ถึงเวลาที่จะต้องกลับบ้านซะที
-๓-
เช้าของการเดินทางออกจากบ้าน มีแม่เพียงคนเดียวที่มาส่งฉันขึ้นรถ
สำหรับคนอื่น ญาติพี่น้องร่ำลาฉัน ตั้งแต่เดินไปบอกว่าจะทำงาน
เสียงอวยพรให้โชคดีมีความสุขดังไล่ตามหลังฉันมา พร่ำบอกพร่ำสอนว่าให้ดูแลรักษาตัวเองให้ดี
แคล้วคลาดอันตรายทั้งปวง...
ฉันยื่นเงินให้แม่จำนวนหนึ่ง เงินที่พี่คนหนึ่งหยิบยื่นให้ ตอนที่ฉันบอกว่า
“ถึงเวลาที่จะต้องกลับบ้านซะที” หลังจากที่ใช้เวลาในการค้นหาตัวเองพอสมควร
และพบว่ามันอยู่ใกล้ ๆ นี่เอง หากฉันเดินเข้าไปหามัน และอยู่กับมัน ถ้าฉันเข้มแข็งพอ…
ฉันแค่อยากให้แม่รู้ว่า “ฉันก็ดูแลตัวเอง ดูแลครอบครัวได้” แม้ว่าจะไม่ทำงานอย่างที่ครอบครัวต้องการหรือคาดหวัง
เพราะตั้งแต่ออกจากบ้าน ฉันก็ไม่เคยรบกวนครอบครัวสักครั้ง
แต่ห้วงคิดคำนึงเหล่านี้ก็ไม่ถูกเปิดเผยออกมาให้ใครได้ยินสักคนเดียว
ตอนนั้นนึกไม่ออกเลยว่า หนทางข้างหน้าที่จะไปเจอนั้นจะเป็นอย่างไร
นึกไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ไม่คุ้นเคย ฉันจะอยู่ทำความรู้จักกับมันได้นานแค่ไหน
แล้วฉันก็เลือกที่จะไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองต้องการ
“จะดูแล หาเลี้ยงครอบครัวได้ยังไง ถ้ายังทำงานแบบนี้” เสียงนั้นยังดังก้องอยู่ในหูฉัน
ฉันจำได้แม่นว่า...วันนั้นฝนตก
แก้มฉันแอบอิงหน้าต่างรถไฟ
แล้วฉันก็ร้องไห้ตลอดการเดินทางของวันนั้น
