ชีวิตที่ไม่ยืนยาว


ไม่จำเป็นต้องตั้งคำถามเอากับชีวิตข้างหน้าหรือความตาย แต่ต้องตั้งคำถามกับการใช้ชีวิตที่เป็นปัจจุบัน

ในวันรับปริญญา  บัณฑิตหลายคนกำลังมีความสุข   เราได้รับวิทยานิพนธ์ที่เย็บเล่มเรียบร้อยจากลูกศิษย์คนหนึ่งที่ฝากเพื่อนมาให้เราในฐานะกรรมการวิทยานิพนธ์   เมื่อถามว่า  เจ้าตัวไปไหน ก็ได้รับคำตอบว่า

"เป็นมะเร็ง  อยู่โรงพยาบาลครับ"

เราได้แต่มองชื่อลูกศิษย์บนปกวิทยานิพนธ์ด้วยความเศร้าและเสียใจมาก...  ปลายทางของความมุ่งมั่นและพยายาม.. คืออะไร  เพื่ออะไร...

นึกถึงเพื่อนรักอีกคนที่รำเรียนหลายปีจนจบปริญญาเอกที่ต่างประเทศ  กลับมาทำงานได้เพียงสองสัปดาห์ก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุขณะขับรถพาคุณแม่ไปหาหมอ..

ไม่จำเป็นต้องตั้งคำถามเอากับชีวิตข้างหน้าหรือความตาย  แต่ต้องตั้งคำถามเอากับการใช้ชีวิตที่เป็นปัจจุบัน 

เราเองโชคดีที่มีชีวิตยืนยาวพอที่จะมีเวลาตอบแทนพ่อแม่และสังคม  ถึงวันนี้ ตัวเราเองพร้อมแล้วกับวันสุดท้ายของชีวิตที่จะมาถึงเมื่อไรไม่มีใครทราบ

หากสังขารไม่เอื้อให้ทำประโยชน์ก็พร้อมที่จะละจากไป ..ปล่อยวางทุกความผูกพัน..

ทุกลมหายใจจึงเป็นเพียงการนับถอยหลังอย่างสงบ  มีสติ และมีคุณค่า

 

 

 

หมายเลขบันทึก: 201642เขียนเมื่อ 17 สิงหาคม 2008 11:33 น. ()แก้ไขเมื่อ 5 พฤษภาคม 2012 19:43 น. ()สัญญาอนุญาต: จำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (16)

สวัสดีค่ะอาจารย์

  • ครูอ้อย  ชักจะชอบอ่าน บันทึกของอาจารย์แล้วสิคะ  โดนใจแบบวัยรุ่นพูดบ่อยๆเลยค่ะ
  • วันนี้ ครูอ้อยไปหาคุณพ่อ  ก่อนจะออกจากบ้าน  สร้อยคอที่แขวนพระที่คอนั้น เกิดขาด หลุดลงมากองกับพื้น  นึกว่า ลางร้ายแน่
  • แต่ครูอ้อยก็ไปหาท่านทั้งสองค่ะ  แวะซื้ออาหารอร่อย ไปให้ท่าน
  • เมื่อไปถึงบ้าน ทั้งสองท่านนั่งลงทานอย่างเอร็ดอร่อยที่เดียว  ครูอ้อยโชคดีที่มีทั้งคุณพ่อคุณแม่ที่ยังมีชีวิตอยู่  และแข็งแรงด้วย
  • ครูอ้อย กำลังเรียน ปริญญาเอก  และทำผลงานเลื่อนวิทยฐานะ ครูเชี่ยวชาญ  แต่ครูอ้อย ก็ไม่หวังเป็นตายกับทั้ง 2 อย่าง เรียนไม่จบ ก็เป็นเรื่องของครูอ้อย  ทำผลงานไม่ผ่านก็เป็นเรื่องของครูอ้อยอีกเช่นกัน...ทั้ง 2 อย่าง ยังไม่ถึงเวลาเลย
  • เราเหนื่อย ก็เรื่องของเรา และคนอื่น จะมาเดือดร้อนกับเรา ทำไม
  • ครูอ้อย บ่นมาตั้งนาน บอกแล้วไง บันทึกของอาจารย์ โดนใจอย่างแรง  กระตุ้นต่อม ให้ครูอ้อย มีพากเพียรต่อไป

ขอบคุณมากค่ะ รักษาสุขภาพนะคะ

สวัสดีคะ อาจารย์ปัทมาวดี

มีความสุขกับทุกย่างก้าวของชีวิต

บนหลักคิดไม่สร้างโทษแก่ใคร

เพราะชีวิตเราไม่ยืนยาว...

ขอบคุณมากคะ

---^.^---

  • ธุค่ะ..

