การจากสิ่งที่รัก มันทำให้เหงา
สายลมเย็นพัดผ่าน ใบไม้หวิวไหว
สิ้นเดือนสิงหากำลังคืบคลานมาใกล้
ยามเช้า..สายลมแห่งความหนาว..รู้สึกอยู่ใกล้ๆฉัน
เหงานะ...
วันเวลา..เดินหน้าไม่คอยใคร
สิ่งที่ไม่คอยใคร..คือเวลา..ที่เดินหน้าไปอย่างสมำเสมอ 24 ชั่วโมง
หากย้อนเวลาได้...ฉันหวัง
หวังว่า..คนที่จากฉันไปอย่างไม่มีวันกลับ..จะมายืนข้างฉันเหมือนเดิม
มองหน้า..พูดคุย..ยิ้มให้..เหมือนวันวาน..ไม่ใช่แค่ในฝัน
ยามถึงวันครบรอบ..แห่งการสิ้นลมหายใจ..ทิ้งไว้แค่ความรักและอดีตที่ยากแก่การลืม
ความเหงาคงไม่มาเยือนฉัน...พร้อมกับสายลมหนาว ..ทุกปี..
ความเหงาที่แสนทรมาน...ซ่อนความสุขเมื่อยามคิดถึง..
สุภาพบุรุษของฉัน.......
สวัสดียามดึกค่ะ...
อย่างน้อย..ทุกภาพแห่งความประทับใจก็ยังคงฉายชัดอยู่ในหัวใจเสมอ..ใช่ไหมคะ
สู้ๆนะคะ แวะมาส่งกำลังใจให้ค่ะ ^__^
วันนี้ชาวสุพรรณบุรีเข้ามาเยี่ยมถึง 2 ราย ขอบคุณค่ะ และขอขอบคุณ นายประจักษ์และครูต๊กแกค่ะ
สวัสดีค่ะ
น้องก้อยก็ชาวสุพรรณ
มาเป็นกำลังใจให้ค่ะ
ชาวสุพรรณบุรีถิ่นสาลี่อร่อย อ้อ..สาวก็สวยด้วยนะคะ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะน้องก้อยที่มาเยี่ยมชม อีกไม่กี่วันจะไปเยี่ยมโรงเรียนกรรณสูตรค่ะ
สวัสดียามดึกมากครับ มาทักทายครับ ขอบคุณครับ ที่แวะเข้าอ่านเรื่องราวของกระผม