ข้าใจ เห็นใจ และให้โอกาสแก่กัน

 เข้าใจ เห็นใจ และให้โอกาสแก่กัน

ปุจฉา: ผู้สนใจการปฏิบัตธรรม มักต้องเผชิญกับสถานการณ์ความขัดแย้งระหว่างการทำหน้าที่ต่อครอบครัวและการปลีกตนเองไปแสวงหาสัจธรรมปุถุชนควรมีหลักในการตัดสินใจอย่างไร จึงจะมีความสมดุลของจิตใจ

วิสัชนา: ๑. ต้องไม่เอาแต่ความพอใจของตนเองเท่านั้น ต้องเข้าใจและเห็นใจผู้อื่นด้วย การเข้าใจเขาก็เป็นเรื่องปัญญา ต้องรู้ว่าเวลานี้เขามีอินทรีย์แค่ไหน มีการพัฒนาจิตใจ และปัญญา แค่ใดและเห็นใจเขาซึ่งเป็นด้านกรุณา การปฏิบัติจึงจะมาปรับกันได้พอดีในเวลาเดียวกัน ถ้าจะยุติหน้าที่ต่อครอบครัว ก็ควรให้เป็นไปด้วยดีโดยไม่สูญเสียความรับผิดชอบ และถ้าเป็นไปได้ พยายามช่วยอีกฝ่ายหนึ่งให้พัฒนาขึ้นมาถึงระดับของเราด้วย การพยายามนี้ก็จะเป็นการฝึกตนและเป็นการปฏิบัติธรรมของเราเองไปด้วย

๒. ต้องมีการให้โอกาสแก่กัน สองฝ่ายต้องให้โอกาสแก่กันแต่จะสามารถทำได้แค่ใด เป็นเรื่องของความสัมพันธ์ ไม่มีคำตอบสำเร็จรูป แต่โดยหลักการคือปฏิบัติแบบให้การเกื้อหนุน มิใช่การบังคับ หรือเบียดเบียนกัน