เรื่อง  ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

** เพชรงาม **

                ร้านหนังสือ

                “นี่ฟาง  เธอดูนายนั่นสิ อ่านหนังสือของศรีบูรพาด้วยด้วย”

                “ไม่เห็นแปลกเลยฟ้า”

                “แปลกสิใครว่าไม่แปลก  วัยรุ่นอย่างพวกเราต้องอ่านหนังสือนิยายแบบวัยรุ่นรักๆสิ  ไม่ใช่อ่าน    เอ๊ะ...เรื่องอะไรนะ”

                “ข้างหลังภาพ”

                “เออ...นั่นแหละข้างหลังภาพ  เช้ยยยยย  เชยยย”

                “นี่ แต่หนังสือเล่มนี้น่ะ เป็นที่นิยมอ่านมากเลยนะ ตั้งแต่เริ่มออกจำหน่าย และต่อมาก็ได้ถูกนำไปแสดงเป็นภาพยนตร์ด้วยนะ”

                “เหรอ  แล้วไอ้เรื่องข้างหลังภาพเนี่ยเป็นอย่างไรล่ะ”

                “ก็เรื่องข้างหลังภาพเนี่ยนะ เป็นเรื่องที่ศรีบูรพาแต่งขึ้นตอนไปประเทศญี่ปุ่น ในเนื้อเรื่อง ญี่ปุ่นเป็นดินแดนชีวิตรักของม.ร.ว.กีรติ กับนพพร แต่ความรักของทั้งสองนั้นรันทดเหลือเกินจึงไม่ได้ครองคู่กัน เนื่องจากคนในสมัยก่อนถือเรื่องชนชั้น  แต่ฉันนะชอบบทความที่ ม.ร.ว.กีรติ เขียนใส่กระดาษให้นพพรก่อนจะสิ้นใจว่า

                ‘ฉันตาย  โดยปราศจากคนที่ฉันรัก

                 แต่ฉันก็อิ่มใจว่า  ฉันมีคนที่ฉันรัก’

อ้อ ! และเธอสังเกตหน้าปกหนังสือเรื่องนี้ดีๆนะ จะพบว่าปกหน้าของเล่มเป็นภาพความงดงามของมิตาเกะ”

                “ดีจัง  ฉันอยากอ่านบ้างแล้วสิ ว่าแต่เธอพูดซะยืดยาว รู้จักประวัติของศรีบูรพาหรือเปล่า”

                “รู้สิ ฉันน่ะแฟนพันธุ์แท้เลยนะ มาเดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง

                ศรีบูรพา เป็นนามปากกาของ กุหลาบ     สายประดิษฐ์ เป็นคนกรุงเทพฯ เกิดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2448  ปลายรัชกาลที่  5

                “โห กี่ปีแล้วนี่”

บิดาชื่อสุวรรณเป็นเสมียนเอกกรมรถไฟมีความรู้ภาษาอังกฤษดีมาก  มารดาชื่อสมบุญ ครอบครัวมีอาชีพทำนาอยู่ที่สุพรรณบุรี มีนิสัยชอบเย็บปักถักร้อย เมื่อโตเป็นสาวจึงเข้ามาอยู่กับญาติในกรุงเทพฯ ปู่ของกุหลาบเป็นหมอรักษาตาแผนโบราณ ย่าของกุหลาบเป็นแม่ค้าขายข้าวตอกแถวหัวลำโพง  กุหลาบมีพี่สาวอายุมากกว่า 3 ปี ชื่อว่าจำรัส  สี่ชีวิตพ่อแม่ลูกอยู่ร่วมกันที่บ้านฝ่ายบิดาภายหลังจึงแยกครอบครัวออกมาเช่าห้องแถวย่านหัวลำโพง  พออายุได้ 6 ขวบบิดารถึงแก่กรรมจึงเหลืออยู่เพียง 3 ชีวิต

                “โถ  น่าสงสารจัง”

เมื่อสิ้นหัวหน้าครอบครัว มารดาต้องขยันทำมาหากินากขึ้นจึงพาลูกๆย้ายมาเช่าห้องแถวที่สะพานยศเส แล้วเปิดเปิดเป็นร้านตัดเย็บเสื้อผ้า ส่วนพี่สาว แม่ส่งให้หัดละครรำ ละครร้องและละครพูดต่อมาจึงยึดเป็นรายได้เสริมอีกแรง เมื่อกุหลาบจบ ป.4 มารดาก็พาไปฝากเข้าเรียนที่โรงเรียนทหารเด็กของกรมหลวงนครราชสีมาเพื่อฝึกเป็นทหารรักษาวังมีการสอนวิชาทหารและวิชาทั่วไป

                “ดีนะ  ที่กุหลาบได้เรียนเป็นทหาร โก้ดี”

เรียนอยู่ได้ 2 ปี มารดาอยากให้เรียนวิชาทั่วไปเพิ่มมากขึ้น จึงย้ายไปเรียนมัธยม 2 ที่โรงเรียนวัดเทพศิรินทราวาส

                “หยุดเล่าเถอะฟาง”

                “ทำไมล่ะฟ้า”

                “คือ..ฉันต้องรีบไปเรียนพิเศษต่อน่ะ แต่ฉันก็อยากรู้ประวัติและงานเขียนของศรีบูรพาอีก จะทำอย่างไรดีล่ะฟาง”

                “อ่ะ ! ฉันให้เธอเอากลับไปอ่าน แต่ต้องรักษาให้ดีนะ”

                “ได้ รับรองว่าจะครบถ้วนทุกหน้าเหมือนเดิม ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไปก่อนนะ”

                “นี่  อย่าลืมเอาของฉันมาคืนล่ะ”

                “จ้ะ บาย”

                “บาย”

                ตื้ด....ตื้ด.....   เสียงนาฬิกาบอกเวลา 12.00 น.

                ได้เวลานัดแล้ว ต้องรีบไปเดี๋ยวกอล์ฟรอนาน เมื่อนึกได้ฟางก็เดินไปยังร้านไอศกรีมร้านหนึ่งและเดินเข้าไปในร้าน นั่งเก้าอี้สีขาวติดกับกระจกใส สักพักชายหนุ่มชื่อกอล์ฟก็มาถึงร้านและเดินเข้ามาหาฟางที่โต๊ะ

                “ฟาง  รอนานไหม”

                “ไม่หรอก  ฟางก็มาถึงเมื่อกี๊นี้เอง”

                “กินอะไรหรือยัง”

                “ยังเลย ก็รอนายนั่นแหละ”

                “นี่  เมื่อกี๊เราไปร้านหนังสือมาด้วยนะ”

                “เหรอ  แล้วได้อะไรดีๆกลับมาด้วยหรือเปล่า”

                “แฟนเธอซะอย่าง  ต้องได้อยู่แล้ว”

                “ไหน เรื่องอะไร  ขอดูหน่อยสิ”

                “นี่ไงฟาง  ข้างหลังภาพ”