สัปดาห์ที่แล้วมีเรื่องดีใจมากๆอยู่เรื่องหนึ่ง ซึ่งสำหรับคนอื่นอาจจะเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับตัวเองที่เป็นคนที่ไม่เคยประสบความสำเร็จในการปลูกอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นต้นอะไรก็ไม่เคยอยู่ยืน เจริญเติบโตตามอายุขัยของมันเลย มีอันเป็นไปไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง จะบอกว่าไม่มีสาเหตุก็ไม่ได้นะคะ น่าจะเรียกว่าหาจุดสมดุลระหว่างการดูแลรักษาเขาไม่ได้และไม่ได้มีใจรักจริงจังเสียมากกว่า แต่ถึงจะปลูกต้นที่ใครๆก็บอกว่าไม่ต้องดูแลอะไรเลย รดน้ำบ้างเท่านั้นเอง เราก็ทำเขาตายไปได้เหมือนกัน เรื่องนี้จำได้ไม่ลืม เพราะตอนอยู่เมืองนอกอากาศเย็น ต้นไม้ชอบ ทำท่าเหมือนจะปลูกอะไรได้ แต่สุดท้ายเขาก็ตายก่อนถึงเวลาอันควรตามเคย พี่หนุ่ยซึ่งเธอเป็นเจ้าแม่แห่งการเกษตร จับต้นอะไรก็ดูจะทำให้เขามีแรงโตกันได้ทั้งนั้น ยกตะไคร้มาให้ทั้งกอ บอกว่า เอ้า...ลองเลี้ยงเจ้านี่ดู รับรองไม่ตาย ผลก็คือ...รู้ๆกันนั่นแหละค่ะ ไม่อยากย้ำ เพราะลืมรดน้ำนานเกินไป พี่เขาก็แสนดียกมาให้อีกรอบ เพราะดูเหมือนเราจะรู้สาเหตุจะได้แก้ตัว คราวนี้เอามาตั้งในที่ที่เราเห็นเป็นประจำ รดน้ำได้ เราก็ว่าเรารดเมื่อเขาแห้งเท่านั้นแล้วนี่นา เพื่อนก็ใจเสาะค่อยๆแห้ง ค่อยๆเหี่ยวจากไปอีกในเวลาต่อมา เล่นเอาเราท้อไปเลยค่ะ ปลูกตะไคร้ยังไม่รอดนี่ ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว
แต่ก็ยังพยายามลองอยู่นะคะ ไม่จริงจังนัก เพราะไม่ใช่สิ่งที่รักชอบ เพียงแต่อยากทำบ้างเท่านั้น ก็ปลูกๆตายๆไปตามประสาคนเรียนรู้ช้าและมือร้อน
เรื่องที่เกริ่นเอาไว้ว่าดีใจก็เพราะ ครั้งนี้ปลูกต้นฟ้าทลายโจร ซึ่งพี่ประจิม คนมือเย็นอีกคนแห่งหน่วย Chem ของเราอุตส่าห์ยกมาให้คนละต้นเล็กๆกับพี่ดา ปรากฎว่าฟ้าทลายโจรบ้านเรา ใบไม่ค่อยมีเท่าไหร่ แต่มีดอกกับฝักเยอะแยะไปหมด ตอนแรกก็สงสัยว่าเอ๊ะ เราถึงขนาดทำให้ต้นไม้กลายพันธ์ได้ด้วยเหรอ แต่พอเล่าให้พี่ประจิมฟัง ถ่ายรูปไปให้พี่เขาช่วยยืนยันว่ามันยังเป็นต้นฟ้าทลายโจรอยู่นะ พี่บอกว่าถ้าเขามีดอกเดี๋ยวเขาก็จะกระจายขยายพันธุ์ ถ้าอยากให้มีใบเยอะๆก็ควรหายูเรียมาใส่ แต่เราก็ไม่ได้ทำอะไรเพิ่มเติม เพราะถึงมีใบน้อยก็ไม่เป็นไร นานๆถึงจะได้เด็ดใบอ่อนมากินสักที
สิ่งที่น่าดีใจสุดๆหลังจากที่ผิดหวังเล็กๆว่า ต้นฟ้าทลายโจรของเรานี้หนอช่างไม่เหมือนใครเอาเสียจริง ก็คือ เขากระเด็นไปขึ้นในกระป๋องรอบๆข้างค่ะ มีถังหนึ่งเป็นอันที่เอากะเพรามาจิ้มแห้งตายอยู่ เจ้านี่เขาโตสวยเชียว เล่าให้ที่แล็บฟังด้วยความดีใจ พี่ปนัดดาบอกว่าของพี่เขาที่ได้มาจากพี่ประจิมพร้อมๆกับเราตายเสียแล้ว เราก็เลยหิ้วเจ้าต้นใหม่นี้ไปฝากพี่เขา
เอารูปความเติบโตล่าสุด (3 ส.ค.51) มาฝากไว้ตรงนี้เพื่อเปรียบเทียบให้กำลังตัวเองด้วยค่ะ เค้ามีต้นเล็กๆมาโตให้เห็นอีกแล้วด้วย ดีใจจริงๆค่ะ
มีกำลังใจอย่างแรงเลยค่ะ คิดได้เหมือนที่เป็นชื่อบันทึกนี้แหละค่ะว่า ถ้าเราไม่หยุดยั้งการลงมือทำอะไร ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงก็อย่าไปท้อถอย สักวันเราจะต้องทำได้แน่นอน




ป้าเจี๊ยบมาเป็นแนวร่วมค่ะ ปลูกอะไรไม่ค่อยจะงามสักเท่าไหร่
ต้นไม้งามๆ รอบบ้านทุกวันนี้ ส่วนหนึ่งเป็นมรดกที่คุณแม่ทิ้งไว้ให้ค่ะ
อย่างฟ้าทะลายโจรนี่มีตอนคุณแม่ยังอยู่ ขึ้นงามมากจนต้องถอนทิ้งบางส่วนเพื่อแบ่งที่ให้ต้นอย่างอื่น เดี๋ยวนี้ไม่เหลือ เพราะที่บ้านใช้ประโยชน์ไม่เป็น
ตอนนี้ กำลังพยายามปลูกพืชผักสวนครัวอยู่ค่ะ แต่ก็อีกเช่นเคย ให้เทวดาช่วยเลี้ยงด้วย
ต้นไหนเลี้ยงรอดก็ได้กิน เฮ...
สวัสดีครับ
เค้าถึงบอกว่า ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ไงครับ
ไม่ทำไม่รู้ ไม่ดูไม่เห็น ไม่ลองทำ แล้วจะสำเร็จได้อย่างไร
คงมีสักวัน
อยากจะสารภาพว่าสมัยเรียนเคยปลูกตะบองเพชรค่ะ แต่ว่ามันก็มีอันต้องจบชีวิตในที่สุด แรกๆก็เห่อรดน้ำถี่มาก แต่พอช่วงใกล้สอบก็ลืมไปเลย เฮ้อ แบบนี้จะเรียกว่ามือร้อนหรือปล่าวคะ?
