ไม่บ่อยนักที่ฉันจะคิดถึงหมอ...ส่วนใหญ่จะคิดถึงคนไข้มากกว่า....
แต่วันนี้ฉันได้บรรยากาศของหมอผู้หญิงที่ให้อารมณ์ของผู้เป็นแม่...เหมือนคนธรรมดา เป็นอารมณ์ที่ฉันอดหวั่นไหวตามไม่ได้....
หมอคนนี้...เป็นแม่...
...แม่...ที่ปล่อยให้ลูกๆอยู่บ้านกันเองใน “วันแม่” เหตุเพราะตัวเองต้องอยู่เวรให้เพื่อนหมอด้วยกัน และเมื่อลงเวรไปก็พบกับลูกๆ...ที่หลับไปแล้ว... พร้อมกับการ์ดอวยพรวันแม่ 2 ใบ...วางบนห่อนมกล่อง....
ข้อความในการ์ดประมาณว่า
“...ลูกพูดถึงความรัก ความอบอุ่นที่ได้รับเมื่อแม่กอด....
...ลูกพูดถึงความรักที่มีให้แม่...ลูกรักแม่มากที่สุดในโลก....
...ลูกพูดถึงความสุขที่มีแม่อยู่ใกล้ๆ...เสมอ....
...ลูกซื้อนมให้แม่...เพราะลูกคิดถึง...ค่าน้ำนมของแม่....”
...ลูกถามว่าทำไมแม่ต้องอยู่เวรบ่อยๆ
“แม่อยู่ให้เพื่อนด้วย....เพราะเพื่อนต้องกลับบ้านต่างจังหวัดในวันแม่”
“แม่ได้เงินด้วยน้า....” แม่พูดเพื่อให้ลูกรู้สึกว่าสิ่งที่แม่ทำ ได้ประโยชน์ตั้งสองอย่าง
“แต่หนูไม่อยากได้เงิน....” ลูกพูด....
หมอเล่าพร้อมทั้งตาแดงกล่ำ...น้ำตาคลอ...ขณะทานข้าว...
เธอเล่าต่อว่า
“นี่ยังดีนะพี่...มีรุ่นพี่คนหนึ่งเป็นหมอเฉพาะทางดูแลคนไข้อัมพาต คุณพ่อตัวเองเป็นคว็อทดริพลีเจีย (quadriplegia หมายถึงอาการของคนที่เป็นอัมพาตใช้แขนและขาไม่ได้) แต่พี่เค้ากลับไม่มีโอกาสได้ดูแลพ่อของตัวใกล้ชิดมากนักเพราะอยู่ไกลกันเหลือเกิน ...พี่เขารู้สึกเศร้าจัง...”
.............................................................................................................
เรื่องเล่าวันนี้ของเธอ มันไปด้วยกันกับสิ่งที่ฉันพบวันนี้...
ผู้ป่วยเป็นโรคไตวายแล้วทั้งสองข้าง มีโรคความดันโลหิตสูง เบาหวานด้วย ได้ล้างไตหลายครั้งแล้ว วันนี้มาลากสิ่งที่อุดตันเส้นเลือดที่ขาสองข้างออก...น่าสงสาร....
เมื่อดมยาสลบเสร็จ...ก็เริ่มกระบวนการทำความสะอาดบริเวณขา ใกล้ตำแหน่งทำผ่าตัด...
หมอเด็กสาว...ยืนมองหว่างขาคนไข้ พร้อมทั้งพูดขึ้น...
“ว้า...ลุงขี้ไม่ล้างตูด...” ฉันขำกับภาษาพ่อขุนรามของเธอ...อดหัวเราะไม่ได้...แต่ภาพที่เห็นคือคุณหมอเด็กสาวคนนั้นทำความสะอาดให้....
ฉันแอบคิดไม่ได้ว่า พวกเราจะมีโอกาสได้ดูแลบุพการีอย่างนี้บ้างมั้ยน้อ?
...เห็นแล้วอดนึกสะท้อนใจไม่ได้...
...ใครๆจะรู้มั้ยว่า...ขณะที่ญาติหมอหรือพยาบาลเจ็บป่วยมาตรวจ มีบางครั้งที่หมอหรือพยาบาลคนนั้นไม่มีโอกาสได้ลงไปดูแลด้วยตัวเองเพราะต้องดูแลคนไข้คนอื่นๆ ....
...ใครจะรู้มั้ยว่า... วันที่แม่ของหมอคนหนึ่งทำผ่าตัด... ตัวหมอเองต้องไปดูคนไข้ที่กำลังจะผ่าท้องคลอด... ต้องให้พ่อของหมอมาดูแม่หลังผ่าตัดแทนไปก่อน...
