"สิ่งมีชีวิต มีการเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นของธรรมดา แต่ทุกชีวิตก็หาวิธีเอาตัวรอด"

"สิ่งมีชีวิต มีการเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นของธรรมดา แต่ทุกชีวิตก็หาวิธีเอาตัวรอด และสืบต่อเผ่าพันธ์มาเป็นล้านปี  ทำไมเราไม่เอามันมาประยุกต์กับคอมพิวเตอร์หล่ะ"  ประโยคนี้เองที่เป็นจุดเริ่มงานวิจัยของผม

 

ผมหายไปหลายวันเพราะมัวแต่นั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ทำงาน กินที่โต๊ะทำงาน นอนที่ห้องทำงาน แล้วก็ตื่นมาทำงานต่อ เป็นอย่างนี้ได้สามสี่วันติดต่อกัน ก็เพราะนั่งเขียนบทความลงหนังสือ ก็ได้เป็นบทหนังสือหนึ่งบท

 "A Biologically-inspired QoS-aware Architecture for Scalable, Adaptive and Survivable Network Systems"

บทความนี้บรรยายเรื่องการประยุกต์แนวคิดสิ่งมีชีวิตเข้ากับระบบคอมพิวเตอร์เน็ตเวอร์ก ผมตั้งชื่อระบบว่า (SymbioticSphere -- symbiosis คือการอยู่แบบพึ่งพาอาศัยกัน-) โดยรวม ๆ แล้วก็คือผมออกแบบโปรแกรมให้มันมีชีวิตเหมือนต้นไม้ ผู้ใช้บริการเป็นเหมือนแสงสว่างเมื่อเวลาร้องของาน (เช่น ขอดูหน้า web) ก็ให้พลังงานแสงสว่างแก่ต้นไม้ ต้นไม้ก็เติบโตขึ้นขยายจำนวนแตกหน่อ ขยายตัว จำนวนโปรแกรมที่รองรับการทำงานของผู้ใช้ก็เพิ่มขึ้น  ในทางกลับกันโปรแกรมก็จะจะลดจำนวนลงเองเมื่อไม่ได้รับการขอใช้บริการจากผู้ใช้ เหมือนกับต้นไม้ที่ขาดแสดงแดดแล้วเหี่ยวตายในที่สุดนั่นเอง

และเมื่อต้นไม้(โปรแกรม)โตขึ้น ออกลูก ออกหลาน ก็มีการพัฒนาสายพันธุ์ (Genetic Process) ยิ่งทำงานนานมากขึ้นมันก็จะยิ่งฉลาดขึ้น และตอบสนองการใช้งานของผู้ใช้ได้ดีขึ้น โปรแกรมที่ติดตั้งค่า (configureation parameters) ไว้ไม่ดีก็จะไม่ถูกเลือกให้ออกลูกออกหลาน การทำลักษณะนี้ทำให้ค่าติดตั้งถูกพัฒนาขึ้นเองโดยอัตโนมัติเมื่อระบบนี้ทำงานนานขึ้น

การออกแบบแบบนี้ ทำให้ระบบมีความยืดหยุ่น และสามารถปรับตัวเองเข้ากับสิ่งแวดล้อม (เช่น จำนวนคนขอใช้งานเพิ่มขึ้นลดลง, จำนวนเครื่อง server ที่ใช้, กรณีที่ระบบขัดข้อง) ได้อย่างอัตโนมัติ ผู้ดูแลระบบไม่ต้องปรับเปลี่ยน (tune up) ค่าติดตั้งเอง  และลดความกังวลที่ระบบจะล่มเมื่อมีผู้ใช้งานเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน

 

อ่านแล้ว นึกถึงหนังเรื่อง Resident Evil หรือ I-Robot หรือนิยาย Sci-Fi อะไรทำนองนั้นไหมครับ


งานผมเป็นแค่แนวคิดเริ่มต้น แล้วก็คงจะต้องทำอะไรอีกมากมาย แล้วจะมาเล่าให้ฟังเพิ่มเติมครับ

 

(ผู้สนใจ สามารถติดตามความคืบหน้างานวิัจัย ที่นี SymbioticSphere)