“จงทำวันนี้...ของพรุ้งนี้...ให้ดีที่สุด” เพราะเราอยู่กับปัจจุบัน...หาใช่จมอยู่กับอดีตไม่

หากสายน้ำ...ไหลย้อนกลับ บางครั้งฉันพบว่า...สายลม...ก็อาจพัดหวนได้...แต่ในวิถีธรรมชาติแล้ว...สายน้ำ มักจะไหลลงสู่เบื้องล่างเสมอ...และไม่เคยที่จะไหลย้อนกลับมาสู่จุดเดิม...เสมือนหนึ่งกาลเวลา...ที่มุ่งรุดแต่จะเดินไปเบื้องหน้า โดยไม่คิดที่จะถอยกลับคืนที่เดิม...เพื่อให้ใครบางคนได้ย้อนไปแก้ไขสิ่งผิดพลาดในอดีต...หรือบางสิ่งบางอย่างที่คิดที่จะทำ...แต่สิ่งเหล่านั้นก็ล่วงหล่นและถูกกลืนหายไปกับกาลเวลา...แต่ไม่ได้ถูกกลืนหายไปในความทรงจำ

           ดังนั้น บ่อยครั้งคนเรามักอยากย้อนไปแก้ไขอดีต...จนบางครั้ง ลืมนึกไปว่า...หากเราไม่ทำปัจจุบันให้ดี...เราย่อมมีอดีตที่ผิดพลาดเสมอไป...นั่นก็เพราะวันนี้ คืออดีตของพรุ้งนี้...คนส่วนใหญ่มักใส่ใจฝังจมอยู่กับวันคืนที่ผ่านพ้น โดยละเลย ไม่ใส่ใจ มองข้ามความเป็นไปในปัจจุบัน และอนาคตของวันพรุ้ง...เราจึงมักได้ยินเพียงเสียงตะโกน “อยากให้สายน้ำไหลย้อนกลับ” ดังนั้น ในวันนี้ของเขา…จึงยังคงไหลไปกับสายน้ำ...อย่างน่าเสียดาย...เช่นดังเดิม

           การตั้งต้นชีวิตใหม่...ด้วยการทำวันนี้ให้ดีที่สุด...เพื่อพรุ้งนี้ เราจะได้ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยกับการว่ายทวนกระแสน้ำ...ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยกับการร้องตะโกน...เพราะสายน้ำ...ไม่เคยไหลย้อนกลับ...เช่นเดียวกับอดีต ที่ไม่เคยไหลย้อนมาสู่ปัจจุบัน...ดังนั้น สิ่งที่เธอควรทำคือ “จงทำวันนี้...ของพรุ้งนี้...ให้ดีที่สุด” เพราะเราอยู่กับปัจจุบัน...หาใช่จมอยู่กับอดีตไม่