สายตาเธอเหม่ออกไปข้างนอก
เธอนั่งแอบอิงขอบหน้าต่างรถไฟ สายตาเธอเหม่อออกไปข้างนอกหน้าต่างสุดสายตา เธอคิดอะไรอยู่นะ คิดถึงข้างหลังที่จากมา หรือว่าเส้นทางข้างหน้าที่สับสนอยู่...”
-๒-
ฉันเคยรู้สึกเศร้าที่สุด เมื่อตอนที่ฉันออกเดินทางออกจากบ้านครั้งแรก จำได้ว่าฉันเดินทางไปด้วยรถไฟ ฉันแทรกตัวเข้าไปนั่งริมหน้าต่าง ทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ มองออกไปนอกหน้าต่างที่ไกลออกไป และคิดถึงเรื่องราวมากมาย ทั้งเรื่องที่ฉันกำลังจากมา เสียงทะเลาะที่ยังดังก้องอยู่ในหู ยิ่งฉันเงียบ เสียงเหล่านั้นก็ยิ่งแผดดังขึ้น...ดังขึ้น…ดังขึ้น…
“จะเอายังไงกับชีวิต จะทำอะไร” แม่ตะโกนถามฉันพร้อมกับร่ำไห้ออกมา
