ชีวิตไร้ชีวา
ช่วงนี้รู้สึกชีวิตไม่สดใส ไม่สดชื่น ไม่อยากทำอะไร ไม่รู้เป็นเพราะอะไร รู้อย่างเดียวว่า สอนไปแล้วไม่ได้อย่างที่คิด บางทีก็พูดกับตัวเองว่า เรื่องแค่นี้ทำไมทำไม่ได้ ในเมื่อมาเรียนแล้วทำไมไม่ตั้งใจ แบตเตอรี่ที่เคยเต็ม เริ่มหมดแล้วนะ แล้วก็ไม่อยากจะชาร์ตมันแล้วด้วย ... อีกหน่อยแบตก็คงค่อย ๆเสื่อม ......
คงไม่แปลกถ้าใช้ๆ ไป แบตจะอ่อนลงหรืออาจหมดได้
แต่ถ้ามีความรู้สึกว่าไม่อยากชาร์ตด้วยแล้ว คงต้องมาช่วยกันดูว่าเพราะอะไร
เช่นว่า เป็นเพราะเครื่องใช้นี้ไม่เหมาะกับแบตรึเปล่า หรือเพราะแบตเองต้องการการดูแลรักษาที่ดีกว่านี้ ฯลฯ
เป็นกำลังใจในความรู้สึกนี้นะ แล้วเดี๋ยวเราช่วยกันหาทางออกด้วยกันนะ
ความรู้สึกท้อๆ เหมือนแบตใกล้หมด น่าจะเกิดจาก "ความคาดหวัง" ต่อสิ่งที่เราทำนั้น มากเกินไปหน่อย เมื่อคาดหวังสูงๆ แล้วไม่ได้ตามคาด หรือเรียกง่ายๆ ว่า "ไม่ได้ดั่งใจ" ผลทางจิตวิทยาก็คือ "ท้อ" (อาจจะมี "แท้" ด้วย - เป็น "ท้อแท้" น่ะ) ซึ่น่าจะเป็นอาการที่ฝุ่นชอล์กน้อยเรียกว่าแบตใกล้หมอ (และไม่อยากชาร์ตด้วย) นั่นเอง
ลองให้เวลากับตัวเองนิดนึง ทบทวนดูว่าเราทำหน้าที่ดีที่สุดแล้วหรือยัง และสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ เป็นปัจจัยภายนอก (ผู้เรียน) หรือปัจจัยภายใน (ตัวเราเอง) ถ้าเราทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว และไม่มีปัจจัยภายในของเราอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ก็เหลือสาเหตุเพียงปัจจัยภายนอกเท่านั้น ซึ่งเราไม่สามารถควบคุมได้อยู่แล้วใช่ไหม? ทางเดียวที่เราจะทำได้ (ซึ่งควรจะทำ เพื่อไม่ให้แบตของเราหมดไปจริงๆ) คือลดความคาดหวังกับปัจจัยภายนอกนั้นเสีย ตั้งใจกับกลุ่มผู้เรียนกลุ่มอื่นๆ เราจะได้สดชื่นแจ่มใสกลับมาเหมือนเดิม
แบตเตอร์รี่ใกล้หมด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า.. หมดแล้ว..แต่ยังมีอยู่..เราทุกคนต่างก็ทำงานด้วยกัน ย่อมมีบ้างที่จะท้อแท้ มีบ้างที่จะเบื่อ มีความรู้สึกว่าไม่ไหว ผมก็เป็นคนหนึ่งที่รู้สึกท้อแท้บ้างในบางครั้ง เช่น เด็กไม่ฟังบ้าง บางครั้งคิดว่าตัวเราเองทำได้ไม่ดีพอถึงทำใหเด็กเป็นแบบนี้ แต่ถึงยังงัยก็ตามผมก็คิดว่าผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด แล้วทุกอย่างก็จะดีไปเอง
การที่เราคิดว่าไม่ไหวแล้วนั้นไม่ได้หมายความว่าเรายอมแพ้ แต่นั่นหมายความว่า เราเหนื่อยกับการเดินทางเท่านั้นเอง เพราะชีวิตของเราต้องเดินทางทุกๆวัน ..นั่งบ้าง ... ยืนบ้าง ...เดินบ้าง ..ล้มบ้าง.. ลุกบ้าง เป็นเรื่องธรรมดา ถ้าเหนื่อยพอหยุดพักก็จะหายไปเอง
สู้เข้าไว้นะครับ จะเป็นกำลังใจให้ในการเดินทางทุกๆวัน
ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาให้ฝุ่นชอล์กน้อยนะคะ หวังว่าฝุ่นชอล์กน้อยคงจะมี "แฮงกายแฮงใจ๋" ขึ้นมาบ้าง
ปล. อย่าลืมใช้เคล็ดลับแรงใจที่พี่บอกบ่อยๆ ล่ะ รับรองเอาอยู่ พี่ใช้บ่อยๆ ได้ผลทุกครั้ง แม้จะไม่ทันตาเห็นทุกครั้งก็เหอะ
ขอบคุณคุณ pilqrim มาก ๆ ค่ะ วันนี้กลับมาพร้อมกับแบตเตอรี่ที่ชาร์ตเต็มแล้วค่ะ เพราะอย่างน้อย พวกเขาก็ยังมาเรียนอย่างสม่ำเสมอ ถึงอย่างไรเขาก็คือ นักเรียนของเรา
ขอบคุณ พี่จุ๊ มากนะคะ สำหรับคำแนะนำ และข้อคิดดี ๆ จริงแล้วอย่างที่พี่ว่าแหละ คือ คาดหวัง ต่อสิ่งที่ทำมากเกินไป พอไม่ได้ดั่งใจ ก็เลยไม่อยากชาร์ตอย่างที่เห็น แต่ตอนนี้ ขอสู้อีกสักตั้งหนึ่ง คงไม่เป็นไร สู้ สู้ อยู่แล้วคะ
ขอบคุณ คุณ Arshue มากนะคะ สำหรับกำลังใจ อย่างที่คุณ Arshue ว่า นั่นแหละคะ พอได้หยุดพักบ้าง ก็จะหายไปเอง ตอนนี้ก็เลยหายเหนื่อยบ้างแล้ว และพร้อมที่จะเดินทางอีกครั้ง เพื่อเยาวชนผู้น่ารักของเรา ชีวิตก็แค่นี้ จะเอาอะไรมากใช่ไหมคะ สู้ อยู่แล้วค่ะ