AAR : เมื่อครั้งเรียนรู้ KM and R2R 12 มิ.ย 51

... ความสุขเล็ก ๆ กำลังเบ่งบานในใจเรา......

               เราชาวท่าคันโท มีโอกาสอันดีได้รับการอบรมเรื่อง KM,R2R โดยวิทยากรใจดีของเรา ดร.กระปุ๋ม ได้ให้โอกาส และเสียสละอันใหญ่หลวงรีบมาให้"ด้วยใจ"

      เพชรน้อยได้รับมอบหมายให้เป็น "คุณลิขิต" ทั้งสองวัน โดย อ.กระปุ๋มเป็นคุณอำนวย

                                      

       เราติดต่ออาจารย์ผ่านทางอินเตอร์เนตในทาง G2K หรือไม่ก็ทาง e-mail ,โทรศัพท์ บ้าง แปลกใจเหลือเกินโลกใบนี้ช่างมีอะไรที่มหัศจรรย์ใจ ยิ่งเราได้พบในเวลานี้

       อ.กระปุ๋มได้เดินทางมาถึงตอนเช้า วันนี้ฝนตกพร่ำ ๆ (12 มิ.ย 51) ท่านประทับใจทิวทัศน์ระหว่างทาง และได้แวะเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก ท่าคันโทคล้าย ๆ ภาคเหนือ รายล้อมด้วยทิวเขา และหมอก

      ช่างน่าประทับใจเมื่อไม่ได้เจอกันมาเกือบสิบกว่าปี แต่ความทรงจำและการระลึกถึงกันยังมีทุกลมหายใจ   เราเดินทางมาถึงห้องประชุม 8 นาฬิกาตรง

      ผู้จัดได้พูดคุยกันก่อนถึงความคาดหวังในการประชุมครั้งนี้ คงไม่แตกต่างคือ อยากให้ได้ความรู้ การสร้างเครือข่าย

      ท่านได้สัมผัสวัฒนธรรมองค์กรของการประชุม คือ การมาไม่ตรงเวลา ณ ที่นี้

.... อย่าคาดหวัง เพราะเราอาจผิดหวัง บางอย่างเราก็ต้องปลงเสียบ้าง..

      การประชุมเราจัดง่าย ๆ ตามบริบทที่มีอยู่ ห้องประชุมเล็ก ๆ ปูเสื่อ ไม่มีการจัดโต๊ะ เก้าอี้ใด ๆ เลย พบว่าบางท่านได้นำหมอน หรือที่นั่งมาบ้าง  ไม่เครียดอะไรมากมาย .... ใครอยากลุก หรือจะทำอะไรก็ตามแต่ใจ ..อาจารย์ก็นั่งพื้นไปกับเราด้วย ..ช่างง่ายดาย ไม่เป็นรูปแบบ....ลดความเป็นอัตตา ..และถอดหัวโขนออก

      เราพบว่าเมื่อได้เชิญประชุม...หลาย ๆ ท่านเครียดกับหัวข้อการประชุม......อะไรก็ไม่รู้ อาร์สองอาร์ ..ยิ่งรู้ว่าคือ การวิจัย ยิ่งเครียดไปกันใหญ่ ...คล้าย ๆ ว่าจะโดนพวงเพชร  บังคับเข้าห้องประชุมอีกแล้ว หรือไม่ก็เอาอะไรมาให้ก็ไม่รู้ ...จะพูดภาษาเทพ ..... มองบวมอีกตามเคย

       เมื่อครบองค์ประชุมเราได้เริ่มปรับคลื่นสมอง ฝึกจิต..ฝึกใจ...ให้ตื่นรู้ ...ตระหนักรู้โดยการทำสมาธิ...ผ่อนลมหายใจ...หายใจเข้าลึก ๆ ช้า ๆ ผ่อนลมหายใจออก...รู้สติ ...สมาธิโดยที่ลมหายใจ ...รู้ว่าหายใจเข้า....รู้ว่าหายใจออก

        เราเรียนรู้......การแบ่งปันความสุขเล็ก ๆ  กิจกรรมนวด แต่น่าแปลกใจว่าเราไม่เคยตามความรู้สึกของกันและกันเลย ...เจ็บไหมค่ะ..ปวดหรือเปล่า....หนักหรือเบาไป...ไม่เคยคิดว่าจะถามเลย

      ... ความสุขเล็ก ๆ กำลังเบ่งบานในใจเรา......