เรื่องการปลูกพืช.. ผมขอแนะนำเว็บไซต์ของผมเอง ทำไว้ให้นักศึกษาและผู้สนใจมาดาวน์โหลด ครับ ชื่อ www.geocities.com/university2u นะครับ
สวัสดีครับ คุณน้องที่รัก
รายละเอียดยู่ ที่นี่ ครับ
ใส่ปุ๋ยเร่งใบค่ะพี่โอ๋เดี๋ยวใบก็จะออกเยอะกว่าดอก
เห็นต้นมะละกอป้าเจี๊ยบแล้วพวกเราโอ้โหกันใหญ่เลยค่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ป้าเจี๊ยบเป็นแนวร่วมกับเรา หลักฐานขัดแย้งมากๆค่ะ จำได้ว่าเห็นต้นไม้ดอกไม้บ้านป้าเจี๊ยบงามๆทั้งนั้น ป้าเจี๊ยบเอารูปพืชผักสวนครัวมาเผยแพร่บ้างนะคะ จะได้เป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆน่ะคะ โอ๋ก็อยากลองเหมือนกันค่ะ (ชักจะมีกำลังใจแล้วตอนนี้)
ขอบคุณอ.ชยพรที่มาแนะนำค่ะ ตำราอ่านมาเยอะแล้วค่ะ ยอมแพ้เพราะลงมือทีไรไม่เคยรอดนาน ต้องการเคล็ดลับมากกว่านะคะ อาจารย์มาเขียนเล่าใน GotoKnow บ้างสิคะ
ใช่เลยค่ะ อ.เพชรากร ยืนยันเต็มที่เลย เห็นชัดๆแล้วค่ะ เลยรีบมาบอกใครๆ
อ.ขจิตปลูกเองไหมคะนี่ เป็นต้นพริกที่สง่างามที่สุดที่เคยเห็นมาเลยนะคะ อะไรจะสูงขนาดนั้น เห็นแล้วอยากกินไข่เจียวยอดพริกเลย
พี่ชาย Handyที่รักคะ ตามไปอ่านแล้วชอบคำบรรยายความคิดตอนจะตัดเค้าเลยค่ะ รูปที่เอามาฝากนี่ทำให้คิดถึงต้นอะไรสักอย่างที่ใกล้ตึกคณะพยาบาลที่เราเดินผ่านกันทุกวัน อยู่ๆวันนึงก็มีอันโดนตัดหายไปครึ่งต้น ทำเอาเราใจหายเลยค่ะ แต่ผ่านไปไม่นานเราก็ได้เห็นภาพหน่ออ่อนๆงอกขึ้นมาเหมือนต้นมะกอกต้นนี้เลยค่ะ ดีใจแทบแย่ น่าชื่นชมต้นไม้นะคะ ใช้เวลาตั้งน้าน...นานกว่าจะโตใหญ่ โดนโค่นทีใช้เวลาแป๊บเดียว ไม่มีสิทธิมีเสียงไปคัดค้านใครอีกต่างหาก แต่ก็ยังไม่ท้อถอย แตกใหม่ก็ได้เริ่มใหม่ได้ไม่ต้องบ่นเลย
อ.จันขา เป็นโรคแอนตี้ปุ๋ยค่ะ คิดไว้เลยว่าถ้าปลูกอะไรแล้วต้องใส่ปุ๋ยที่ไม่ใช่มาจากธรรมชาติจะไม่ทำค่ะ เขามีปุ๋ยธรรมชาติเร่งใบกันไหมคะ นอกจากเอาฉี่ที่มียูเรียมารด (ตามที่พี่ประจิมแนะนำ แต่ฟังแล้วก็ไม่เอาดีกว่า) แต่ไม่ได้จะเอามาใส่ต้นนี้นะคะ อยากรู้ (โดยไม่ต้องหาเองเฉยๆ)
เอารูปล่าสุดมาโชว์ค่ะ ตอนนี้มีหลายกิ่งส่วนใหญ่จะมีดอกกับฝัก แต่ก็มีกิ่งที่เขาใบเยอะๆด้วยค่ะ แถมยังทำท่าว่าจะมีต้นเล็กๆให้แยกได้อีกเยอะเลยค่ะ กะว่าจะเอาไปลงดินไว้หลังแฟลตด้วยบ้างดีกว่า ถ้ายังมือขึ้นอยู่จะได้ลองถางๆขุดๆทำแปลงปลูกอะไรข้างล่างดูบ้าง (ชักได้ใจค่ะ)