ดิฉันทำงานเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพของคนวัยทำงานทั้งในโรงพยาบาลและนอกโรงพยาบาล เห็นผู้คนในวัยทำงานที่มุ่งมั่น ทำแต่งาน พูดซ้ำ ๆ อยู่บ่อย ๆ ว่า "ไม่มีเวลาจะดูแลสุขภาพหรอก งานยุ่งจะตาย" แล้วพอวันหนึ่งที่พบว่าตนเองป่วย ป่วยอย่างหนัก แล้วพบว่า ทุกคน "มีเวลา ที่จะต้องดูแลสุขภาพ (กันอย่างจริงจังกันแล้วทุกคน"
คนทำงานในโรงพยาบาลป่วยอยู่หลายโรค แต่โรคหนึ่งที่ทำให้ดิฉันรู้สึกสะเทือนใจก็คือ มะเร็งเต้านม มีคนทำงานจากเราไปด้วยมะเร็งเต้านม และมีมะเร็งเต้านมรายใหม่เกิดขึ้นทุกปี สิ่งที่อยากจะทำมากก็คือ การดูแลจิตใจ การพูดคุย การแสดงความรู้สึกร่วมกัน การถ่ายทอดความห่วงใยจากเพื่อนร่วมงาน อย่างน้อยก็อาจจะช่วยส่งผลให้เกิดกำลังใจในการต่อสู้กับมะเร็งได้ในระดับหนึ่ง
ความฝันของนางฟ้าที่กำลังอยากทำให้เป็นจริงก็คือ มีคนทำงานในโรงพยาบาลที่เป็นมะเร็งเต้านม แล้วยังมีคุณภาพชีวิตที่ดี ยังสามารถทำงานได้ แต่ยังอยู่ในระหว่างการพบแพทย์ตามนัดและระมัดระวังสุขภาพมากยิ่งขึ้น กำลังเชิญชวนคนเหล่านี้มาเป็นกลุ่มเป็นก้อน พูดคุย หาแนวทาง เพื่อสร้าง"กลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อน" ไปเยี่ยมให้กำลังใจ พูดคุย ให้คำแนะนำการปฏิบัติตัวหลังได้รับเคมีบำบัด พูดคุยถึงความอ่อนแอด้านจิตใจที่ทุกคนต้องเคยเจอ เพราะเชื่อว่า ผู้คนที่เคยผ่านประสบการณ์นั้นมาแล้วคงจะเข้าใจได้ดีมากกว่า พยาบาลที่ศึกษาจากในตำราเท่านั้น
หากทำขั้นตอนนี้สำเร็จ ก็คงจะขยายผลไปในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมในโรงพยาบาล และอาจจะต่อไปยังผู้ป่วยมะเร็งประเภทอื่น ๆ
สิ่งที่สำคัญที่จะให้ทุกคนได้ตระหนักก็คือ "ไม่มีใครเป็นมะเร็งในชั่วข้ามคืน" คุณต้องรู้บ้างแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นมาระยะหนึ่ง สิ่งนั้นคืออะไร บางคนอยากรู้คำตอบ ก็ไปค้นหา ไปรักษาตั้งแต่ระยะแรก อาจหายเป็นปกติได้ แต่บางคนไม่อยากรับรู้ความเป็นจริงว่าจะเกิดโรคร้ายกับตนเอง ปล่อยทิ้งไว้ นานวัน อาจต้องเสียใจ...
วันนี้ ถ้ามีอะไรที่ไม่ปกติในตัวคุณ โปรดอย่าปล่อยไว้นานวัน ระบบสาธารณสุขไทยก้าวไกลไปมากแล้ว อย่าคอยให้เกิดอาการลุกลามจนยากเกินการรักษาเลยนะคะ