หลายๆ ครั้งที่ต้อมแอบคิดว่า "ความตาย" มันจะน่ากลัวไหม  จะว่างเปล่า-ขาวซีด-หม่นทึม หรือเปล่า?    แต่เอาเข้าจริงๆ ต้อมว่าความตายมันก็เป็นเรื่องธรรมดา  เหมือนการเกิด  การแก่ การเจ็บป่วย

มีใครมาถามต้อมว่าถ้ารู้ว่าตัวเองจะตายในไม่กี่วัน จะทำอย่างไร?   จำได้ว่า..ตอบไป "ก็จะใช้ชีวิตไปตามปกติ   คิดดี  พูดดี  ทำดี   และจะมีความสุขให้มากๆ ไงล่ะ"

<คลิกที่นี่> 

 

และขอปรับอาจารย์ค่ะ  ^^  มาจ่ายค่าปรับเสียดีๆ 

รำเรียน  >> ร่ำเรียน

 

 

 

สวัสดีครับท่านอาจารย์ปัทม์ (โอม มณี ปัทเม หุม)

  • ผมเพิ่งมาจากห้องบรรยายพอดีครับ วันนี้มีอยู่ส่วนหนึ่งของเสี้ยวเนื้อหาที่ต้องพูดถึง "มรณสติ"
  • หลายวันมาแล้วที่คิดถึง "จุดสิ้นสุด" ของการศึกษาอยู่ที่ไหน
  • แต่คงไม่ใช่ "ความตาย" นะครับ :-)
  • ขอบคุณครับ
  • ยังระลึกถึงครับ

สวัสดีและขอบคุณครูอ้อยอีกครั้งค่ะ

วันนี้เหมือนกันค่ะที่ได้เจอพี่สาว   พี่เขาไปดูไพ่ยิบซี (นานทีปีหน เพื่อนชวน) หมอบอกว่า ปีหน้าที่จะถึงนี้ "ให้ระวังคุณพ่่อ"

ฟังแล้วก็ใจแป้วค่ะ ..การจากไปของคนที่เรารักจะสะเทือนใจกว่าการที่เราเองเป็นคนไปเสียเอง... นั่นเป็นเพราะความผูกพันที่ตัดไม่ขาด

แต่คิดดูอีกที  ไม่ว่าหมอจะดูจะบอกหรือไม่ก็ตาม  "การระวังและไม่ประมาท" เป็นสิ่งที่พึงกระทำอยู่แล้ว พระท่านก็บอกไว้ แต่เรามักจะลืมจนเมื่อมีคนมาเตือนสติ

เป็นกำลังใจให้ครูอ้อยกับการเรียนและทำผลงานค่ะ.... 

สวัสดีค่ะคุณพิมพ์ดีด

ขอให้มีความสุขกับชีวิตทีมีคุณค่า คุณค่าที่ให้กับตัวเอง และคุณค่าที่ให้กับผู้อื่น ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมเยียนค่ะ

  • ตามมาอ่านคำตอบที่ถูกใจ  กับความคิดที่ถูกจริตกันค่ะ
  • คุณพ่อคุณแม่ของครูอ้อย ก็หง่อมเหลือเกิน
  • และวันนี้  ก็ไปพบปัญหาของคุณแม่  ที่ ไม่สามารถพูด ณ ที่นี้ได้  อืดอัดจริงๆค่ะ
  • แต่ใจของครูอ้อย ก็เข้าข้างคุณพ่อ คุณแม่ เสมอค่ะ

ขอบคุณค่ะที่เป็นกำลังใจค่ะ

คุณเนปาลี สวัสดีค่ะ

ขอโทษในความผิดพลาดนะคะ จ่ายค่าปรับต้องทำอย่างไรบ้างคะ.. :)

ตอนเด็กๆก็กลัวความตายและเคยตั้งคำถามเหมือนกันค่ะว่า ถ้ารู้ว่าจะตาย จะทำอย่างไร

การ "ก้าวเข้าสู่ความตาย" มีหลายรูปแบบให้เลือกค่ะ..

เคยเห็นจริงๆเพียงครั้งเดียว ที่เหลือเห็นจากในภาพยนตร์ ภาพยนตร์บู๊ รัก สงคราม ตลก มีการเข้าสู่ความตายด้วยอารมณ์ที่ต่างกัน  ถ้าเป็นของญี่ปุ่น จะมีที่ต่างจากที่อื่นคือ  การ "ตั้งใจตาย" ค่ะ

  • ธุ อาจารย์ค่ะ..

