เรื่อง ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
อุ่นใดๆโลกนี้ไม่มีเทียบเทียม อุ่นอกอ้อมแขน อ้อมกอดแม่ประคอง รักเจ้าจึงผูก รักลูกแม่ย่อมห่วงใย ไม่อยากจากไปไกล แม้เพียงครึ่งวัน............
เสียงเพลงจบลงพร้อมกับ... การรอคอยของหญิงวัยกลางคน
" ไอ้กบ ไปฉลองกัน"
"ไม่ไป"
"ทำไมวะ ตั่งแต่รับปริญญามาเรายังไม่ได้ฉลองกันเลยนะเพื่อน"
"ข้าก็อยากไปไอ้เบล"
"งันไปกันเลยไอ้กบ อยากไปที่ไหนบอกมาเดี่ยวจัดให้"
"ยังไม่รู้เลยวะ"
"กรรมเลยเพื่อน!"
"แต่ข้าไม่อยากไปไหนเลยวนนี้"
"งันพรุ่งนี้ล่ะ"
" ไม่ไป"
"อีก 2 วันล่ะ"
"ไม่ไป"
"อีก.........."
"ไม่ไปโว้ย!!! อย่ามาเซ้าซี้ "
"เออๆ ไม่ไปก็ไม่ไป"
"ไอ้เบล"
"อะไร! "
"ข้าคิดถึงผู้หญิงคนหนึ่งวะ"
"ฮั่นแน่! ใครวะมาทำให้เพื่อนข้าคิดถึงได้"
"อยากรู้จักเปล่า เดี๋ยวข้าพาไปดู "
"จริงนะ! ไอ้กบ "
"จริงๆ แต่ไม่รู้นะว่าเขาจะให้พวกเราเข้าไปหาได้หรือเปล่า"
"ไม่เป็นไรข้าเข้าใจว่าน้องเขาขี้อาย"
" เออ!!!"
"งันแกรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเลยไอ้กบ ข้าอยากเห็นหน้าสาวแกจะแย่อยู่แล้ว"
"ไอ้เบล "
"อะไร"
"แกคิดว่า...ถ้ามีคนทิ้งแกไว้ที่ที่คนปกติเขาไม่อยู่กัน แกจะโกรธไหม”
“ที่ไหน...โรงพยาบาลบ้าหรอ”
“ไอ้บ้า แกไปอยู่คนเดียวเถอะ”
“ฮ่าๆๆๆ แล้วที่ไหนล่ะ”
“โรงพยาบาล”
“อ้าว! แกทิ้งใครไว้ล่ะหรือ........น้องคนนั้น”
“เออ..........เดี๋ยวแกก็รู้เอง”
“ไม่เอา! ข้าอยากรู้ตอนนี้”
“ กรรม!!!”
“แล้วแกทิ้งเขาไว้นานหรือยัง”
“ก็ตั่งแต่ ข้ามาเรียนปี 1”
“หา!! นี่ก็ปาเข้าไป 5 ปีแล้วสิ”
“อืม.......”
“แล้วทำไมเขาอยู่โรงพยาบาลนานจัง”
“เขาป่วยเป็นโรคความจำเสื่อมพิเศษ เลยต้องอยู่ใกล้ชิดแพทย์”
“โหย!!! เขาก็จำใครไม่ได้เลยสิ”
“อืม....เขาจำใครไม่ได้เลยโดยเฉพาะฉัน”
“อ้าว!”
“ไม่ต้องสงสัยมาก ไปกันได้แล้ว”
“เออ.......”
กบขับรถพาเพื่อนหนุ่มสุดซี้ไปโรงพยาบาลในตัวจังหวัดนครราชสีมา เอี๊ยด...........เอี๊ยด!!!!!!!!!!!!!!!!!!
“เอ๊ย! ไปดูน้าเขาสิเป็นอะไรหรือเล่า”
“เออ...........................”