...แล้วข่าวที่ตามมาในระยะหลังๆนี้ก็เป็นเรื่องของการฟ้องร้องหมอ... หมอไม่มีโอกาสแม้กระทั่งจะอ้าปากแสดงความคิดเห็น... เพราะให้เวลาเกือบทั้งหมดกับการดูแลคนไข้ที่มีมากมาย ฉันเห็นหมอที่ทำงานในห้องผ่าตัดของฉันนำคนไข้เข้าผ่าตัดชนิด...หูดับตับไหม้..ก็มี กลัวว่าทำช้าจะถูกงดผ่าตัด สงสารคนไข้ที่มาไกล คอยคิวก็นาน... ครั้นจะให้บริการดีเลิศจนพึงพอใจสูงสุดก็ต้องใช้เวลาต่อรายมากขึ้นเยอะ คนไข้(ตาดำๆ)ลำดับถัดๆไปก็ชะเง้อคอยอยู่....
น้องที่นั่งคุยด้วยกันที่โต๊ะอาหารบอกว่า...บางทีก็นึกเข้าข้างตัวเองว่า เราทำให้คนไข้น่ะดีแล้ว จะได้ไม่ต้องทำให้ญาติตัวเอง(เธอหมายถึงว่า ญาติเราจะได้ไม่เจ็บป่วยอย่างนี้...)
เรื่องที่บรรดาหมอเล่าๆมา ... มันทรมานใจกันอย่าบอกใครเชียว....
จาก...ฉัน...ผู้ทำงานใกล้ชิดหมอ...
อ่านแล้วเข้าใจความรู้สึกเลยพี่ แต่บ้านหนูใช้วิธีนี้เกี่ยวกับพวกวันพิเศษอ่ะ คือให้ความสำคัญไม่ต่างอะไรกับวันธรรมดาหรือวันเสาร์อาทิตย์ ก็แค่หยุดงาน ไม่ต้องไปโรงเรียน มีเวลาทำงานบ้าน หรือไปทำธุระที่ติดค้างไว้ แล้ววันพวกนี้ก็เลยไม่เคยทำให้เรารู้สึกโน่นนี่ได้ นอกจากพิเศษจริงๆ อย่างคริสตมาสกับตรุษจีนถึงจะฉลองกัน หรือตื่นเต้น ขนาดปีใหม่ยังเจ๋ยๆ เลย
อยากให้น้องทีมเรียนหมอเหมือนกันนะ ถ้าสามารถ ไม่ผลักดันหรอก เพียงแต่เห็นว่าอาชีพนี้ดีในหลายๆ เงื่อนไข แต่ก็เหนื่อยและความรับผิดชอบสูงมาก พลาดนิดเดียวก็คือชีวิตคน บอกเขาว่าไม่ได้เป็นหมอคน ขอแค่หมอหมาก็ได้ 555 ยกเว้นหมอดูไม่เอา พูดไปงั้นแหล่ะพี่ ตามใจเขาเรื่องอนาคตอยู่แล้ว เพียงแต่เห็นว่าพวกอาชีพเฉพาะทางดีกว่า เพราะไม่มีใครแย่งอาชีพเราได้ ตัวเขาเองล่าสุดทำท่าอยากจะเทคโอเว่อร์กิจการน้องด้วย ฝันไปก่อน ช่วงนี้ชอบเลียนแบบ : ) เด็กๆ ก็เปลี่ยนไปเรื่อยแหล่ะ ไว้โตค่อยว่ากัน
สวัสดีค่ะพี่ติ๋ว
เห็นใจบรรดาหมอๆ ทั้งหลายมากค่ะ และเข้าใจเลยว่าสำหรับหมอที่ทุ่มเทแล้ว เวลาส่วนตัวคงมีน้อยเป็นแน่แท้ เห็นใจครอบครัวหมอเหมือนกันค่ะ
ถ้าคิดในแง่ดีก็คือได้ทำบุญใหญ่ ช่วยเหลือชีวิตคนนะคะ ตอนนี้ก็มีคุณน้ากำลังป่วยระยะที่ ๔ อยู่ค่ะ ทำใจได้อย่างเดียวจริงๆ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา นะคะพี่
สวัสดีค่ะ น้องเล็ก Little Jazz
สวัสดีค่ะ น้องรอง กมลวัลย์
กระแสสังคมมาแรงอย่างนี้ หน้าด่านแรกคือหมอในภาครัฐ
หลายคนหนีไปแล้ว
โรงพยาบาลผม ออกทุนแพทย์ไปเรียนสูติ ไปสามปีติดต่อกัน หาคนมาเรียนไม่ได้ครับ
เห็นใจคนที่เป็นหมอครับ
คนเราปัจจุบันมองเห็นแต่หน้าที่คนอื่น แต่ไม่รู้สึกเห็นใจคนอื่น เศร้า...
ผมยังไม่เคยฟ้องหมอว่าประมาทสักครั้งเดียว มีแต่สั่งไม่ฟ้องหมอครับ อิอิ เดี๋ยวนี้เวลาแม่ไม่สบาย หมอจะมารุมช่วยรักษาแม่ครับ อิอิ
มาแวะหางานใน G2K เลยได้มีโอกาสแวะกลับมาอ่านบันทึกเก่าๆ...
...ขอบคุณคุณหมอ
drrakpong~natadee และ ท่านพี่อัยการ 
อัยการชาวเกาะ ค่ะ....