      ความคาดหวังของทุกคนไม่แตกต่างกันเท่าไร ........อยากได้ความรู้ สามารถนำไปใช้ในการทำงาน นำไปใช้ได้จริง ทำให้งานประจำมีคุณภาพมากยิ่งขึ้น  สามารถสร้างเครือข่ายแห่งการเรียนรู้  เป็นองค์กรที่สามารถดึงเอาองค์ความรู้มาใช้ในการปรับกระบวนการ...

        ทำอย่างไร "การเรียนรู้จะเป็นแบบอย่างมีความสุข และยั้งยืน" นี่คือสิ่งที่วิทยากรพูด

              

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เราชาวท่าคันโท



ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 

แวะมาชื่นชมกิจกรรมดี ๆ และคนดี ๆ ที่มุ่งมั่นกับการพัฒนาตัวเองและองค์กร

บรรยากาศดูเรียบง่ายและเป็นกันเองมาก ...

ขอให้ทุกคนมีใจ...และได้ใจที่จะต่อยอด ๆ ...ต่อ ๆ กันไปนะครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะเพชร

ดีใจที่ได้ไปท่าคันโท ดีใจที่ได้เจอเพื่อนเก่า ดีใจที่ได้เจอกัลยาณมิตรที่มีใจที่งดงาม...

เหมือนอย่างที่บอก ไม่อยากให้เป็นการอบรมที่สักแต่ว่าอบรม แต่อยากให้เกิดการเดินต่อด้วยหัวใจอันมีความสุข .... ในการที่อยากจะทำ อย่างที่เราถอดบทเรียนกันเมื่อวานกะปุ๋มมองว่า... เราน่าจะเริ่มเกิดการก้าวเดินด้วยใจมากขึ้นนะ

อยากฝากบอกชาวท่าคันโทต่อว่า โปรดก้าวเดินต่อไป ... และอย่าปล่อยมือกัน... ไม่ได้เพื่อใครแต่เพื่อความสุขเล็กๆ ที่มีเกิดขึ้นในใจของผู้ทำงาน

ขอบคุณที่ได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันนะคะ

(^___^)

กะปุ๋ม




เขียนเมื่อ 

คุณเพชรน้อย

ชื่นชมจังที่ได้มีโอกาสจัดกิจกรรมแบบนี้ บรรยากาศสบายๆ

เขียนเมื่อ 

เมื่อความสุขเล็ก ๆ ในใจเราเกิดขึ้น เราก็สามารถแบ่งปันความสุขเล็ก ๆ นี้ให้คนรอบข้างได้...

ขอบคุณครับผม...

เขียนเมื่อ 

ความสุขเล็กๆ บังเกิดในใจคนตัวเล็ก "ท่าคันโท"

ถอดใจเล่าเรื่องมาฝากค่ะ...

ระลึกถึงนะคะ

(^___^)

เขียนเมื่อ 

สวัสดครับ

 มาอ่านเรื่องเล่าที่ดีๆ  เกิดความรู้สึกร่วมไปด้วยแม้ว่าจะอยู่ไกลครับ

 ผมว่าทิศทางนี้เป็นสิ่งที่น่าจะถูกต้อง  และทำให้เกิดความยั่งยืนมากที่สุดครับ...

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ อ.แผ่นดิน

- ขอบคุณค่ะ เห็นบรรยากาศตอนท้าย น่าปลื้มเพราะ พี่สาว..พี่อ้อย ไม่เคยฟังใครจบเลย แต่งานนี้พี่เข้าอบรมตลอดไม่มีรังเกียจรังงอนเลยค่ะ

------------------------

สวัสดีค่ะ อ.กะปุ๋ม

...เราชาวท่าคันโท จะมุ่งมั่น ..สานฝัน..ต่อยอด ต่อไป เพื่อชาวท่าคันโท...

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ อาจารย์หมอ

- ความสุขเล็ก ๆ ในใจเริ่มแบ่งบานในใจ....คนทำงาน ขอตามชาวปายไปอีกคนนะค่ะ