เดือนกว่าๆแล้วที่น้องจิได้มาอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย....น้องจิได้พบอะไรมากมาย...ชีวิตน้องจิเปลี่ยนไป...น้องจิเจอเพื่อนๆที่มาจากต่างที่ต่างภูมิภาค....น้องจิต้องเรียนรู้ถึงความคิด ความรู้สึกของเพื่อนๆ...

                   

              น้องจิเป็นคนที่ยอมคน....พูดง่ายๆก็คือ เป็นคนให้คนอื่นก่อน...หลายๆครั้งที่น้องจิมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก่อน...แต่ด้วยความเป็นเพื่อนก็เลยยอมเสียสิทธิ์นั้นไป.....แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร....ผู้ให้สักวันคงต้องเป็นผู้รับบ้าง...อย่างน้อย ก็รับใจเพื่อนมาสักนิดก็ยังดี

              หลายๆท่านเห็นน้องจิเข้ามาบ่นให้ฟังเกี่ยวกับการเรียน....หลายๆท่านเป็นห่วงเรื่องภาษาอังกฤษของน้องจิ  ซึ่งน้องจิโง่ง่อยมาก....แต่น้องจิก็พยายามอย่างเต็มที่....ครูคนที่สอนน้องจิบอกว่า...ทำให้เต็มที่ไม่ต้องกลัวกับผลที่ออกมา...ถึงแม้ห้องครูจะเกินครึ่งห้องหรือตกทั้งห้องก็ตาม...แต่ครูเห็นลูกศิษย์ของครูตั้งใจจริง...เราก็ต้องตกอย่างสมเกียรติ.....นี่คือคำที่ครูผู้สอนน้องจิบอกให้น้องจิกับเพื่อนๆในห้องฟัง....แต่น้องจิไม่อยากจะคิดถึงคำว่า " ตก "  ....น้องจิจะต้องทำให้ได้ อย่างน้อย เอาหมาเลี้ยงก็ยังดี (เกรด D ) อิอิ.....แต่ถ้าตก ชีวิตก็ไม่ได้ตกไปด้วยนี่หน่า....พระเจ้า!!!

              กิจกรรมในมหาวิทยาลัย....ส่วนใหญ่น้องจิไม่ค่อยได้เข้าร้องเพลงเชียร์...เพราะน้องจิต้องซ้อมดนตรีไทย...เวลามีกีฬาให้ขึ้นร้องเพลงเชียร์...น้องจิก็จะร้องไม่ได้...แต่น้องจิอาศัยจำเพื่อนๆที่ร้องให้น้องจิฟัง....น้องจิก็พอไปวัดไปวานิดหน่อย...บางครั้ง...ร้องเพลงไม่ดัง รุ่นพี่ก็จะพาไปว๊าก....น้องจิไม่ชอบคนดุ...พูดดีๆก็ได้...ไม่เห็นต้องขึ้นเสียงกันเลย....แต่ก็ช่างเถอะ..มันอาจจะเป็นธรรมดาไปแล้วก็ได้....อย่างน้อย น้องจิก็ร้องเพลง เด็กอักษรเป็น 1 เพลงก็ยังดี....

             ตอนนี้เพื่อนในวงดนตรีไทยน้องจิมีทั้งหมด 6 คน....เพื่อนคนหนึ่งเป็นคนใต้จากชุมพร...เพื่อนคนนี้เป็นคนเปรี้ยวๆ ซึ่งแตกต่างกับน้องจิ...เป็นคนเค็มๆ(หรือเปล่า)...เมื่อตอนแรกๆ ก็มาอยุ่กลุ่มเดียวกับน้องจิ...พอตอนนี้เค้าก็ไปหากลุ่มใหม่เพราะคงจะเค็มๆจืดๆอย่างน้องจิไม่ได้ เอิกๆๆๆ

             เพื่อนคนที่สองเป็นคนกาญจนบุรี...เพื่อนคนนี้ตีระนาด...เค้าเป็นคนนิสัยดีใช้ได้....แต่ก็ไม่ค่อยได้อยุ่กลุ่มเดียวกันแล้ว...เพราะเค้าชอบไปกับแฟนเค้า....น้องจิก็เลยต้องออกมา...เศร้าใจ!!! โดนเพื่อนทิ้งซะแว้วววว

             เพื่อนคนที่สาม  เป็นคนสุพรรณเหมือนกัน....คนนี้เป็นคนหัวอ่อนปนดื้อนิดนึง...คนนี้มักจะไปกับคนชุมพรได้เพราะเปรี้ยวเหมือนกัน....จากสำเนียงเหน่อบ้านเราไปเป็นเหน่อใต้ไปเลย....ขนาดอยู่สุพรรณด้วยกัน กลับบ้านยังไม่เคยกลับพร้อมกันเลย..เพราะเขาไม่ค่อยกลับบ้านเหมือนน้องจิ....(เหมือนน้องจิเป็นลูกแหง่เลย)

