การที่ไม่รู้แต่อยากรู้ไม่ใช่คนโง่แต่คนที่ไม่รู้แล้วไม่อยากรู้สิคนโง่

              วันเสาร์ที่ 31 พ.ค. หนูได้มีโอกาสเป็นส่วนหนึ่งของนักเรียนของโรงเรียนบางลี่วิทยาไปดูงานตลาดนัดการจัดการความรู้ที่โรงแรมแอมบาสซาเดอร์ กรุงเทพฯ ในการไปครั้งนี้อาจจะเรียกว่าได้ทั้งความสนุกและความรู้มากมาย มันอาจจะเป็นเรื่องเล็กๆของใครหลายคนแต่สำหรับหนูซึ่งเรียนอยู่โรงเรียนบางลี่วิทยา จ.สุพรรณบุรี นี้อาจจะเป็นครั้งแรกที่หนูได้ไปกรุงเทพฯในรอบ8ปีที่ผ่านมา  เราถึงที่หมายในเวลาประมาณ 7.30 น.อาจารย์พรรณาซึ่งเป็นผู้ดูแลพวกเราได้บอกพวกเราถึงจุดประสงค์หลักในการมาครั้งนี้ว่า ทำยังไงก็ได้ให้ได้ความรู้กับไปฝากเพื่อนๆที่ไม่ได้มา หนูก็ไม่รู้ว่าได้ความรู้จากการมาครั้งนี้มากน้อยเพียงใด  กรุณาช่วยบอกหนูด้วยนะค่ะว่าหนูได้ความรู้กลับไปคุ้มกับการมาครั้งนี้หรือเปล่า

              ถ้าความรู้ที่หนูได้จากการเรียนรู้ภายในโรงแรมแอมบาสซาเดอร์ก็จะเป็นความสามารถของนักเรียนในแต่ละโรงเรียนที่โรงเรียนนั้นๆ นำมาเสนอผลงานไม่ว่าจะเป็น การทำผ้าบาร์ติก  การทำหมอนที่ภายในบรรจุสมุนไพรพื้นบ้านไม่ว่าจะเป็น กะเพรา  โหรพา  ตะไคร้  เป็นต้น หนูคิดว่าในการทำหมอนสุขภาพนี้มันเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับหนูเพราะตั้งแต่หนูเรียนมาจะมีการทำโครงงานในรายวิชาต่างๆ หนูไม่เคยคิดที่จะนำสมุนไพรพื้นบ้านมาสร้างสรรค์เป็นผลงานให้เกิดประโยชน์ใดๆ เลย ...... ตอนนั้นหนูคิดว่าตั้งแต่นี้หากหนูมีโอกาสได้ทำโครงงานอีก  หนูจะเลือกทำงานที่สามารถนำวัตถุดิบพื้นบ้านมาใช้ให้เกิดประโยชน์มากที่สุด   นอกจากนี้หนูยังเห็นความสามารถของนักเรียนอีกมากมายไม่ว่าจะเป็นการ ทำคาราโอเกะโดยนักเรียนที่มีความสามารถด้านการร้องและเต้น  และมีอีกผลงานที่ทำให้หนูทึ่งในความคิดของนักเรียนด้วยกันคือ   บ้านเพื่อสุขภาพ รูปร่างจะเป็นบ้านขนาดจำลองหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ภายในจะประกอบด้วย  ไฟสีต่างๆ ที่สามารถปรับแสงสว่างได้ และเมื่อภายในมีความร้อนจะได้กลิ่นอ่อนๆ ของกำยานลอยออกมา นอกจากนี้ยังมีเสียงเพลงดังคลอเคลียเบาๆ ให้ได้ยิน   เวลาอยู่บริเวณนั้นทำให้หนูมีความรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก 