กบลงจากรถเพื่อไปดูหญิงกลางคนที่เดินตัดหน้ารถ บัทนี้หญิงกลางคนยืนหันหลังให้กับกบท่าทางของเธอดูไม่สะทกสะท้านต่อเหตูการณ์ที่เกิดขึ้น
“ขอโทษครับ คุณเป็นอะไรไหมครับ”
“ไม่เป็นไร........”
พูดจบหญิงวัยกลางคนก็หันหลังเดินจากไปทิ้งให้กบเรียบเรียงเหตุการณ์อยู่ก่อนเอ่ยขึ้นมาสุดเสียง
“แม่!!!!!!!!!!!!!!!!!”
“ช่วยจับไว้ทีครับ!! ช่วยจับที!!!!”
เสียงตะโกนตามหลังมาทำให้กบรู้สึกงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอีกครั้ง เขาขับรถเกือบจะชนแม่ของตัวเอง คนของโรงพยาบาลทำไมต้องมาจับแม่ของเขา แล้วแม่ของเขากำลังจะไปไหน .....
สวัสดีน้อง
เป็นไงบ้างสบายดีหรือเปล่า พี่แวะมาเยี่ยม รักษาสุขภาพด้วยนะ เขียนเรื่องได้ดีจ๊ะ อ่านแล้วก็รู้สึกดี คิดถึงแม่วุ้ย 5555++ เดี๋ยวปั๊ดกลับบ้านทุกอาทิตย์เลย แต่แม่เริ่มบอกไม่ต้องกลับและ เพราะว่ากลับไปแล้วเปลืองอ่ะ พี่ซัดแหลก คิดถึงนะน้อง ตั้งใจเรียนนะ พี่เป็นกำลังใจเสมอ มีปัญหาอะไร ก็สามารถปรึกษา ใครก็ได้ ที่เขาช่วยเราได้ ถ้าเขาช่วยไม่ได้ ก็ไม่ต้องไปปรึกษา 555++ แวะมากวนเล่นๆ เดี๋ยวพี่ไปเรียนก่อนนะน้องนะ จุ๊บๆ กอดๆ
รักษาสุขภาพด้วยจ๊ะ---> น้องจิ ^_^
สวัสดีค่ะ
เข้ามาเยี่ยมจ้า
เข้ามาเยี่ยมครับ...ดีใจที่มีนักเขียนเพิ่มมากขึ้น...ได้มีโอกาสได้แลกเปลี่ยน..ครับ?? เล่าเรื่องแบ่งปันมากๆน่ะครับ..
ข้าวสวย..เป็นนักเรียน..ม.๖/๓ ห้องที่มีครูที่ปรึกษาชื่อ ครูพิสูจน์ ใจเที่ยงกุล อีกแล้วครับท่าน...ใครมาใกล้ชิดครูพิสูจน์ ครูพรรณา ก็ถูกจับให้มาเขียนหนังสือหมด...
ขอบคุณพี่จินะค่ะ.......ที่ยังเป็นห่วงน้องคนนี้.......ไม่ต้องกลัวค่ะหนูมีปัญหาอะไรต้องถามพี่แน่นอน.......ห้ามรำคาญกันนะค่ะ.....พี่สาว....อิอิ
ขอบคุณคุณไม้เมืองนะค่ะที่เข้ามาอ่านเรื่องเล่าของหนู.....
ด้วยความเต็มใจค่ะครูพิสูจน์.....หนูสิค่ะที่ต้องขอบคุณครูพิสูจน์และครูพรรณาที่มอบและแนะนำ....หนทางแห่งความรู้และพื้นที่แสดงความสามารถ...มาให้หนูได้ลงมือทำ....ขอบคุณค่ะ
เฮอๆๆๆ มาแล้วครับท่าน กระผมมารายงานตัวต่อท่านแล้วนะครับ เขียนเรื่องนี้ได้ซึ้งกิจใจผมมากเลยนะครับ อิอิ ไป่กอนนะครับ
ขอบคุณกาแล็กซี่ผืนน้อย...
ที่มาเป็นกำลังใจให้....
เพื่อนกันตลอดไป...