ผมตั้งใจจะไปเที่ยวอย่างเดียวที่นิวซีแลนด์ แต่พอเจ้าของบ้านที่ผมไปพักในเมืองวางานูอี (Wanganui) เขารู้ว่าผมสนใจเรื่องการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย เขาก็อุตส่าห์นัดเพื่อนของเขาที่เป็นหมอประจำ hospice มารับประทานอาหารเที่ยงด้วยกัน แล้วคุณหมอโจนาธานก็พาผมไปดู hospice ที่เขาทำงานอยู่

เนื่องจากเมืองวางานูอีเป็นเมืองขนาดกระทัดรัดไม่ใหญ่นัก ตัว hospice ประจำเมืองที่ชื่อ Hospice Wanganui ก็เลยเล็กกระทัดรัดไปด้วย มีหมอ ๒ คน ดูแลผู้ป่วยอยู่ ๕​ เตียงเท่านั้น เพิ่งเปิดมาได้ ๔ ปี แต่สถานที่เขางามเหลือเกิน เรียกได้ว่า จิ๋วแต่แจ๋ว ผมถ่ายรูปโดยสมมุติตัวเองเป็นผู้ป่วย พอมองออกจากเตียงนอน ด้านตรงข้ามไม่ใช่หน้าต่างบานเล็กๆ หรือฝาห้องทึบๆ แต่จะเป็นประตูกระจก ประตูบานใหญ่เบ้อเริ่มที่เปิดออกสู่ภายนอกได้เลย มองเห็นเนินเขาที่อยู่ถัดออกไป และบรรดาน้องแกะ ที่มาและเล็มหญ้าให้รำลึกถึงความเป็นนิวซีแลนด์


ถัดไปใกล้ๆ มีสนามเด็กเล่น ที่เตรียมไว้ให้สมาชิกตัวน้อยในครอบครัวเวลามาเยี่ยมผู้ป่วย สร้างบรรยากาศของ บ้าน ให้ผู้ป่วยสัมผัสได้ และเป็นความใส่ใจในรายละเอียดของผู้วางแผนสร้างอย่างน่าชื่นชม