียบ (เมื่อวานระบบคอมพิวเตอร์ของโรงพยาบาลเสีย) เลยบอกกลับไปว่า 11 โมงจะเข้าไป ให้เจ้าหน้าที่แจ้งไปยังวีไอพีเหล่านั้นด้วย จะได้ไม่ต้องรอ (ปล. วีไอพีในที่นี้ก็คือ อาจารย์แพทย์รุ่นน้องที่เขาฝากท้องกับผม 2 คน อาจารย์ทันตแพทย์อีก 1 คน พยาบาลที่สนิทสนมอีก 2 คนครับ) จากนั้นก็บอกกับพี่แป้งว่า สงสัยพ่อจะไม่ได้ดูพี่แป้งแข่งวิ่งเปี้ยวแน่ๆเลย เธอก็บอกว่าไม่เป็นไร ดังนั้นเมื่อถึงเวลาพักเบรกตอน 10 โมง เด็กๆพักกินขนม ผมจึงแบกคุณจ้ากลับบ้านแล้ววิ่งแจ้นไปที่โอพีดีฝากครรภ์ และถึงกับตะลึง เพราะว่ามีคนไข้ตกข้างจำนวนมาก โดยปกติแล้ว คลินิกฝากครรภ์วันของผมจะค่อนข้างว่าง เพราะว่าอาจารย์แต่ละคนไม่ค่อยรับฝากครรภ์พิเศษกันสักเท่าไหร่ แต่นี้มีคนไข้นัดเกือบ 80 คน ว่าแล้วก็คงไม่สามารถพักร้อนได้จริงๆซะแล้ว

            สรุปผลการแข่งขันกีฬาในวันนี้ สีเหลืองได้ถ้วยกีฬาครับ ทีมพี่แป้งวิ่งเปี้ยวชนะสีน้ำเงิน เลยได้เหรียญทองมาห้อยคอ ส่วนสีน้ำเงินได้ถ้วยเชียร์

            “กีฬา กีฬา เป็นยาวิเศษ ผู้ปกครองมีกิเลสต้องมาเชียร์ลูกนา ฮ่าไฮ่” คุณพ่อบุ่นบุ๊นขายไอเดียกับผมว่า ปีหน้าถ้าจะให้ดี เอาผู้ปกครองมาแข่งกันด้วย ดีไหม ตอบได้เลยว่า “ดีคร๊าบบบบบ”