ในวิชาศิลปะ(ทัศนศิลป์) ชั้น ป.2 ครูตรวจชิ้นงานภาพวาดของนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่ภาพปรากฏออกมาเป็นภาพคน ก็คงไม่แปลกมากนักเพราะใคร ๆ ก็วาดภาพคนส่งครูได้ทั้งนั้น ในชั่วโมงต่อมาครูให้วาดภาพเกี่ยวกับป่าไม้ ชิ้นงานของเด็กหญิงก็เป็นภาพคนอีกโดยไม่มีต้นไม้สักต้น และในทุก ๆ ชั่วโมงที่มีการให้วาดภาพ ชิ้นงานของเด็กหญิงก็เป็นภาพคน ไม่มีรูปอื่นใดปรากฏในภาพนั้นเลย และยังสังเกตพบว่ารูปคนนั้นเป็นคนผู้ชายทั้งสิ้น มีโครงร่างภาพที่ดูดี เป็นผู้ใหญ่ที่มีการแต่งกายดี สังเกตจาการใส่เนคไท กางเกงขายาว ใส่รองเท้าเรียบร้อย ครูผู้สอนเริ่มสงสัยในพฤติกรรมตามชิ้นงาน
เอาน่า... สิ่งที่เห็นต้องมีสาเหตุ ต้องหาข้อมูลดู ครูผู้สอนเริ่มแสดงความเป็นกันเอง สร้างความคุ้นเคยพูดคุย สนทนาซักถามกับเด็ก สอบถามกับญาติที่นำนักเรียนมารับ - ส่งที่โรงเรียน เรื่องราวที่ปรากฎ เด็กอยู่กับป้า และแม่ คุณพ่อเป็นพนักงานบริษัทใหญ่ไม่ค่อยอยู่ที่บ้านเลย ปีหนึ่งจะได้กลับบ้านสัก 3 - 4 ครั้ง เป็นลูกคนเดียว เด็กรักพ่อมากกว่าแม่... แน่ละลูกคิดถึงพ่อมาก ไม่ได้รับความอบอุ่นจากพ่อเลย (แม่บอกว่าพ่อมาเหมือนไม่มา บางทีก็มาวันหนึ่ง บางที่ก็ 2 วันกลับ )
ครูผู้สอนได้พบปัญหาดังกล่าวจึงเริ่มให้การยอมรับโดยทำตัวของครู้สอนให้เป็นส่วนหนึ่งของเขา เป็นเพื่อน เป็นผู้ยอมรับในชิ้นงานของเขา ชมรูปคนผู้ชายของนักเรียน และเริ่มสอดแทรกรูปอื่นเข้าไป เช่น ภาพป่าไม้ครูแนะนำให้นักเรียนเพิ่มคนที่ชอบไว้ในป่าไม้ด้วย เป็นนักท่องเที่ยวก็ได้ ครั้งแรกครูวาดนำนิดหน่อย นักเรียนวาดภาพที่โต๊ะครู ครูนักเรียนร่วมกันวาดจนภาพสำเร็จ
