วัน 2 วันนี้คนตัวโตอย่างเราๆ (โตกว่าเจ้าตัวเชื้อโรคหลายร้อยเท่า) มีอันต้องพ่ายแพ้ ล้มหมอนนอนที่นอนก่อนเวลาอันเคยชิน ฝืนยังไงก็ไปไม่รอดค่ะ อยากจะทำอะไรต่ออะไรที่เคยทำได้เป็นปกติ ก็มีอันให้หัวสมองกับสองมือไม่ค่อยยอมทำงานให้สัมพันธ์กันเอาเสียเลย น่าแปลกนะคะ เป็นหวัดชนิดที่ไม่ได้มีไข้ มีแต่น้ำมูกไหลเป็นน้ำก๊อกกับคันคอยิบๆ ไอเสียจนเหนื่อยทั้งที่กินน้ำช่วยเยอะๆ รวมทั้งน้ำมะนาวผสมน้ำผึ้ง สิ่งที่ช่วยได้อีกอย่างคือยาอมและยาน้ำแก้ไอมะขามป้อม กินยาวิทยาศาสตร์ไปขนานเดียวเพื่อลดน้ำมูกเท่านั้นเองค่ะ

พรุ่งนี้ก็ไม่อยากจะหยุดงาน แต่ก็รู้ตัวว่าการไปทำงานก็คือการไปแพร่เจ้าวายร้ายตัวเล็กๆนี้ให้คนอื่นแน่นอนเลย ต้องหามาตรการในการป้องกันเอาไว้ เอามาเผื่อแผ่กันด้วยค่ะ

วิธีการง่ายๆที่เราจะช่วยป้องกันการแพร่เชื้อไข้หวัดไปถึงผู้อื่นก็คือ

  • อย่าเข้าใกล้คนอื่นเวลาเป็นหวัด
  • ปิดปาก ปิดจมูกด้วยกระดาษ (อย่าใช้มือเปล่า) ทุกครั้งที่ไอและจาม แล้วทิ้งกระดาษลงถังขยะที่มิดชิด
  • ถ้าต้องไอจามใส่มือจริงๆ ต้องล้างมือก่อนที่จะไปจับสิ่งต่างๆ
  • ถ้าต้องอยู่ในที่มีผู้อื่นแน่ๆ ต้องสวมหน้ากากเลย  
  • ล้างมือทุกครั้งที่ไอจามแล้วปิดปาก โดยล้างด้วยสบู่หรือน้ำยาล้างมือที่มีอัลกอฮอล์ผสมยิ่งดี

ขอให้ทุกท่านที่แข็งแรงดีอยู่ในวันนี้ จงระลึกรู้ไว้เถิดนะคะ ว่าท่านโชคดีนักหนา ถนอมรักษาตัวเองด้วย เพราะตอนป่วยจะรู้เลยว่า อะไรอื่นๆก็ไม่มีความหมายอันใดกับเราเท่ากับการมีสุขภาพปกติธรรมดา