คืนวันที่ฝนตกหนัก คุณพ่อออกไปส่องไฟ (ไฟตะเกียงน้ำมันก๊าด ตั้งอยู่ข้างในปีบที่เจาะเปิดข้างเพื่อบังลม) จับปลาจับกบ...โดยมีเด็กหญิงกั๊ตหิ้วข้องวิ่งตามหลัง....ทั้งหนาวเย็นจากลมฝน....และรู้สึกกลัวผีเป็นที่สุด (ก็มันมืดนี่ค่ะ)...แต่ต้องสู้...ท่องในใจตลอดเวลาว่า...ไม่กลัวๆ....แต่เมื่อ...เหลียวกลับไปข้างหลัง ภาพต่างๆก็ผุดขึ้นในจินตนาการ....ความกลัวยิ่งทวีหนักเข้า....ก็วิ่งแซงหน้าคุณพ่อทันที... ”มาอยู่ข้างหน้าทำไม...พวกปลาพวกกบก็หนีหมด...ไป๊..ไปอยู่ข้างหลัง”
รุ่งเช้าฝนยังตกพรำๆ อยู่..... “ลูกไปตัดใบตองให้แม่หน่อย” ...... “จ้ะ....แม่” ...... เด็กหญิงกั๊ตฉวยมีดได้วิ่งไปตัดใบตองกล้วยน้ำว้า......คุณแม่นำใบตองไปอังไฟเพื่อให้ใบตองนิ่ม.....และจัดการห่อข้าวด้วยใบตองกับปลาดุกย่างของโปรดของเด็กหญิงกั๊ต...... "ฝนยังตกอยู่เลยแม่....แบบนี้หนูก็เปียกหมดซิค่ะ” .....คุณแม่ไปตัดใบกระดาด ใบใหญ่ให้หนึ่งใบเพื่อกางแทนร่มไปโรงเรียน (อย่าเผลอฉีกเล่นนะคะ...คันอย่าบอกใครเชียว)
..
..
<<
ต้นกระดาด (ต้นนี้ยังเด็กอยู่ค่ะ)
......
......
ใครยังไม่ได้เข้าแถวรับเงิน...รีบๆ มารับ.....เดี๋ยวอดข้าวนะ
เสียงพิธีกรเตือนเสียงดัง....ทำให้ครูกั๊ตต้องตื่นจากภวังค์และรีบไปรับเงินทันที
....
....
วันนี้ (27 มิถุนายน 2551) ครูกั๊ตได้มาร่วมงานวัด “ผ้าป่าหนังสือ” ที่เด็กรักป่า ทำให้ระลึกอดีตเมื่อครั้งเยาว์วัย...ใช้เงินใบไม้จับจ่ายซื้อของที่ตลาด (ป่าช้าหลังบ้าน)...นุ่งกระโปรงจีบรูด (แอบเอาผ้าถุงคุณแม่มานุ่ง...นำเชือกกล้วยมามัดตรงเอวแล้วดึงผ้าถุงให้เป็นจีบ เป็นกระโปรงจีบรูดสองชั้น สวยอย่าบอกใครเชียว!!!)......ผัดแป้งเสียหน้าขาววอก (นวลสีขาวที่ติดอยู่ใต้ใบตองกล้วย...ใช้แทนแป้งชั้นดี)...ทาลิปสติกปากแดงแจ๋ (จากลูกผักปลังสุก)....ใส่รองเท้าส้นสูง (เดินเขย่งเท้า)....และหิ้วตะกร้าเดินซื้อของ
....
....
แต่มีความแตกต่างของวันนั้นกับวันนี้...
นอกจากจะเห็นภาพพิธีการอันชินตา
ได้เห็นพลังของหนุ่มสาว
เราได้ถ่ายภาพร่วมกัน
ความแตกต่างที่เห็นและสัมผัสได้ในวันนี้....ที่เด็กรักป่ามีอาจารย์วิทยากร เชียงกูล...มาแจกเงินคนละหนึ่งพันล้านบาท.....ให้แก่เรา....มีคนร่วมเล่นเป็นมหาเศรษฐีร่วมกับเรามากมาย....
