ถึง........คนที่ผ่านไปมาและแวะเข้ามาตรงนี้
กระผม..ขอรายงานตัว....เนื่องจากหายตัวจากทำเนียบสีฟ้าแห่งนี้ไป 1 ปีเต็มๆ.....ก็ไม่ได้ลี้ภัยไปไหน!!สืบเนื่องจากศาลได้ตัดสิน!! เอ้ย!! ไม่ใช่ครับ...เนื่องจากว่าช่วงเวลาดังกล่าว..ชีวิตมีความยุ่งยากวุ่นวายมากมั่กๆ!!..จึงไม่สามารถบริหารเวลาในบ้านหลังนี้ได้........
ปัจจุบัน...ได้ย้ายที่ทำงานใหม่ได้ 8 เดือนเศษ ...ชีวิตกำลังลงตัว...ก็มีเวลาชะแว้บบ์ เข้ามา..อืมม์กว่าจะเข้ามาได้....ก็แทบแย่..เพราะลืม ล็อกอิน กับ พาสเวิร์ด คลำหาซะตั้งนาน......
รู้สึกคิดถึง gotoknow ที่เป็นชุมชนชุมนุมคนที่มีคลื่นความคิดเดียวกัน...... อย่างน้อย แวะเข้ามาทีไร ก็ได้สิ่งดีๆ กลับไปทุกครั้ง..........
มารอบนี้..ก็คงต้องเริ่มต้นใหม่เลยเนอะ......ก็ฝากตัวกับน้องๆพี่ขาประจำตรงนี้ด้วยครับ.....มีสิ่งใดที่พอแนะนำได้...ผมยินดีเสมอ.....และก็จะแวะเวียนเข้ามาสร้างเครือข่ายความรู้ ให้บ่อยขึ้นครับ.....
แค่นี้ก่อนนะ...เพราะใช้เวลาราชการ...เข้าในนี้....ว่าง ๆจะกลับมาถ่ายทอดความคิด..ลงสู่ปลายนิ้วใหม่................
คิดถึงจัง..........
เห็นภาพเด็กๆห้อมล้อมคุณ แล้วชื่นใจ.... วันนี้ก้สอนลูกเสือกันอยู่พอดี
อยู่ซะไกล..คนตากอยากอ่านประสบการณ์บ้างจัง.......
อ๋อ...เป็นภาพถ่ายที่โรงเรียนเดิม...ประมาณ เดือนมิ.ย.ปี 2549 ตอนนั้นจำได้ว่า..กำลังเล่นกีร์ต้า และร้องเพลง "แม้ว่า" ของโลโซ ให้เด็กๆ ฟัง ช่วงพักกลางวันครับ.....ครูคอมพ์เขาแอบถ่าย...รู้สึกเป็นธรรมชาติดีครับ....
ผมอยู่ที่ กทม...ระยะทาง กทม. ถึง ตาก ไกลพอสมควร....แต่เมื่อเรามีคลื่นความคิดเดียวกันแล้ว...ระยะทาง..เป็นเพียงแค่...อุปสรรคทางกายเท่านั้น.....
ขอให้คุณครู..มีสุขภาพดีนะครับ.....
www.watkokschool.com