ไม่ได้มาเยี่ยมอาจารย์นานมาก

ได้กลับมาอ่านสิ่งที่อาจารย์เขียนเหมือนได้กลับบ้านมาเจอเพื่อนเก่า

เรามักตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร.จะอยู่อย่างไร

คำตอบเฉพาะตัวคือ

คำถามแรก เชื่อว่าเราต้องเกิดมาเพื่อสร้างกรรมและชดใช้กรรม

คำถามที่สองจะอยู่อย่างไร ... ก็ต้องอยู่ให้มีความสุข

ส่วนจะสุขอย่างไรก็แล้วแต่ปัญญาของแต่ละคนแล้วว่า

ความสุขอะไรที่ต้องการ กาย ใจ หรือหลุดพ้นจากกาม

ตัวเองเคยคิดที่ที่จะเข้าหาความสุขอย่างสุดท้ายคือหลุดจากกาม

แต่แล้วก็ไม่สามารถ เพราะปัญญาที่ตัวเองมีมันไม่พอจะสู้กับกิเลสในตัวเอง

สุดท้ายก็ยอมรับโดยดุษฎี

ที่จะหาความสุขทางกายโดยเน้นที่ทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นทั้งด้านอาหารและการออกกำลังกาย

และหาความสุขทางใจ โดยเน้นที่การผึกตัวเองจากภายใน

โดยพยายามเป็นผู้ให้ให้มากและสนใจสิ่งกระทบจากภายนอกให้น้อย

โดยยอมรับว่าเราไม่สามารถหยุดกิเลสได้เลย นอกจากปลอยมันและรู้ว่ามันมี

รู้เร็วก็เป็นโชคดีรู้ช้าก็เป็นโชคร้าย

สิ่งสำคัญอีกประการคือไม่พยายามทำร้ายตัวเองให้ตัวเองเสื่อมลง ทั้งกายและใจ

ตอนนี้ผมก็มีชีวิตอยู่ได้ตามอัตภาพ ไม่ทุกข์มากนัก และก็ไม่สุขมากนัก..ทำใจได้

ก็มาเยี่ยมแต่ก็อดไม่ได้ที่จะเขียนอะไรเกี่ยวกับตัวเองทิ้งไว้

หวังว่าอาจารย์คงไม่ว่าอะไรนะครับ