เงินหนึ่งพันล้านในกำมือฉัน (ใบไม้ใบใหญ่มีค่าหนึ่งร้อยล้าน...ใบเล็กมีค่าห้าสิบล้าน)....ใช้จับจ่ายซื้อสิ่งที่ต้องการ....ทุกคนกำลังหิว...ต่างต่อคิวซื้อของกิน....สิ่งที่ประทับใจที่สุดคือใช้ใบบัวแทนจาน.....เราจับจ่ายซื้อของหมดเงินไปประมาณ...สี่ร้อยล้าน!!!...รู้สึกอิ่มหนำสำราญ.....
พลันที่ท้องอิ่ม....ทันใดนั้น ...เงินใบไม้ที่เหลือในกำมือหมดค่าทันที....ทำให้นึกถึงสัจธรรมแห่งชีวิต....คนเราถึงจะมีเงินมากมายเพียงใด...แต่ทุกคนก็ต้องการเพียงกินอิ่ม-นอนอุ่น....เราจะกอบโกยไปทำไม.......เพราะสุดท้าย...เราไม่สามารถกำอะไรไปได้เลย...แม้แต่ตัวเรา....
ถ้าคุณมีความดีอยู่ในตัวแล้ว........ “คุณต้องใช้ความกล้าทำความดีเพื่อสังคม....หากคุณไม่กล้า....ความดีอันนั้นของคุณ...เปรียบเสมือนความว่างเปล่า...ไร้ค่า...ไม่มีประโยชน์อันใดเลย”
....
ขอบคุณทุกแรงกาย ทุกพลังใจ ที่ร่วมกันทุ่มเทให้เด็กๆ
ขอบคุณที่ช่วยเพิ่มแสงสว่างทางปัญญาและเติมรอยยิ้มให้เด็กๆ
และ...ไม่ลืมที่จะขอบคุณศูนย์กลางเชื่อมใจ (เด็กรักป่า)
เราจะเฝ้านับวันรอคอยการกลับมาของคุณๆ อีกครั้ง.....
หมายเหตุ: กระดาด (น.) ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Alocasia indica scott วงศ์ Araceae
ที่ลืมไม่ได้
ขอขอบคุณ "ร้านเอเปิลบุ๊คพลาซ่า" และ "ร้านเมืองช้างบุ๊คเซ็นเตอร์" ในตัวเมืองสุรินทร์
ที่ร่วมบริจาคหนังสือในงานผ้าป่าหนังสือครั้งนี้ รวมมูลค่าประมาณ 10,700 บาท ค่ะ
สวัสดีค่ะน้องจิ โก๊ะจิจัง แซ่เฮ ^๐^!
อย่าลืมสะสมพลังจากรั้วมหา'ลัยเอาไว้เยอะๆ นะคะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะน้องอ็อด naree suwan
:)
ต่ออีกนิดค่ะน้องอ็อด (เมื่อกี้รีบไปหน่อยเพราะใช้เน็ตคาเฟ่...แบตฯใกล้หมดต้องรีบเผ่น..อิๆๆ)
...เงินทองเป็นของมายา ข้าวปลาเป็นของจริง...
ที่เขาเลือกใช้ใบไม้แทนเงิน....คิดว่าคงต้องการสื่อความหมายของคำๆ นี้ให้เห็นเป็นรูปธรรมนะคะ เงินทองเป็นสิ่งที่เราร่วมกันสมมุติขึ้นมาเพื่อการแลกเปลี่ยน ส่วนข้าวปลาของจริง.....กินแล้วอิ่มจริงๆ .....อิๆๆๆๆ
(ว่าแล้วก็เพิ่มเงินให้น้องอ็อดเป็นเจ็ดหมื่นสามพันล้านเล้ย)
อิๆ
หวัดดีครับพี่ ........
ไม่รู้จำผมได้ป่าว ...........
เรื่องราววันนั้นยังจำฝังใจครับ มันเป็นเรื่องราวที่ทำใ้ห้ผมคิดหวนไปถึงเมื่อยังเป็นเด็ก ที่เล่นขายของ เอาใบไม้มาซื้อของ
มัีนสอนผมเยอะครับ เยอะมากด้วย
อยากมีโอกาสไปอีกจังเลย
สวัสดีค่ะ คนกิจกรรม
ต้องขอบคุณคนต้นคิดเรื่องนี้ค่ะ
สะกิดใจดีจัง
อ.พนัสบอกว่าจะไม่มาแค่ครั้งเดียว.....แล้วคงได้เจอกันอีกนะคะ
เงินทองเป็นของมายา ^^ แต่ถ้ามีได้จริงๆ ก็ดีนะคะ จะได้..อุ๊บ! ไม่บอกดีกว่า อิอิ
กิจกรรมดีๆ แบบนี้.. ขอชื่นชมนะคะ ว่าแต่..คนไหนพี่ชายหนูหง่ะ เห็นแต่พี่สาวคนนี้..และคนนี้
น้องต้อมคะ..
