ระยะนี้  ทำงานแบบได้พบปะผู้คน  โดยเฉพาะเพื่อนร่วมงาน  ได้พูดคุย แลกเปลี่ยนสนทนา  ทำงานร่วมกันบ่อยมากๆ  มีการประชุม  ติดต่องาน  มอบหมายงานให้กันและกัน  ไม่ค่อยได้นั่งติดอยู่กับห้องเท่าไรนัก 

ดังนั้น  การไปพบปะผู้คน  ก็ต้องได้ถือสิ่งของติดไม้ติดมือไปประชุมเสมอ 

โดยเฉพาะวันนี้...มีอาคันตุกะ  มาเยี่ยมชม ดูงาน เพื่อศึกษา  ในระดับผู้บริหารสถานศึกษา  มากันแต่เช้า เดินทางมาจากสุพรรณบุรี เขต 1  จำนวน 6 ท่าน 

ในนามฝ่ายบริหารและหัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้ฯ หลายๆท่านก็ไปต้อนรับ 

แต่ก่อนไปต้อนรับ  ใครมีผลงานก็นำไปตั้งให้ชม.....หลายๆคน  ก็เตรียมงานไว้แล้ว  งานเก่า แต่ยังไม่เก่า  KM และ Backward Design ก็ยังนำไปวางโชว์ได้อยู่ 

ที่ใหม่ที่สุด ก็คือ...ทักษะการคิดสู่ห้องเรียน  

ครูอ้อย ก็วางกับเขาเหมือนกัน  แต่..ไม่เต็มที่นัก เพราะ  วันพุธที่จะถึงนี้  จะมีการแข่งขันทักษะทางภาษาอังกฤษ  ENGLISH KIDS CONTESTS 2008  ซึ่งจัดที่โรงเรียน  มีโรงเรียนเข้าร่วมการแข่งขัน 10 โรงเรียน  มีการแข่งขัน 5 ประเภท  ครูอ้อยมีหน้าที่เลขาฯศูนย์  ก็ต้องเตรียมงาน  ที่เขาเรียกกันว่า.....แม่งาน  

คณะครูในกลุ่มสาระฯ ก็ช่วยกันแข็งขัน  ถึงแม้ว่าจะมีภาระงานหนักมาก  ไม่มีชั่วโมงว่าง  ก็อาสาไปทำหน้าที่เท่าที่จะทำได้  ทุกคนน่ารักจริงๆ....

ยังไม่เข้าเรื่องเลย....ได้สิ่งของรักกลับคืนมา   เลย....

เข้าเรื่องเลยนะคะ 

ในขณะที่ต้องลงชื่อว่า.....ได้รับสิ่งของไปแล้วนั้น  ทุกท่านไม่มีปากกาเขียน  ปากกาที่ห้องนั้น  ก็เขียนไม่ติดเลย  ครูอ้อย จึงต้องดึงปากกาที่ติดกับกระเป๋าตลอดเวลาให้เพื่อนใช้ลงชื่อ 

เป็นปากกาที่รักและโปรดปรานมาก  เขียนดี  เขียนมานานกว่า 10 ปี ไม่เคยห่างกาย  

เพราะนำมาให้เพื่อนเซ็นต์ชื่อ....จึงหายไป 

ครูอ้อยมารู้ตัวอีกทีว่า...หายไป  ก็ตอนที่ต้อนรับ อาคันตุกะ  ต้องใช้ปากกาเขียน จด 

ปากกาหาย  แทบจะไม่ได้ฟังใครพูดอะไรเลย  

ซ้ำมาทำกล้องถ่ายรูปกระเด็นไปอีก...อูยยยย  เป็นวันอะไรนี่ 

จะไปโทษว่าวันไม่ดี ก็ไม่ได้  เพราะ  ครูอ้อยประมาทต่างหาก  หลงลืมต่างหาก...กระมัง

เมื่อพักกลางวัน  ครูอ้อยย้อนรอยว่า....เมื่อเช้านี้  เดินไปไหนบ้าง  ครูท่านใดอยู่ในเหตุการณ์บ้าง  ...ตามหาเท่าไรก็ไม่พบ...หมดกำลังใจไปเลย  เนื่องมาจากปากกาด้ามนี้...ครูอ้อยรักมากๆๆ 

เมื่อเวลา 15.00 น.  ครูอ้อยพานักเรียนซ้อมเต้นเข้าจังหวะ  ห้องสุดท้ายแล้ว  นักเรียนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี 

นักเรียนถามว่า...วันนี้ไม่ค่อยเห็นครูอ้อยเต้นเลย  

ครูอ้อยจึงบอกนักเรียนว่า...ครูอ้อย  ทำสิ่งของที่รักมากๆๆหายไป 

นักเรียนถามว่า...มันเป็นอะไร 

เมื่อครูอ้อยตอบคำถามนักเรียน  นักเรียนที่นั่งอยู่หลังห้อง  ก็ชูปากกาขึ้นมา 

ครูอ้อยรีบสวมแว่นตา  และบอกว่า...ที่หัวปากกา  มีรอยแตกด้วยไหม 

เธอตอบว่า...ใช่ครับ  ครูอ้อยดีใจมาก  และนำมาติดที่กระเป๋าเสื้อเหมือนเดิม...

ดีใจมาก...นี่คือเรื่อง....ได้สิ่งของที่รักกลับคืนมา.....