เรื่องเล่าจากลานเวทีเสวนา...ของวันที่ 3 กรกฏาคม 2551 ...
พี่อื๋อ...เพ็ญประกาย สร้อยคำได้เล่าถึงงานวิจัย R2R ที่ตนเองทำเกี่ยวกับการหาหนทางการดูแลและเยียวยาผู้ป่วยเบาหวาน ทีแรกนั้นทำงานแบบทำไปไม่ได้นำกระบวนการวิจัยมาใช้ พอเริ่มเข้ามาขับเคลื่อนเรื่อง R2R ด้วยกัน พี่อื๋อจึงพยายามนำการวิจัยเข้ามาเพื่อวิเคราะห์และแก้ไขปัญหาหน้างาน โดยเริ่มตั้งแต่ลักษณะงานวิจัยที่เป็นเชิงสำรวจ...และต่อเนื่องไปถึงการสร้างระบบเครือข่ายและการแตกยอดงานวิจัยไปสู่สหวิชาชีพอื่นๆ...
งานวิจัย R2Rที่ส่งมา...ร่วมในงานมหกรรม R2R ครั้งนี้แม้จะเป็นงานวิจัยเชิงสำรวจที่ดูแล้วระเบียบวิธีวิจัยแบบไม่ซับซ้อน แต่ข้อมูลที่ได้ได้นำมาเป็นฐานในระบบการดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยอย่างแท้จริง และเป็นข้อมูลสะท้อนให้บุคลากรที่เกี่ยวข้องในการดูแลผู้ป่วยได้เห็นประจักษ์อย่างแท้จริงว่า สถานการณ์ของการดูแลรักษาผู้ป่วยเบาหวานของโรงพยาบาลยโสธรนี้อยู่ตรงไหน และทิศทางจะเดินไปนั้นเป็นอย่างไร
พี่อื๋อบอกว่า : "คิดใหญ่แต่ทำเล็ก" และอธิบายต่อไปว่า จิ๊กซอว์ตัวเล็กๆ นี่แหละจะต่อเป็นภาพใหญ่ที่ชัดเจนขึ้น และข้าพเจ้าคิดต่อจากพี่อื๋อไปต่อว่า นั่นแหละจะก่อเกิดความหยั่งยืนในภายภาคหน้า ผู้ป่วยได้รับการเยียวยาอย่างแท้จริง...มากกว่าเพียงแค่สักแต่ว่าได้รับการบำบัดรักษา แต่คุณภาพชีวิตหาเพิ่มขึ้นไม่...
นี่เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างของคนทำงานหน้างานที่มีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ทั้งงานบริหาร งานโครงการ งานบำบัดและเยียวยาผู้ป่วย แต่พี่อื๋อ..ก็สมัครใจที่จะลุกขึ้นมาทำงานที่อยู่ตรงหน้าทำอย่างเต็มกำลังเพื่อที่สุดของประโยชน์เกิดต่อผู้ป่วยอย่างแท้จริง
ณ วันนี้พี่อื๋อได้ทีมที่เข้มแข็ง...ที่ช่วยกันขับเคลื่อนกระบวนการทำงาน คนหน้างานและการดูแลเยียวยาผู้ป่วยเบาหวาน และเป็นที่พี่อื๋อดำเนินมานาน นานก่อนที่จะเกิดกระแสการรณรงค์
ความเชื่อ และความศรัทธาต่อสิ่งที่ดีงาม ... อันเป็นข้อแรกของเส้นทางการดำเนินตามรอยอริยมรรคย่อมนำไปสู่ความผาสุขในการดำเนินชีวิตและการเกิดประโยชน์ต่อสังคมและโลกได้ แม้ ณ ตำแหน่งที่เรายืนอยู่เป็นเพียงห้วงอณูเล็กๆ ในจักรวานนี้
____________________________________________________________________________________
Note: หากจะว่าไปแล้วพี่อื๋อ -เพ็ญประกาย สร้อยคำนี้เป็นแม่แรงที่สำคัญ ที่ร่วมกันบุกเบิก R2R ของโรงพยาบาลยโสธรที่เรากล้าประกาศว่าเราทำ R2R แม้ว่าระดับการทำ เราไม่ได้จัดอยู่ในระดับผู้เชี่ยวชาญแต่เรามีความกล้าหาญที่จะทำ เพราะเราเชื่อว่านี่ คือสิ่งที่ดีงาม...ที่ทำให้การทำงานของคนหน้างานทำงานอย่างมีความหมายและมีคุณค่ามากขึ้นกว่า...การทำงานแบบไปวันวัน
....................................