             เพื่อนคนที่สี่...เพื่อนคนนี้เป็นคนนครปฐม...เมื่อก่อนสนิทกันมาก...แต่ตอนนี้เขามีพี่รหัสแล้ว...เขาก็มักจะไปกับพี่รหัส...ทิ้งให้น้องจิอยู่คนเดียว...แต่ก็ไม่เป็นไร...ถึงน้องจิไม่มีพี่รหัสแต่น้องจิก็มี ลุงรหัส กับ ป้ารหัส...ลุงเอก กับ ป้าจุ๋ม เป็นลุงรหัส กับ ป้ารหัส ให้น้องจิแล้ว อิอิ

            เพื่อนคนที่ห้า....คนนี้เป็นคนอยุธยา...เพื่อนคนนี้นิสัยดี แต่จะมีปัญหาเรื่องการเรียนภาษาอังกฤษ มากกว่าน้องจิอีก....เพื่อนคนนี้เป็นคนเงียบๆ...มักจะไปกับน้องจิเป็นส่วนใหญ่...เพราะว่าเขาไม่รู้จะคุยกับใครก็ว่าได้...พวกไม่มีเพื่อนเหมือนน้องจิ 5555++

           เจ้าเพื่อนคนที่ห้าที่ชื่อเจ้าทัน...มาจากโรงเรียนบางปะหันเจ้าค่ะ น้องจิเคยเจอที่งานแสดงผลงาน KM ที่โรงแรมวรบุรีแล้ว..เจ้าทันจำน้องจิได้และทักน้องจิมาก่อน น้องจิก็เลยถามว่าใช้คนที่ตีระนาดไหม เขาก็บอกใช่ ก็เลยจำกันได้....

                      

                เพื่อนคนนี้ชื่อโฟม...นี่ก็แปลกๆ เอกสังคมศาสตร์ เป็นคนเงียบๆ แต่บทจะฮา ก็ฮาระเบิด

           น้องจิกับเจ้าทัน..มาอยู่กับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่ง...เพื่อนกลุ่มนี้นิสัยดีค่ะ รักเพื่อน อบอุ่น เฮฮา....แต่บางครั้งน้องจิก็รู้สึกเอะใจเหมือนกันว่า ...อยู่ดีๆเราก็มีอยู่กลุ่มเขางั้นหรือ เรารู้จักเขาหรือเนี่ย...(แต่อาศัยความหน้าตาดี เลยเข้ามาอยู่ได้ อิอิ)

           บางครั้งก็รู้สึกสบายใจ บางครั้งก็แปลกๆ....น้องจิเรียนรู้อะไรหลายๆสิ่ง หลายๆอย่างไปพร้อมๆกัน...บันทึกนี้เหมือนน้องจิมาบ่นให้ฟัง...แต่ขอน้องจิระบายหน่อยนะเจ้าค่ะ แม้มันจะไร้สาระก็เถอะ....น้องจิอยากจะบอกว่า น้องจิคิดถึงลุง ป้า น้า อา ทุกๆท่านมากๆ....

 

          เพื่อนบอกน้องจิเป็นคนร่าเริง...แจ่มใส.....เพราะฉะนั้นก็ " ยิ้มเข้าไว้ ".....จริงมั้ยเจ้าค่ะ?

            บางครั้งกำลังใจที่มีมันหายไป...บางครั้งมันฮึดสู้....บางครั้งคิดอะไรไม่ออก สิ่งที่ออกคือน้ำตา...แต่ถึงแม้จะรู้สึกเช่นนั้น...สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยรู้สึกถดถอยก็คือ หนูจะต้องก้าวไปข้างหน้าให้ได้ เพื่อคนที่น้องจิรัก...และ รักน้องจิ รอคอยน้องจิ รอดูวันที่น้องจิประสบความสำเร็จอยู่....นี่คือแรงผลักดันสำหรับเด็กคนนี้

                      

                          เพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างยามเหงาและไม่มีใคร...อิอิ

            น้องจิรู้สึกท้อเมื่อไหร่ ...มักจะโทรหา อาสิทธิรักษ์  ลุงเอก  ครูพิสูจน์....อา ลุง ครูที่เปรียบเสมือนพ่อของหนู อาจจะเบื่อๆน้องจิหรือเปล่า น้องจิไม่รู้....แต่น้องจิได้คุยด้วยแล้วสบายใจ...

            ค่ำคืนนี้น้องจิก็มีภารกิจอีกเหมือนทุกๆวัน คือ อ่านหนังสือ ท่องศัพท์ ....ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร น้องจิไม่กลัวแล้ว...........น้องจิรู้แค่ว่าต้องทำทุกอย่างให้เต็มที่และดีที่สุด....                

                          

                              ต้องเดินข้ามไปยังอีกฝั่งให้ได้.....สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

           รักและคิดถึงทุกๆท่านนะเจ้าค่ะ น้องจิบ่นมาเยอะแล้ว คิคิ อย่าพึ่งรำคาญนะเจ้าค่ะ แค่มาระบายให้ฟังเจ้าค่ะ....แบบว่าเครียดๆ....รักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ

           เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ ----->น้องจิ ^_^