ข้าวสวย...ลูกสาว..อีกคน..ของครูพิสูจน์

      สัปดาห์ที่แล้วผมไปประชุมคณะทำงานพัฒนา KM. ของ สพท.สพ.๒ ที่ รีสอร์ตวิถีไทย จึงไม่ได้อยู่สอนนักเรียน แต่ได้ขออนุญาตทีมงาน มาสั่งงาน และเข้าสอนนักเรียนเป็นบางชั้น เมื่อพบนักเรียนก็จะถามว่าได้ทำงานที่ครูสั่ง เสร็จไหม มีปัญหาอะไร เมื่อถามม.๖/๓ ก็ได้ความว่า ข้าวสวย ที่ทำหน้าที่หัวหน้าห้อง ร้องไห้ เพราะทำเงินหายหลายร้อยบาท

 

    เรื่องเงินหายไม่กี่ร้อยบาทหลายๆคนคงคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา..แต่สำหรับข้าวสวย..ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย เงินเหล่านี้ข้าวสวยหามาได้ด้วยนำพักน้ำแรงของตัวเอง ข้าวสวยส่งตัวเองเรียนก็ว่าได้ ข้าวสวยจะรับจ้างทำงานสุจริตทุกอย่างที่ได้เงิน อาบน้ำหมา ทำความสะอาดบ้าน ถากหญ้า มีครู อาจารย์หลายท่านช่วยเหลือ จ้างข้าวสวยไปทำ

   จริงอยู่ข้าวสวยมีพ่อ แต่พ่อมีภรรยาหลายคน พ่อเองก็ต้องเป็นลูกจ้างโรงน้ำแข็ง รายได้ก็ต้องจุนเจือด้านอื่น ข้าวสวยอยู่บ้านห้องแถวเก่าๆเพียงคนเดียว พ่อต้องนอนเฝ้าโรงน้ำแข็งแต่อยู่ไม่ไกลนัก พ่อจะมาที่ห้องบ้างเช่นมาอาบน้ำ แต่เวลานอน ข้าวสวยต้องนอน คนเดียว ผมยังนึกห่วงเธอไม่น้อย เพราะถึงแม้จะมีเพื่อนบ้านมากแต่กลางคืนดึกดื่น...คงยากที่จะช่วยเหลือได้ทัน ผมก็คอยเตือนว่าให้ปิดบ้านให้ดี

  ข้าวสวยเป็นคนดีมีน้ำใจ..และต้องต่อสู้ดิ้นรน..ตลอด...ผมกำลังหาทางช่วยลูกสาวคนนี้..เพราะปีนี้ผมเป็นครูที่ปรึกษาเธอ...พยายามจะให้มาร่วมคณะเพลงอีแซว..เพราะข้าวสวยมีความสามารถ..และอาจมีรายได้...และพยายามหาทางให้เธอมีรายได้..ที่ไม่สร้างผลเสียต่อการเรียน...บางครั้งผมพาคณะเพลงอีแซว ไปเลี้ยงใกล้บ้านข้าวสวย..ผมก็จะเดินเข้าไปตามข้าวสวย...มารับประทานอาหารด้วยกัน..เธอเป็นเด็กดีที่น่าส่งเสริมอีกคนหนึ่ง....ตอนนี้เธอเป็นนักเขียนบันทึกของgotoknow ที่เขียนได้ดีทีเดียว คนสอนเธอคือ ครูพรรณา ครับ เดี๋ยวครูพรรณา จะว่าครูพิสูจน์ ชุบมือเปิบ อุตส่าห์สอนแทบตาย..พอเก่งครูพิสูจน์..มาฉกตัวไป...แต่อย่าลืม...ข้าวสวยลูกสาวผมนะครับ..ครูพรรณา