ผมเคยอ่านนิทานให้ลูกฟัง แต่ว่าลูกผมไม่ค่อยฟังครับ เพราะมันไม่ค่อยนิ่งเท่าไหร่ จึงอ่านให้ตัวเองฟังมากกว่าอ่านให้ลูก ก็หวังว่าลูกจะได้ยิน ผมจำนิทานเรื่องแรกแรกว่า มีหมูตัวนึงวิ่งหนีปังตอ จากเจ้าของฟาร์ม แล้วก็วิ่งหนีไปเรื่อยๆวนอยู่ฟาร์ม หมูตัวนั้นวิ่งผ่านแกะฝูงหนึ่ง แกะฝูงนั้นก็บอกว่าหมูตัวนั้นว่า ไม่เจ็บหรอก แค่ถอนขนแค่นั้นเอง
หมูก็บอกกับแกะพวกนั้นว่า เขาไม่ได้เอาฉันไปถอนขนเหมือนพวกแกนะ
แล้วตรงสรุปก็บอกว่า เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ..อย่าด่วนตัดสิน...อย่ารีบสรุปอะไรที่เปฌนไปตามประสบการณ์ของตนนครับ
ผมขึ้นใจของผมเลยครับสำหรับนิทานเรื่องนี้
ผมก็หวังอยากให้ร.พ.ในนิทานแห่งนี้ ปราศจากการตัดสินจริงๆ ครับ
