ความรู้สึกท้อๆ เหมือนแบตใกล้หมด น่าจะเกิดจาก "ความคาดหวัง" ต่อสิ่งที่เราทำนั้น มากเกินไปหน่อย เมื่อคาดหวังสูงๆ แล้วไม่ได้ตามคาด หรือเรียกง่ายๆ ว่า "ไม่ได้ดั่งใจ"  ผลทางจิตวิทยาก็คือ "ท้อ" (อาจจะมี "แท้" ด้วย - เป็น "ท้อแท้" น่ะ) ซึ่น่าจะเป็นอาการที่ฝุ่นชอล์กน้อยเรียกว่าแบตใกล้หมอ (และไม่อยากชาร์ตด้วย) นั่นเอง

ลองให้เวลากับตัวเองนิดนึง ทบทวนดูว่าเราทำหน้าที่ดีที่สุดแล้วหรือยัง และสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ เป็นปัจจัยภายนอก (ผู้เรียน) หรือปัจจัยภายใน (ตัวเราเอง)  ถ้าเราทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว และไม่มีปัจจัยภายในของเราอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ก็เหลือสาเหตุเพียงปัจจัยภายนอกเท่านั้น  ซึ่งเราไม่สามารถควบคุมได้อยู่แล้วใช่ไหม?  ทางเดียวที่เราจะทำได้ (ซึ่งควรจะทำ เพื่อไม่ให้แบตของเราหมดไปจริงๆ) คือลดความคาดหวังกับปัจจัยภายนอกนั้นเสีย ตั้งใจกับกลุ่มผู้เรียนกลุ่มอื่นๆ เราจะได้สดชื่นแจ่มใสกลับมาเหมือนเดิม