สมชายไม่รักแม่...เพราะสมชายไม่มีแม่..!!
ราส์ส กิโลหก
ตั้งแต่จำความได้ สมชายไม่เคยเห็นหน้าแม่เพราะเขาอยู่กับยายตามลำพัง และไม่เคยสนใจคำว่า " แม่" จะมีความหมายลึกซึ้งอย่างไร แต่เล็กจนโตไม่เคยเรียกคำนี้ กับ ใคร ? .. คำว่า แม่ จึงไม่มีความหมายใดๆกับ สมชาย..
ยายของสมชาย มีอาชีพรับจ้างทั่วไป ยายต้องเลี้ยงเขามาตั้งแต่แบเบาะ เพราะแม่สมชาย อุ้มท้องมาพักอยู่กับยายจนคลอดลูก แล้วก็หนีหายสาบสูญไป ..
สมชายไม่รู้ว่ายายรักเขาหรือเปล่า ? เพราะยายไม่เคยแสดงความรักหรือพูดดีๆ มีแต่คำดุด่าและทุบตี จนเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับสมชาย..
ในแต่ละวัน สมชายแทบจะอยู่ตามลำพังคนเดียว เพราะยายต้องออกไปทำงานรับจ้าง นอกบ้าน กว่าจะเข้าบ้านก็มืดค่ำ ยายทำเหมือนไม่มีสมชายอยู่ด้วย ทำให้เขาต้องต่อสู้และช่วยตัวเองตั้งแต่เด็ก.ๆ..
เขาไม่เคยได้รับความรักและความอบอุ่นใดๆ จากใครๆ ทำให้จิตใจของสมชายชาชินกับสิ่งเหล่า ทำให้เขามีความรู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องได้รับอะไรจากใคร ? เขาสามารถช่วยตัวเองได้เสมอ..
เวลาที่สมชายถูกยายดุด่าหรือทุบตี เขาจะออกไปหาที่เงียบๆนั่งอยู่คนเดียว แล้วก็ร้องไห้ออกมาดังๆ ร้องจนน้ำตาเหือดแห้งไปเอง บางครั้งเพลียหลับไปโดยไม่รู้ตัว ตื่นขึ้นมาตอนดึก กลับไปบ้านยายนอนหลับไปแล้ว แกไม่ได้ใส่ใจอะไรกับสมชาย คงคิดว่าเลี้ยงหมาไว้ในบ้านตัวหนึ่งเท่านั้น...
สมชายไม่ได้เรียนหนังสือเพราะไม่มีใครสนใจใส่ใจ จนคุณครูที่โรงเรียนในหมู่บ้านมาพบเข้าจึงนำมาเรียนหนังสือที่โรงเรียน แต่ยายยังบอกว่าแกไม่มีเงิน อยากจะไปไหนก็ไปแกไม่ได้ห้ามอะไร..
ในห้องเรียนสมชายเป็นนักเรียนโข่งเพราะอายุมากกว่าเพื่อนร่วมห้อง ทำให้ทุกคนมองสมชายเหมือนส่วนเกิน และที่สมชายถูกล้อเลียนเป็นประจำจากพวกนักเรียนห้องเดียวกัน คือ อ้ายลูกไม่มีพ่อ มีแม่ อ้ายกำพร้า เขารู้สึกเฉยๆไม่ได้โกธรเคืองอะไร เพราะ พ่อ-แม่ ไม่มีความหมายอะไรสำหรับสมชาย บางครั้งเขานึกถามตัวเองว่า เขารักยายบ้างหรือเปล่า ?
เขายังคิดว่าในโลกนี้คงไม่มีความรักให้กับใครทั้งนั้น เขาคงเป็นคนเห็นแก่ตัว ก็ช่วยไม่ได้เพราะไม่มีใครเคยหยิบยื่นความรักให้กับเขาเลย เขาได้รับแต่ความเจ็บปวด ว้าเหว่ และการดูถูกเกลียดชัง..
สมชายกลับรู้สึกเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก กับการไม่ไปผูกพันความรู้สึกกับใครๆ เขาไม่มีห่วง หรือ รักใคร ? ความเงียบและสันโดษคือความสุขของสมชาย....เขาชอบความรู้สึกนี้จริงๆ/....
แต่ในบางครั้ง จิตใจของสมชายเกิดการหวั่นไหวขึ้นมาบ้าง เมื่อเขาเคยไปยืนอยู่หน้าโรงเรียน อนุบาลแห่งหนึ่งในช่วงเช้า เขาเห็นเด็กๆบางคนไม่ยอมเข้าโรงเรียนจะตะโกนร้องไห้เรียกแม่จ๋าๆอยู่ตลอด ...เขาอิจฉาเด็กน้อยจริงๆที่มีแม่ ที่คอยดูแล ในยามที่ยังเล็ก..
เขาหวนกลับมาคิดถึงตัวเองบ้าง เขาคงไม่มีโอกาสจะมีแม่ในชาตินี้..
หูเขาแว่วๆเสียงจากวิทยุกระจายเสียง ซึ่งดังมาตามสายมาที่ลำโพงริมเสาไฟฟ้าข้างถนนใกล้ที่เขายืนอยู่ ผู้ดำเนินรายการพูดถึงแม่ของแผ่นดิน คือแม่ของทุกคนที่เป็นคนไทย...
และวันที่ 12 สิงหาคม ที่จะถึงนี้คือวันแม่แห่งชาติ
สมชายหูผึ่ง ใช่สิ ! .. ท่านคือแม่ของแผ่นดิน เมื่อสมชายได้อาศัยอยู่ผืนแผ่นดินนี้ จึงเปรียบได้ว่าท่านคือแม่ของสมชายด้วย...เขาขนลุกซู่ด้วยความตื้นตันใจ.....
กลับมาถึงที่บ้าน...
เขามองไปที่รูปภาพที่ติดอยู่ฝาผนังบ้าน ยกมือขึ้นพนมพร้อมก้มลงกราบ...พึมพำเบาๆ "แม่ของแผ่นดิน"... ใจเขาเบิกบานอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน...
ประเทศไทย..เรามีแม่คนเดียวกันค่ะ