ชีวิตคนเราเกิดมา มีจุดกำเนิดและจุดหมายไม่เหมือนกันบางคนเกิดมาอยู่บนเส้นทางชีวิตที่พร้อมทุกอย่าง แต่เมื่อมองอีกมุมหนึ่ง ยังมีคนที่เกิดมาใช้ชีวิตอยู่บนรากฐานของความหม่นหมอง ทุกคนพยายามที่จะดิ้นรน พยายามที่จะเลือกทางเดินชีวิตที่ดีที่สุดของตัวเอง ทุกวัน...ทุกวันชีวิตของพวกเขาเหล่านั้นวนเวียน อยู่แต่กับสิ่งเเดมๆ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงและสร้างสรรค์จากสิ่งเดิม ผลที่พวกเขาไม่สามารถเลือกได้ แต่พวกเขาจะต้องได้รับเพียงหนึ่งอย่าง คือ ชัยชนะ และความแพ้พ่าย ...ชีวิตที่ต้องต่อสู้กับความทรมาน เพื่อที่จะได้สิ่งที่ตนต้องการมานั้น มันอาจเป็นเพียงความหวังของพวกเขาเท่านั้น ความเป็นไปได้ มีเพียงแค่เศษเสี้ยว.....
"พวกเขาจะต่อสู้ไปทำไม?"
คำถามที่พวกเขาเหล่านั้นจะถามตัวเองทุกครั้งที่พวกเขาท้อ และหมดหวัง
"สู้เพื่อตัวเอง ไม่ใช่ใคร สู้เพื่อชาตินี้ได้ใช้ไม่ใช่ชาติหน้า..."
คำตอบที่ทำให้พวกเขามีความหวังลุกสู้ขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อที่จะต่อสู้ต่อไป
......ไม่ว่าเราจะทำอะไรก็ตาม เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง หรือไม่ว่าเพื่อสิ่งใดก็ตาม จงอย่าช้าที่จะทำ วันนี้คุณมีโอกาสที่จะทำก็ทำไปซะถ้ามันไม่ผิดต่อศิลธรรมที่ดีงาม จงอย่าท้อ อย่าก้าวถอยออกมาจากเบื้องหน้า.....เพราะเราไม่รูว่าข้างหน้ามันมีอะไร เรารู้ว่าข้างหลังเป็นมาอย่างไร จงทำให้มันดีที่สุด...
ถ้าโกรธกับเพื่อน. . . มองคนไม่มีใครรัก
ถ้าเรียนหนัก ๆ . . . มองคนอดเรียนหนังสือ
ถ้างานลำบาก . . . มองคนอดแสดงฝีมือ
ถ้าเหนื่อยงั้นหรือ . . . มองคนที่ตายหมดลม
ถ้าขี้เกียจนัก . . . มองคนไม่มีโอกาส
ถ้างานผิดพลาด . . . มองคนไม่เคยฝึกฝน
ถ้ากายพิการ . . . มองคนไม่เคยอดทน
ถ้างานรีบรน . . . มองคนไม่มีเวลา
ถ้าตังค์ไม่มี . . . มองคนขอทานข้างถนน
ถ้าหนี้สินล้น . . . มองคนแย่งกินกับหมา
ถ้าข้าวไม่ดี . . . มองคนไม่มีที่นา
ถ้าชีวิตแย่ . . .มองคนที่แย่ยิ่งกว่า
อย่ามองแต่ฟ้า . . .ที่สูงเกินตาประจักษ์
ความสุขข้างล่าง . . . มีได้ไม่ยากเย็นนัก
เมื่อรู้แล้ว . . . จัก . . . ภาคภูมิชีวิตแห่งตน
ท้อแท้ครั้งใด... มองดูบนท้องฟ้า ที่กว้างไกลไร้ขอบเขต...ตัวเราเล็กนิดเดียว...ทำไมให้ความทุกข์เรายิ่งใหญ่นัก.....
ท้องฟ้าใหญ่เพียงใด.... ความทุกข์เราก็เล็กลงเพียงนั้น
เฉกเช่นเห็นทุกข์ทนของคนจน ของคนยาก...ของคนเจ็บไข้ คนพิการ...ความทุกข์ของพวกเค้านั้นมากมาย ใหญ่กว้างเทียบเคียงฟ้า
ทุกข์เราหรือจะเปรียบกับทุกข์ยากของคนเหล่านั้น..เพียงเท่านั้น...ใจก็จะพลันเปลี่ยน...กำลังใจเข้าแทนที่.....มีมาใช่เพียงเรา แต่เพื่อเขาผู้ทุกข์ทน
อยากดูแล อยากเกื้อกูล อยากเมตตา อยากปราณี...ทำทุกสิ่งที่ทำได้ เพื่อเขาพ้นความระทม
......ที่สุด ก็ลืมตน ลืมท้อแท้ที่เคยมี.....
เขียนได้คมมาก เลยค่ะ
อ่านแล้วรู้สึกได้
ขอบคุณค่ะ
สนุกสนาน กับชีวิต สุขมากมาย นะคะ
ขอบคุณครับ ที่แวะเข้ามา พักผ่อนมากๆนะครับ
สวัสดีค่ะแวะมาอ่านคำคมๆ บาดลึกถึงก้นบึ้งหัวใจ อิอิอิ
ท้อได้แต่อย่าถอยค่ะ ขอบคุณค่ะ