ก็..ในกลุ่มที่สนิทสนมกันในนี้  จะชอบล่าคำผิดน่ะค่ะ   ใครผิดก็ต้องถูกปรับๆๆ หยอดกระปุกให้ตัวเองหรือให้ลูกๆ ที่บ้าน (ต้อมยังโสด  โชคดีจัง  อิอิ) 

เจอคำผิดแล้วก็ให้ไปแก้ไขเสียให้ถูกต้องน่ะค่ะ   จะได้เคยชิน  และเพราะ G2K เป็นเวบแห่งการเรียนรู้  ย่อมมีผู้เข้าชมเยอะ   ก็เลยไม่อยากให้บางทีเราจะจำศัพท์ผิดๆ แล้วนำไปใช้น่ะค่ะ     สนุกๆ กันนะคะ   ปรับกันให้พอยิ้มได้น่ะค่ะ

 

  • เจริญพรนะโยม
  • ทุกหลับตา ทุกลืมตา อายุขัยของเจ้าทั้งหลายย่อมเสื่อมลงเรื่อยๆไป วันหนึ่งความพลัดพรากจากกันก็จะเกิดกับเจ้าโดยมิต้องสงสัย
  • แม้ความร่ำรวยหรืออุบายเฉียบแหลมเพียงใด ก็ไม่ช่วยให้เจ้ารอดพ้นจากความตายไปได้ ความหลงเหลิง มัวเมา ความโลภ โกรธ เกลียดพยาบาท ล้วนนำคนผู้ยังโง่เขลาเหล่านั้นให้ตกไปสู่ อบายภูมิ 
  • บัดนี้ชีวิต ของเจ้ายังพอมีเหลืออยู่ เจ้าจงเมตตาอารีต่อทุกชีวิตเถิด ไม่ควรปล่อยตนให้กระทำบาปด้วยความประมาทขาดความยั้งคิด ควรกระทำแต่กุศลกรรมความดี ชีวิตเบื้องหน้าจึงจะพบความสงบสุขและปลอดพ้นจากอบาย ทุคติ วินิบาต นรก
  • ฝากข้อคิดให้กับทุกๆชีวิตที่จะต้องพบกับความตาย 
  • อนูโมทนากับโยมอาจารย์ด้วย
  • ที่นำเสนอสัจจธรรมชีวิตอย่างผู้เข้าถึงอย่างแจ่มกระจ่างในเรื่องของชีวิต
  • คนจำนวนมากที่ยังไม่เข้าใจชีวิตและนับวันจะมีมากยิ่งๆขึ้น
  • บุญรักษา..

ขอบคุณอาจารย์เอกค่ะ

เมื่อวานเขียนตอบยาว แต่ เน็ตล่ม วันนี้เลยได้แต่เขียนสั้นๆ

การศึกษาคงไม่มีจุดสิ้นสุด แต่มันจะเปลี่ยนแปลงรูปแบบและเป้าหมายไปเรื่อยๆ ที่น่าเป็นห่วงคือ เป้าหมายการศึกษาเพื่อสังคม อ่อนล้าลงไปทุกที กลายเป็นการศึกษาเพื่อปัจเจกบุคคลจะได้อยู่รอดและเป็นผู้ชนะในสังคมแข่งขัน

สวัสดีครับท่านอาจารย์ปัทม์

  • มาอ่านข้อคิดเห็นในวันรุ่งขึ้นครับ....
  • "เป้าหมายการศึกษาเพื่อสังคม อ่อนล้าลงไปทุกที กลายเป็นการศึกษาเพื่อปัจเจกบุคคลจะได้อยู่รอดและเป็นผู้ชนะในสังคมแข่งขัน" <<<< มีนัยอันพึงศึกษาใต้ข้อความนะครับ :-)
  • หลายเดือนมานี้ ความคิดอันหนึ่งเข้ามาครับ "หากจะยึดอาชีพการเป็นผู้แสดงความรู้ ไม่จำเป็นต้องอยู่ในสถาบันการศึกษา" :-)

นมัสการท่านทุกขธัมโม

สาธุ..พุทธธรรมเป็นเครื่องเตือนสติเสมอค่ะ

สวัสดีค่ะอาจารย์ปัทม์

สบายดีนะคะ

วันนี้ได้มีโอกาสเข้ามาใน gotoknow อีกครั้งหลังจากห่างหายไปเป็นปี

ที่ไม่ได้เข้ามานานมีเหตุอยู่ที่ว่าไม่มีความรู้จะมาแลกเปลี่ยน (ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน)

เรื่องที่อาจารย์เล่าเบียร์กประสบกับคนในครอบครัว น้องสาวเบียร์เองค่ะ เค้าก็เป็นมะเร็งเหมือนกัน

