ก้าวเด็กน้อยผู้ซึ่งเติมโตด้วยความรัก ความเอื้ออาทรของผู้เป็นบิดา มารดา เลี้ยงดู ประคบประหงม เพื่อวันหนึ่งข้างหน้าจะได้มีอนาคตที่สดใส มีงานมีการทำที่ดีในอนาคต

ก้าวแรกของก้าว ในรั้วพรพระร่วงประสิทธิ์ ตั้งแต่อนุบาล ถึง ป.6 ก้าวเป็นเด็กที่ชอบทำกิจกรรม เป็นนักกีฬาโรงเรียน เป็นตัวแทนเขตไปแข่งกีฬาๆ ก้าวเป็นนักดนตรี วงดุริยางค์โรงเรียน วงขลุ่ย และ วงกลองยาว

ซึ่งความสามารถทางด้านกีฬา ฟุตบอล นำพาเขาเข้าเรียนที่โรงเรียนแห่งหนึ่งโดยใช้ความสามารถด้านการเล่นฟุตบอลจนจบ มัธยมสาม และก็ต่อโรงเรียนอาชีวะแห่งหนึ่งในกรุงเทพ

ผมไม่แน่ใจว่า ก้าวมีเรื่องกับเด็กอาชีวะคู่อริหรือเปล่า เพราะไม่ค่อยได้ถามข่าวคราว เจอก้าว ก้าวก็ไหว้ สวัสดีทักทายไปตามปกติ

จนเมื่อเช้านี้ได้ยินข่าวว่า ก้าวโดนยิงเสียชีวิตแล้ว ความเป็นครูรู้สึกเสียใจ เศร้าใจกับการจากไปก่อนวัยอันควร สืบสาวราวเรื่องไป ก็ไม่ค่อยละเอียดเท่าไหร่ ก้าว ไปกับเพื่อน คนหนึ่ง ซึ่งขับมอเตอร์ไซด์ พอเจอคู่อริ (เด็กอาชีวะแห่งหนึ่ง ) คู่อริก็ยิงเข้ากลางหลัง สองนัด เสียชวิตค่าที

หัวอกผู้เป็นพ่อ ผู้เป็นแม่ จะรู้สึกอย่างไร เมื่อลูกโดนยิงตาย คงไม่ต้องบรรยาย

วันนี้ผมไปรดน้ำศพก้าว มา ผู้เป็นพ่อ กล่าวกับผม สั้น ๆ ว่า

“ครูครับ ลูกผม ไปแล้ว”  ผมในฐานะครู ก็อดน้ำตาไหลไม่ได้ ได้แต่กลั้นไว้ แล้วก็ปลอบใจว่า “ไม่เป็นไรหรอกครับคุณพ่อ ก้าวไปสบายแล้ว “น้ำตาลูกผู้ชายยิ่งไหล ผมก็เลยขอตัวกลับก่อน

       ตั้งคำถามกับตัวเอง ทำไมเด็กต้องตีกัน ทำไมเด็กต้องฆ่า ปัญหาซ้ำ ๆ ซาก ๆ แบบนี้เมื่อไหร่จะหมดไปซะที ผมฟังข่าวโทรทัศน์ว่านักศึกษาฆ่ากันตาย ก็ได้แต่หดหู่ใจ แต่ก็คิดว่าวันหนึ่งก็ต้องโดนคนใกล้ตัวเข้าสักวัน สิ่งที่ไม่คาดฝันมันก็เกิดขึ้นกับครอบครัว ครับครัวหนึ่งซึ่งมันไม่คุ้มเลย คิดแล้วก็ได้แต่ปลง ได้แต่ภาวนา อย่าให้เรื่องนี้เกิดกับใครเลย ขอบคุณครับ