นิทานเรื่องสั้นๆ ของท่านพุทธทาสภิกขุ จากหนังสือพิมพ์พุทธศาสนา ปี ๒๔๙๖ หน้า ๘
พ่อรู้สึกขบขันแกมสงสารอย่างไม่น้อย ที่เห็นลูกชายคนโตดีใจจนเนื้อเต้น ในการที่ได้รับ "ป๊ากเก้อร ๕๑" ด้ามหนึ่ง เป็นของขวัญวันเกิด และเห็นลูกชายคนเล็กดีใจมากไปกว่านั้นอีกหลายเท่า ในการได้รับลูกกวาดของนอก กระป๋องเล็กๆ กระป๋องหนึ่งเป็นของขวัญในโอกาสเดียวกัน แต่พ่อไม่รู้สึกขบขันหรือสมเพชตนเอง ในการที่ตนเองตื่นเต้นไปกว่าลูกทั้งสองอีก ในการที่ได้รับบัตรเชิญไปในงานมีเกียรติชั้นพิเศษ ของเจ้านายรายหนึ่ง ซึ่งตนไม่เคยนึกฝันว่าจะได้รับ ด้วยอาการมือสั่นใจรัว แทบไม่เชื่อตาตนเองว่าบัตรนั้นส่งมาเชิญตน
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :
มันเป็นการเหลือวิสัย ในการที่จะให้พ่อดีใจจนเนื้อเต้น ในเมื่อได้รับปากกาชนิดนั้นด้ามหนึ่ง หรือยิ่งกว่านั้นก็ในเมื่อได้ลูกกวาดกระป๋องหนึ่ง แต่ในที่สุดพ่อก็ไม่พ้นจากการที่ต้องมีใจเต้นรัวมือสั่น ด้วยได้กระดาษแผ่นเล็กๆ อันหมายความถึงเกียรติอันหรูหรา จริงอยู่ รูปธรรมเช่นด้ามปากกาหรือลูกกวาด มันไม่เหมือนกับนามธรรมเช่นเกียรติหรือไม่มีค่าสูงเท่าเทียมกัน แต่เราต้องไม่ลืมว่ามันสามารถเขย่าตัณหา (ภวตัณหา) ของคนได้โดยทำนองเดียวกันโดยไม่มีผิด ในฐานะที่เป็นวัตถุอันเป็นที่ตั้งแห่งความพอใจจนลืมตัวได้เท่ากัน แล้วแต่ว่าความใคร่ของใครผู้ใดมีอยู่อย่างไร ส่วนความที่ต้องใจเต้น มือสั่นเหล่านั้น ฯลฯ มันไม่ผิดกันที่ตรงไหน เพราะฉะนั้นใครเล่าที่ควรสมเพชใคร ในระหว่าง พ่อ-ลูก รายนี้
ขอบพระคุณค่ะอาจารย์