หลายคนที่เลี้ยงลูก  คงกำลังสังเกตและหล่อเลี้ยงดูแลให้เขาเติบโตขึ้นเรื่อยๆนะครับ...

ตอนนี้ลูกอายุสองขวบ...

เด็กตอนสองขวบกว่าๆนี้  เขาก็มีชีวิตของเขาที่สมบูรณ์แล้วนะครับ...

ชีวิตที่เติบโต  เรียนรู้  เล่น  เปลี่ยนแปลง  รับรู้  สัมผัสเรื่องราวต่างๆของชีวิต

ทุกวินาที่ที่เขามีอยู่  เป็นการซึมซับประสบการณ์ที่มีค่ายิ่ง....

 

 หลายครั้งก็ตั้งคำถามว่า  เราดูแล  เราสนใจ  และเราเลี้ยงเขาได้ดีที่สุดเท่าที่พ่อคนหนึ่งจะทำได้แล้วหรือยัง....

  แต่สิ่งที่เรารับรู้คือ...

  การเฝ้าดูสิ่งที่เปลี่ยนแปลง  การสร้างสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการเรียนรู้  เอื้อต่อการเติบโต...

  ลูกมีชีวิตอยู่กับคุณยาย  คุณแม่  คุณพ่อ  คุณตา  สัตว์เลี้ยง  ผืนดิน  ต้นไม้  ชุมชน  สังคม ที่ปลอดภัย  ธรรมชาติ...

  กิจกรรมชีวิตในแต่ละวันที่เน้นการเปิดพื้นที่ให้กับตัวตนของเขาเอง

  เป็นการให้พื้นที่เพื่อหล่อเลี้ยงให้เขาได้เติบโต  และสัมผัสกับตัวตนของเขาเอง  พร้อมๆกับการเชื่อมโยงชีวิตภายใน  และภายนอก

  เราเพียงทำหน้าที่เอื้อให้เกิดการเรียนรู้ที่ดีที่สุด  และการเป็นแบบอย่างที่น่าจะถูกทาง...

 

  มนุษย์ทุกคนน่าจะมีศักยภาพในการเรียนรู้ และเติบโตอยู่แล้ว

  ถ้าหากถูกบ่มเพาะ  และฟูมฟักอย่างดี..

 เข้าน่าจะเข้าถึงความจริงของชีวิตได้ดีและรวดเร็วกว่าเราๆที่ถูก  ห้อมล้มด้วยความไม่รู้และอวิชชาที่หนาเกินไปด้วยซ้ำ...

 

  ขอให้การบ่มเพาะหน่อกล้าใหม่ของทุกท่าน  เป็นไปด้วยดีครับ...