เรื่องส่วนตัว..ที่อยากเล่า

ลูกสาวAFS_go America

13 ส.ค.51 ประมาณ 02.30 - 03.30 น.เดินทางไปส่งลูกสาวคนเล็ก(แช้ด)ที่สนามบินสุวรรณภูมิ นัดหมายโดยคณะพี่เลี้ยงและครูของ AFS เพื่อดำเนินการตามพิธีการของสนามบิน  พี่น้อง ญาติๆ มากันมากมาย มีทั้งดีใจปนกับความปิติยินดี(ร้องไห้น้ำตาซึมกันบ้าง) เมื่อ 6 ปีที่แล้ว ที่สนามบินดอนเมือง ได้ไปส่งลูกสาวคนโตไป USA มาครั้งหนึ่งแล้ว ดีใจมากลูกได้ทุนAFS และอีก 1 ปี ต่อมาผมได้รับเชิญจากคณะกรรมการให้ไปพูดกับผู้ปกครองนักเรียนรุ่นต่อไป ภูมิใจและดีใจ ไม่คิดว่าอีก 6 ปีต่อมา ลูกคนเล็กจะทำได้อีกคน ทำให้พ่อแม่ดีใจมาก แต่กว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ก็หนักเอาการพอดู โดยเฉพาะความอดทนและความใส่ใจของคุณแม่เป็นหลักใหญ่ ส่วนผมคุณพ่อก็ให้คำแนะนำปรึกษาไปตามประสาพ่อที่อยู่ในวงการศึกษา  มาถึง ณ วันนี้สิ่งที่พ่อแม่ทำให้ส่งเสริม สนับสนุนให้พื้นฐานก็สำเร็จไปส่วนหนึ่งแล้ว ซึ่งบอกไม่ได้ว่ากี่เปอร์เซนต์ แต่สำคัญที่ตั้งใจให้ ตั้งใจทำ แล้วเกิดผลสัมฤทธิ์ที่ดี ดังที่ปรากฏ เราก็มีความสุข สบายใจ ..ตั้งใจเรียน น๊ะ ลูก ยังมี ด่าน Entrance to University ที่พ่อแม่ไทย ตาดำๆ มักจะปวดหัวกับระบบคัดสรร ของรัฐบาลทุกยุคทุกสมัยอยู่เสมอ..ไม่เป็นไร ไม่ว่ากัน เอาไว้ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน.. แต่ ว่ากันว่า ศิษย์เก่าที่ผ่านทุน AFS มาแล้ว  มักจะไม่น้อยหน้าใครเขาน๊ะ ...ทำได้  ลูกเราต้องทำได้..สู้ สู้..รักลูกทั้งสองคนมาก..จาก พ่อ