เทพบันดาลมักเกิดขึ้นได้เสมอสำหรับทุกชีวิต

จากที่ลุงเอกได้เล่าเรื่องการเดินทางไปบรรยายที่เบตง  ยะลา  กับ ดร.นิติภูมิ ในวันที่ 6 สิงหาคม  ตามนี้  http://gotoknow.org/blog/kpi2/200513  เป็นเรื่องที่น่าแปลก  หลังจากไปบรรยายที่ใต้สุดด้วยกันที่ผ่านมา  กาลเวลาผ่านมาแค่ 1 สัปดาห์  ลุงเอกต้องเดินทางไป จว.เชียงราย เหนือสุดแห่งสยามอีก ในวันที่ 14 สิงหาคม เพื่อไปเตรียมพื้นที่ให้นักศึกษา ปปร.ของสถาบันพระปกเกล้าลงพื้นที่ 

ลุงเอกไปแบบสบายๆสไตล์ลุงเอก  ไม่ได้แจ้งใครแบกเป้ 1 ใบลากกระเป๋า 1 ใบ พอลงจากเครื่องเดินออกมา  แน่ะมีคนมาชูป้ายชื่อลุงเอก  บอกมารับ อ้าวผมไม่ได้บอกใครมารับแล้วใครให้มารับได้ยังไง  บอกโรงแรมให้ผมมารับและมาคอยตั้งแต่เที่ยวเช้าแล้ว  แต่ลุงเอกมาเที่ยวบ่าย 

ขณะนั้นปรากฎว่ามีเจ้าหน้าที่การท่าของเชียงราย  เอานามบัตรมาส่งให้ 1 ใบ  บอกมีคนฝากมา  เอาละหวาเป็นใคร  พอดูชื่อ  อ้าวนิติภูม  เนาวรัตน์  เทพเล่นกลซะอีกแล้วไง  เพิ่งเจอกันแหมบๆ  แทบจะเอาชีวิตไม่รอดดันมาเจอที่เหนือสุดนี่อีกหรือ  เขาบอกว่า อ.นิติภูมิ มาเครื่องเที่ยวเช้าเห็นคนมาชูป้ายชื่อลุงเอก  เลยเอานามบัตรฝากไว้ให้ 

ปกติ อ.นิติภูมิจะไม่มีเบอร์มือถือให้ไว้ในนามบัตร  ลุงเอกโทรไปหาเลขาฯ  เขาบอกว่าอาจารย์มาสอนที่ราชภัฎเชียงราย 1300-1600 ลุงเอกเลยบอกคนที่มารับว่าจะไปส่งที่ราชภัฎได้ใหม  เขาอ้ำๆอึ้งๆก็เพราะว่ามีสาวน้อยแสนสวยนั่งรถมาด้วยจะไปโรงแรมเดียวกัน  ลุงเอกเลยขออนุญาติสาวน้อยออกนอกเส้นทางสักหน่อยจะได้ใหม  ได้รับยิ้มตอบมา  แถมยินดีให้อีกคงไม่โกรธ

มาถึงราชภัฎ เชียงราย  ลุงเอกถือวิสาสะสไตล์ไร้กระบวนยุทธ  เดินเข้าห้องบรรยายดุ่ยๆไปเจอคณะบดี หัวหน้าภาควิชา รปศ. ทุกคนไหว้ลุงเอก ก่อนเพราะมีหัวโขนสีขาวกว่าเพื่อน(หัวหงอก)  นักศึกษากำลังนั่งฟังอีก 300 คน  นั่งสักพัก อ.นิติภูมิ  หันมาเห็นลุงเอก  เลยเรียกชื่อลุงเอก  แล้วเล่าเรื่องเบตงให้นักศึกษาฟัง 

อ.นิติภูมิบรรยายแบบไร้ตำรา นศ.หัวร่อกันครืน  เอาประสบการณ์ชีวิตมาเล่าล้วนๆ  ลุงเอกเพิ่งรู้ว่า อ.หมู(นิติภูมิ)บอกนั่ง ฮ.สวดมนต์ตลอดทางยิ่งตอนเครื่องลงไม่ได้  แถมบอกว่าถ้าจะตายก็ไม่เป็นไรเพราะได้เห็นผ้าเหลืองลูกแล้ว  บอกต่อไปว่าจะไม่ขึ้นเครื่องกับลุงเอกอีกแล้ว

หากถามลุงเอกรู้สึกอย่างไรขอบอกว่าทุกวันนี้ลุงเอก  เดินออกจากบ้านเตรียมตัวตายอยู่ทุกวัน  เพียงแต่ว่าจะเกิดเมื่อไรเท่านั้น  ขอมีชีวิตอยู่อีกสักสิบปีก็พอแล้วลาสังขาร  ไม่อยากจะให้ลำบากคนอื่น  เอ๊ะปลงหรือเปล่าเนี่ย  หรือเบื่อชีวิต  เปล่าเลย  เป็นอย่างนี้มานานแล้ว  ความไม่แบกทุกข์ของลุงเอก  งานศพคุณพ่อ  พี่น้องถ่ายรูปหน้าศพ  ใครเห็นคงขว้างทิ้งแน่  ก็ทุกคนหน้าเขาอยู่ในทุกข์  มีลุงเอกคนเดียวยิ้มแป้นอยู่หน้าศพไม่รู้ดีใจอะไรหนักหนา  เปล่าดอกมันชินเจอกล้องพอ....ชีต...ก็สะแหยะยิ้มเลย 

ลองดูอากาศที่เบตงซิหลังลุงเอกลงมา 1 ชั่วโมง