จะมีรูปพี่ชายได้ไงคะ
ก็เขายืนอยู่หลังกล้องนี่
(อืม..เฮะ...ไม่มีรูปพระเอกจริงๆ ด้วย)......!!!
เดี๋ยวจัดให้ค่ะ
อิๆ
นึกถึงวัยเด็ก นะคะ
คิดว่า คนที่มาร่วมงานวัดทุกคนก็คิดว่าตัวเองเป็นเด็กกันหมดแหละนะคะ
ซื้อก็สนุก ได้ทานก็ยิ่งอร่อย
คนขายก็ชอบใจ
เล่นเกมงานวัดยิ่งตื่นเต้นนะคะ ได้ลุ้น
งานวัดทุกงาน พี่หน่อยก็ชอบไปซ้อม ความแม่นคะ
ปาเป้า โยนห่วง ได้ฝึกสมาธิด้วยคะ ต้องนิ่งและกะระยะไห้ได้
.........................
ขอบคุณ น้องกั๊ต และ คุณพิทักษ์มากคะ ที่ ติดต่อร้านหนังสือในสุรินทร์ มามอบให้เด็กๆ เป็นหนังสือดีๆ ทั้งนั้นเลยนะคะ รูปภาพก็สวยๆทั้งนั้น เหมาะกับเด็ก จริงๆคะ
สวัสดีค่ะพี่หน่อย ดอกแก้ว
ขอบคุณค่ะ
น้องกั๊ตค่ะ
สมัยเด็กพี่ก็ใช้ใบไม้แทนเงินซื้อของ
เดินเขย่งส้นเท้า
ใช้ลูกผักปลังทาปาก
ใช้ก้านงิ้วม้วนผม
คิดถึง .. คิดถึง
อยากกลับไปเล่นอีกจังเลยคะ
ชมภาพงานผ้าป่าหนังสือที่เด็กรักป่า จากบันทึกของทุกท่านอิ่มหัวใจ ดีใจกับเด็ก ๆ นะค่ะ
คิดถึงพี่กั๊ตและพี่พิทักษ์ มากนะครับ
....
การได้สัมผัสงานวัดเล็ก ๆ ที่เนรมิตขึ้นโดยเด้กรักป่า เสมือนสะพานแห่งกาลเวลาที่พาเราคืนกลับไปสู่วันวัยอันงดงามในที่ยังเป็นเด็ก ๆ ..
บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่า เมื่อโตขึ้น ๆ
ทำไมนะ
ทำไม...
คนเรายิ้มน้อยลง ๆ ...
.....
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะ นำภาพครูพี่กั๊ตจังมาฝากค่ะ
พี่หมูคะ
ใช้ก้านงิ้วม้วนผม…เด็ดกลีบดอกไม้ติดที่เล็บแทนยาทาเล็บสีแดงด้วยค่ะ
เป็นวัยเด็กที่มีความสุขจังนะคะ…คิดถึงค่ะ
น้องก้อง
สักวันหนึ่งน้องก้องคงจะได้มาพัฒนาบ้านเกิด..อย่างที่หวังนะคะ
สวัสดีค่ะ อ.แผ่นดิน
ขอขอบคุณต้นคิดเรื่องงานวัดที่เด็กรักป่าค่ะ ที่ช่วยสร้างรอยยิ้มให้กับทุกๆ ชีวิตอีกครั้ง
จริงเนาะ...ทำไมเดี๋ยวนี้หารอยยิ้มได้น้อยลงๆๆ
น้องนุ้ยคะ
ขอบคุณมากๆ ค่ะ (ตอนนี้ฝนกำลังรินค่ะ..ขอหลบฝนก่อนนะคะ)
ขอบคุณทุกๆ ท่านมากค่ะ
พลังยังมีเหลือเฟือ...
:)
ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่าน ในกาลทุกเมื่อ เทอญ
เป็นอานิสงฆ์ อย่างยิ่ง
เห็นรูปพี่กั๊ตเต็มตา-เต็มใจเลยนะคะ ^^ เออ..ก็ขาดรูปใครบางคนไปอยู่ดี อิอิ