     เวลาผ่านไปจนถึงเวลา11.30น.น้องที่มาด้วยกันมาสะกิดว่า หิวข้าวแล้ว หนูจึงบอกว่าให้ไปเรียกทุกคนมารวมตัวกันเพื่อออกไปกินข้าวด้วยกัน  มีน้องคนหนึ่งถามว่า   ทำไมเราไม่ไปกันก่อนล่ะ  หนูเลยตอบน้องไปว่า  เรามาด้วยกันเวลาจะทำอะไรก็ต้องดูแลกันและยิ่งเราเป็นพี่คนโต(อยู่ชั้นที่สูงกว่า)เราก็ต้องดูแลน้องสิ  หนูบอกน้องเขาไปอย่างนั้น  น้องเขาไม่ได้พูดอะไรมาอีก   เมื่อน้องๆ มากันครบแล้วหนูก็พาน้องๆไปหาข้าวข้างนอกกินกัน  พวกเราเดินไปตามถนนหาร้านอาหาร  เชื่อไหมค่ะว่าไม่มีร้านอาหารไทยเลย นอกจากรถกระบะที่ขายข้าวกล่อง  ทีแรกเราเดินผ่านรถคันนี้ไปเพราะว่าไม่รู้จะนั่งกินที่ไหนดี   แต่จนแล้วจนรอดก็ต้องกับมาที่รถคันนี้เพื่อซื้อข้าวกล่อง  โดยมีความคิดที่เป็นเอกฉันท์ว่าจะเอาไปกินบนโรงแรมแอมบาสซาเดอร์  น้องคนหนึ่งถามว่า "พี่ข้าวไม่อายหรือคะ" หนูก็ตอบไปว่าไม่อายหรอกเราไม่ได้ทำอะไรผิดนี่  แต่ใจจริงแล้วหนูก็อายนะแต่ไม่อยากให้น้องอายด้วยเดี๋ยวจะไม่ได้กินข้าวกันซะ  เราถือถุงใส่ข้าวกล่องขึ้นไปชั้น3  ของโรงแรม  เชื่อไหมค่ะว่าข้างบนมี นกเยอะมาก  หนูคิดว่ามากกว่า 200 ตัวด้วยซ้ำ เป็นบริเวณที่สวยงามมาก  หนูไม่คิดว่าจะมีสถานที่อย่างนี้บนโรงแรมได้  เราหาที่นั่งกินข้าวกันอย่างสบายอารมณ์ ก็อายนะคะ มีคนผ่านไปผ่านมาเขาก็มองกัน หนูก็ทำเป็นไม่สนใจซะ เวลาผ่านไปประมาณ 1 ชม. หนูกับน้องๆ มีความคิดตรงกันว่าจะไปเที่ยวห้างกัน เรามุ่งหน้าเดินไปที่สถานีรถไฟฟ้า(นานา)เราใช้วิธีสังเกตการณ์และประสบการณ์ของน้องในกลุ่มที่เคยขึ้นมาบ้างว่า  เขาทำกันอย่างไง มีเรื่องฮาสุดๆ สำหรับตัวหนูก็คือ  หนูไม่รู้ว่าตู้ที่เขาซื้อตั๋วกันมันถอนเงินได้  หนูก็ไปแลกเงินที่ที่ให้แลก เขาให้เหรียญ10 มาสองเหรียญ  แต่ค่ารถมัน15 บาทหนูก็ไม่รู้จะทำไงเลยไปคุยกับเพื่อนถึงค่าโดยสาร  มีพี่คนหนึ่งเขาสะกิดหนูและบอกว่า  เครื่องมันสามารถถอนเงินได้  หนูรู้สึกอายมากๆ  แต่เก็บอาการค่ะ  หนูหันไปขอบคุณพี่เขาแล้วเดินไปกดตั๋ว ตอนขาเข้าจะต้องผ่านช่องที่เก็บตั๋ว ก็ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ  เรื่องมันอยู่ตอนขาออกค่ะ  หนูสังเกตคนข้างหน้าแล้วว่าจะไม่ได้ตั๋วคืนสำหรับหนูไม่มีปัญหาแต่พอหนูเดินผ่านไป  น้องข้างหลังตะโกนมาทันทีว่า "พี่ข้าว...ตั๋วไม่ออก" หนูเลยเดินกลับไป และจะบอกน้องแต่ไม่ทันเสียแล้ว  มียามเดินมาบอกก่อน หนูกลัวน้องจะอายเลยพูดไปว่า ก็คนสุพรรณนี่คะ..ฮ่าๆ  แล้วหนูก็เดินออกมากับน้อง  ยามคงงง....  เราไปเที่ยวกันอย่างมีความสนุก ขากลับก็ไม่เกิดปัญหาอะไร  เวลาประมาณ 15.30 น.  เราเดินทางกลับสุพรรณบ้านเราอย่างมีความสุข อาจสนุกมากไปนิด...ทุกคนเลยหลับไม่สนใจใครรวมถึงหนูด้วย  หนูได้อะไรๆหลายๆ อย่างจากการไปเที่ยวครั้งนี่มากมาย