จากคนที่เคยประสบแต่สิ่งสำเร็จมาตลอดเมื่อมาเจอปัญหาหนักๆบางครั้งก็คิดไม่ออก ต้องแนะทางออกเช่นการปฏิบัติธรรม การทำความดีเพราะไม่รู้ว่าเราจะอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรต้องสู้โดยเฉพาะต่อการทำความดี หลังจากที่ทราบว่าตัวเองเป็นมะเร็งก็หมดอาลัยตายอยาก หลังจากหาหมอว่ามีทางรักษาหายก็มีกำลังใจดีขึ้น คนในครอบครัวหันหน้าเข้าหากัน พยายามลดความขัดแย้งลง การกระทบกระทั่งให้น้อยลงรอบครัวเหมือนกัน

บางครั้งเรื่องร้ายอาจสร้างสิ่งดีๆจนเราคาดไม่ถึงเลยนะคะ

ด้วยความเคารพค่ะ

ไม่ได้มาเยี่ยมอาจารย์นานมาก

ได้กลับมาอ่านสิ่งที่อาจารย์เขียนเหมือนได้กลับบ้านมาเจอเพื่อนเก่า

เรามักตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร.จะอยู่อย่างไร

คำตอบเฉพาะตัวคือ

คำถามแรก เชื่อว่าเราต้องเกิดมาเพื่อสร้างกรรมและชดใช้กรรม

คำถามที่สองจะอยู่อย่างไร ... ก็ต้องอยู่ให้มีความสุข

ส่วนจะสุขอย่างไรก็แล้วแต่ปัญญาของแต่ละคนแล้วว่า

ความสุขอะไรที่ต้องการ กาย ใจ หรือหลุดพ้นจากกาม

ตัวเองเคยคิดที่ที่จะเข้าหาความสุขอย่างสุดท้ายคือหลุดจากกาม

แต่แล้วก็ไม่สามารถ เพราะปัญญาที่ตัวเองมีมันไม่พอจะสู้กับกิเลสในตัวเอง

สุดท้ายก็ยอมรับโดยดุษฎี

ที่จะหาความสุขทางกายโดยเน้นที่ทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นทั้งด้านอาหารและการออกกำลังกาย

และหาความสุขทางใจ โดยเน้นที่การผึกตัวเองจากภายใน

โดยพยายามเป็นผู้ให้ให้มากและสนใจสิ่งกระทบจากภายนอกให้น้อย

โดยยอมรับว่าเราไม่สามารถหยุดกิเลสได้เลย นอกจากปลอยมันและรู้ว่ามันมี

รู้เร็วก็เป็นโชคดีรู้ช้าก็เป็นโชคร้าย

สิ่งสำคัญอีกประการคือไม่พยายามทำร้ายตัวเองให้ตัวเองเสื่อมลง ทั้งกายและใจ

ตอนนี้ผมก็มีชีวิตอยู่ได้ตามอัตภาพ ไม่ทุกข์มากนัก และก็ไม่สุขมากนัก..ทำใจได้

ก็มาเยี่ยมแต่ก็อดไม่ได้ที่จะเขียนอะไรเกี่ยวกับตัวเองทิ้งไว้

หวังว่าอาจารย์คงไม่ว่าอะไรนะครับ

สวัสดีค่ะอาจารย์พี่ปัท

จริงๆ อยากเขียนชื่อตัวเองว่า "ครูปุ๊ก" แต่รู้ตัวดีว่าคุณสมบัติยังไม่มากพอ ชั่วโมงบินยังไม่ถึง ฯลฯ และที่สำคัญ รู้สึกอายๆ เขินๆ ด้วย :)

พอดี search คำว่า "สวัสดิการ" เลยเจอลิ๊งมาที่นี่ แล้วพออ่านเสร็จ ก็เลยลองล่องเพจของอาจารย์พี่ปัทดูหน้าโน้น หน้านี้ ตอนแรกนึกว่าหน้านี้เขียนเรื่องพี่โอ่ง เลยเข้ามาดู

แม้ว่าจะไม่ใช่ แต่ก็ทำให้เกิดอาการปรงได้พอๆ กัน เวลานี้อารมณ์เศร้าสลดจากเรื่องราวที่น่าตกใจของคณะฯเมื่อคริสมาสปีที่แล้วได้แปลผันกลายมาเป็นอารมณ์ที่ย้ำเตือนเราอยู่เสมอเรื่องสัจจะธรรมในชีวิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ไม่ทราบเขียนนอกเรื่องหรือเปล่าคะเนี่ย เขียนไปเรื่อยเปื่อย แต่สรุปว่า ขอเป็นแฟนคลับเว๊บนี้อีกคนก็แล้วกันนะคะ แล้วจะกลับเข้ามาอ่านบ่อยๆ ค่ะ

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

ด้วยรักและเคารพ

จากคนที่นั่งอยู่ด้านซ้ายมือ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี